Woensdag, 3 februari 2010 (N.C.).

De febru ari maand is alweer een paar dagen onderweg, dus niet alleen mijn collega's en doorgaans ook ik, maar ook deze maand schrijdt voort, de maand van gure wind en natte regens, soms ook sneeuw, de maand van het snotteren en kuchen, de maand zonder nationale feestdagen, de maand waarin je niet jarig wil wezen, maar ook de maand waarin vrouwen het minst praten, de maand van de sneeuwklokjes en de eerste koude grond tulpen en de maand waarin de Mimosa in Zuid-Frankrijk in bloei komt te staan en dat laatste kon ik mij maar nauwelijks voorstellen toen ik vandaag met de voormalige bovenmeester van de plaatselijke Julianaschool door het Utrechtse merengebied over een sneeuwvlakte banjerde en de bevroren ijsvlakten aanschouwde in een aangename zonneschijn terwijl ik ondertussen met bovengemelde bovenmeester wat diep-filosofische beschouwingen uitwisselde om zo mijn kennis te vermeerderen en mijn smart te vergroten want de latijnse spreuk zegt immerd; Qui auget scientiam auget dolorum hetgeen, overgezet zijnde, wie wetenschap vermeerderd vermeerderd smart, betekend. Niettegenstaande dat vandaag erg van mijn beperkte vrijheid genoten, de natuur aanschouwd en daarna wat bekenden, waaronder twee kleinkinderen, opgezocht. En daarna lekker gegeten thuis. De dag taant ten einde en dra is het reeds de vierde.

Aldus schreef ome Willem.
---

Stone-wall

Mijn stelling van vandaag, na de negentiende zet.

---

Hans.

Jaren en jaren geleden waren wij al lid, Hans, hier rechtsvoor in beeld, omstreeks 1975, ik vanaf 1966. Vandaag kwam ik hem weer eens tegen. In gepeins, in diep gepeins.
---

De grens.

Afgelopen weekeinde zijn we weer een grens gepasseerd doordat we januari achter ons lieten en een andere ari, februari, in gingen, de doorgaans meest gure maand van het jaar en ook ditmaal, zeker vandaag, woei en regende het terwijl de temperatuur enkele graden bedroeg en het daardoor werkelijk waterkoud was, maar in tegenstelling tot eerdere jaren leidde dit februariweer juist tot verzachting omdat de plasregens de vele sneeuw deed smelten net als voor de zon en zo werden we verlost uit de klauwen van het langdurige winterweer. Vandaag, dinsdag dus, naar Amsterdam om te schaken bij Caxefssa op het Roelof Hartplein en in tegenstelling tot de vorige week geen Italiaans, maar met zwart verzandde ik in een soort stone-wall stelling en na drie uur hadden we samen alleen nog zeven pionnen per kleur en allebei een loper van verschillende kleur: de witte loper bestreek de zwarte, de zwarte de witte velden en dan is doorgaans de partij remise en ook in dit geval.
Nog een paar dagen, en we gaan Europa weer in. Hopelijk blijft deze regen aanhouden want die sneeuw, of het nu snow. Schnee, neve of neige is, ben ik een beetje zat.

Aldus schreef ome Willem.
---

De heer P. van Dalen.

Vandaag werd een zeer goed gesprek gevoerd met euro-parlementariër voor transport de heer Van Dalen. Er werd onder meer besproken de onvolwassen bejegening van de beroepschauffeur, met name de vaak kinderachtige kleuterschoolbekeuringen die met name buitenlandse politie oplegt aan chauffeurs, soms voor een overtreding van een paar minuten rijtijd met de daaraan gekoppelde problematiek van de praktische rechteloosheid.
Na afloop hebben we de handen geschud.
---

P van Dalen en Friesland.

Het is koud en guur, wind en sneeuw, afgewisseld door regen en hagel, teisteren voortdurend de voorruit en ik zit in een voertuig naast mijn vroegere verkering tussen Leeuwarden en de stad met de meeste e's in de naam, Heerenveen, en vooral als het hageld kunnen we elkaar niet verstaan in dit koekblik vanwege de kletterende herrie en wordt het stil in de auto. Inmiddels is ook het wegdek van zwart naar wit verschoten en de snelheid minder geworden vanwege langzaam rijdende voorliggers. Ja lezers, we waren vandaag in de binnenlanden van Friesland bij een goede amice en zijn echtenote, gewoon voor de gezelligheid en tevens om een stukje meubilair op te halen dat we op marktplaats in Dokkum (Friesland) hadden gekocht en door onze vrienden reeds werd voorgehaald. De binnenlanden, Tytstjerkeradiel, maar wat een fraaie omgeving. Vroeger, vele jaren geleden kwam ik vaak in Friesland en versta zelfs de taal goed, immers, ik heb nog een pake en beppe gehad.
En wat ene Van Dalen met dit alles te maken heeft? Welnu, vanmorgen had ik namens de United Truckers, een onderhoud met de euro-parlementariër voor transport de heer P. van Dalen, een overigens zeer goed en structureel gesprek inzake de huidige praktische onwerkbaarheid der rijtijdenwet. En daarna afgereisd naar Friesland. Hoort geloof ik ook bij de Europese Unie. Inmiddels is de weg steeds moeilijker begaanbaar geworden en ik denk dat ik het maar van mijn lief ga overnemen.
Morgen, tussen tien en twaalf uur kunt u mij horen, want dan breng ik op de wereldomroep verslag uit van mijn onderhoud met de heer van Dalen bij het programma "Onderweg", middengolf 1295 KH en op de korte golf zodat ik zelfs op Antarctica en de Sahara te beluisteren ben.
En inmiddels zwiept de regen met alle geweld op het blik van onze Acadiana en wiegt de wind ons gezellig heen en weer met achter ons in de laadruimte een schattig fries meubelstukje.

Aldus scheef ome Willem.
---

IJs

IJzig fries meer.
---

Friesland.

De weg naar Suwald met een dakje op de a, in de binnenlanden van Friesland ---

over de Ticino onder het spoor....

onder het spoor en over het water en dan daarbij ook nog eens de grens over. Wel grappig eigenlijk.

De tandarts en de professor.

Dat was even afzien vanmorgen, of eigenlijk de hele dag en het afzien is eigenlijk nog niet voorbij. Nee, niet alleen omdat ik vanmorgen mij heb gemeld bij de tandarts, om kwart over acht, maar ook omdat de temperatuur vandaag de hele dag beneden nul bleef en ik in een Acadiana (Citroen) met minimale verwarming en maximale tocht voortschreed en mij eigenlijk in een soort diepvrieskist over de weg voortbewoog, kraag omhoog, tot over mijn neus, en oranje-rode handschoenen aan en afwisselend stampend en gasgevend beurtelings met mijn voeten om ze buiten onderkoeling te houden want zelfs in mijn klompen vroor het nog. Zo'n voertuig is best aardig, maar niet als je daarmee op de weg zit in een sterk gekoelde omgeving. Nadat ik door de tandarts in vrijheid werd gesteld heb ik hier in de stad wat zaken gedaan, onder meer oude nederlandse bankbiljetten, guldens geheten (weet u het nog?) omgewisseld in moderne euro's terwijl op de Albert Cuijpmarkt veel handelaren afwezig waren. Mijn laatste stadsbezoek was op een aangename zachte herfstdag in oktober, maar vandaag was duidelijk te merken dat de hele stad in handen was gevallen van een grillige winter.
Aan het einde van de dag een Costeletto di Angello gegeten bij Il Trulli in de Rijnstraat 101 waar de kok, Nino geheten, weer eens voortreffelijk met zijn talenten had gespeeld en toen ik het inwendige had voorzien naar de schaakclub gegaan. Medelid, ja, inmiddels erelid, oud-parlementariër professor Van Hulst, inmiddels op twee dagen na 99 (NEGEN EN NEGENTIG!!)was ook aanwezig maar speelde niet mee. Immers had hij er in Wijk aan Zee een net loodzwaar toernooi voor mede-oud- parlementariërs opzitten en heeft daar onder meer Ed van Thijn, Bas de Gaay-Fortman, Fred Teeven en oud burgermeester van Groningen Vonhof achter zich gelaten en van de 12 spelers eindigde hij gedeeld eerste met Jan Nagel. Inmiddels is net mijn partij uitgespeeld, en u raait het al, italiaans, met als variant op de zesde zet ......D e7 door zwart gespeeld. We gaan weer naar huis, en dat wordt weer afzien omdat het inmiddels min acht is!

Aldus schreef ome Willem.
---

Vivaldi, deel twee, Winter! en koud.

Maar ja, het is ook winter in Italië, mistig, druilerig en koud. En eeuwen geleden werd daar zeer passende muziek bij gemaakt.

mist

En in de winter mist het ook zeer vaak op de po-vlakte. Hier een voorbeeld van een niet eens zo heel dichte mist. Soms ben je na drie stappen al je voertuig kwijt.Hier zie je de grote weg niet eens meer.

Vivaldi, winter.

Het is winter in Italië. Die zijn anders als bij ons, vaak is sneeuw aanwezig en is alles somber, miezerig en kil. Daar hoort natuurlijk Italiaanse muziek bij, Winter, deel 2 van Vivaldi.

Vrijdag en thuis.

Het is vrijdagavond en ome Willem is het zat. De jaartjes gaan spelen, he, vooral als je om half vier al weer op de baan tussen de vangrail aan het koersen bent. Het Dafje moest naar een vrachtwagenherstellingsoord, de garage dus, vanwege normaal onderhoud alsmede een paar kleine dingen dus hoe vroeger ik in Amsterdam zou zijn, hij des te eerder bij dat herstellingsoord aanwezig zou zijn en dus ook op tijd klaar zou zijn. Dus u begrijpt, rond een uur of twee was hij daar waarna ik terug naar de zaak ging, een grote pan water warm maakte en die vulde met heerlijk oostenrijkse krainerworsten om die onder de zwoegers en het kantoorpersoneel uit te delen.
En ja, daarna ben ik naar huis gegaan, gaar als boter en ditmaal zonder Dafje, want de komende tijd ben ik vrij waardoor de berichten op het log wat minder frequent zullen verschijnen.
Niet alleen Dafje, maar ook zijn baasje staat even stil voor onderhoud.

Aldus schreef ome Willem ---

Donderdag, 21-01-2010 (N.C.).

Inderdaad, de log-bezoekers weten het al en hebben zijn foto gezien, Danny is aangekomen en wel op tweeerelei wijze, hij arriveerde om een uur of acht en daarna hebben we lekker aan de spaghetti gezeten met de daarbij behorende diverse andere versnaperingen waar ik me maar niet verder over uit zal weiden maar waardoor hij opnieuw aankwam. Daarna de oogjes maar eens dicht gedaan en nadat ze weer open gingen was het vier uur en ik vertrok. Dan kon ook heel goed want enerzijds zaten de rusturen er op en anderzijds had ik de hele voorgaande avond geen alcoholica tot mij genomen (mocht u uit het bovengemelde anders hebben afgeleid, dan is dat dus niet juist). Met acht graden onder nul en boven mij een halve maan omschenen door een weergaloze sterrenhemel koerste ik naar de stad waar jaren en jaren lang een concilie werd gehouden, Trento, en volgens mij de langst durende aller tijden en wellicht dat dit reeds werd opgenomen in het Guinees book of records, ik weet het niet, maar wel dat ik na Trento, de stad die ook ooit werd aangedaan door Goethe (lees: reis naar Italië), doorsukkelde naar Bozen (of zal ik het maar eens Bolzano noemen). En daarna stoof ik de Brenner op bij een tijdstip dat het ging krieken. Beneden gekomen afgeslagen naar Bregenz en bij een koffiehuis in Pettnau een heerlijke, zeg maar gerust, overheerlijke, Kaisermelange (koffie met caramel, chocolade en slagroom) gedronken en verder naar Vorarlberg, wat van mijn kant bezien eigenlijk Hinterarlberg zou moeten heten, en op weg daar naartoe zag ik de wolken dikker worden: ze zwangerden van de sneeuw en weldra viel er een grote hoeveelheid hiervan naar beneden hetgeen mij inspreerde tot de volgende woorden;

Er worden witte vlokken Aan een grijze wolk onttrokken De weg kleurt nu van zwart naar wit En zo vertraagt deez mooie rit.

Maar weer gelukte het mij zonder kleerscheuren, budsen en deuken de ingang van de tunnel te bereiken, reed vervolgens de tunnel door en toen ik de Duitse grens naderde was het neerslagloos en nadat de Bodensee rechts werd gepasseerd begon de zon volop te schijnen en de temperatuur steeg tot negen graden. Inmiddels zit ik hier op een "autohof", een bijna leeg restaurant want ik zit in het niet-rokers gedeelte. Door de ramen heen kijk ik naar een aanzienlijke groep merendeel, zo niet allen, collega's die in de rokersruimte zitten en elkaar aan het uitroken zijn want zo te zien wordt daar wat afgepaft. Morgen nog een kort "eindspel" en dan is ook deze partij in de tas.

Aldus schreef ome Willem.
---

Eten

Eten met drie collega,s in Italië.
---

Danny

Danny!!!!! ---

Kaas, ham en worst

Prociutto, formagio e salcico. Dit alles in ruime overvloed. Alleen al Parmezaanse kaas meer dan twintig soorten!
---

Wachten op Danny.

Zo, en nu wachten op Danny die voor het eerst in Italië is, een collega van mij en ik heb hier met hem afgesproken, tussen Borgo en Grigno in de Valsugana, een vallei tussen Trento en Bassano da Gappa, de vallei van de Brenta en over een uur zal hij hier zijn. Vroeger, toen landen nog landen waren en de daarbij behorende grenzen hadden met douane's en zo, kwam je vaak je collega's tegen bij het "vrijmaken", vooral in Italië waar deze handeling minstens een halve dag in beslag nam, maar dat is reeds bijna twintig jaar verleden tijd en dat ik Danny hier nu ga treffen is dan ook hoge uitzondering. Vanmorgen bij het krieken naar een fabriek gereden om te lossen, de fabriek waar ik in het verleden al eens over heb gerapporteerd, met een naargeestige portier, maar nu kwam ik aan deze andere portier hield er totaal andere normen op na, ik kon gewoon om half acht naar binnen en in tegenstelling tot zijn collega had deze absoluut geen Benito-neigingen. Na het lossen achter in de rij begonnen om de stad Milano over de tangenziale van noord naar zuid te doorkruisen wat aanvankelijk uitermate traag ging, maar toch lukte het mij binnen een uur op de weg naar Bologna te komen waar ik in Fidenza Salsemaggiore even de weg af ging om bij een voor mij bekende commestibeleshandel kaas en worst in te kopen tegen voor nederlandse begrippen ongekend lage prijzen. De hele tijd overigens gereden door dichte mist en gelukkig was de weg kaarsrecht. Daarna weer doorgegaan naar, uiteindelijk, Imola waar in om twee uur in de middag aankwam en om drie uur geladen, want daar kwam ik voor, wederom vertrok, recht naar het noorden reed en bij Argenta naar Ferrara afboog, daarna autostrada naar Padova en daarna via Citadella en Bassano naar hier.
Vandaag had ik contact met een chauffeur die in Spanje een bekeuring had opgelopen van 325 euro voor, u gelooft het vast niet, 14 minuten te lang rijden terwijl alles, maar dan ook alles, ruimschoots in orde was. Volgende week spreek ik europarlementariër Peter van Dalen en ga dit soort zaklen dan aan hem voorleggen. De europese politie gaat zich meer en meer als tuchthuisboef te gedragen en daar moet maar eens een eind aan komen.
Danny zal er nu zo wel zijn.

Aldus schreef ome Willem.
---

Novi Milanese, 19-01-2010.

Het was weer een prachtige dag vandaag en met genoegen reed ik het hele traject dat vanmorgen vroeg begon in Belfort en vandaar via Maiche naar Morteau alwaar ik in oostelijke richting afsloeg en bij Col de France de grens naar Zwitserland overging en mij in Le Locle vervoegde bij douanedeclarant Grandjean en zoals Andersen in Zweden en Jensen in Denenmarken is Grandjean een naam die in dit gedeelte van Zwitserland, van Le Locle tot Neuchatel, heel veel voorkomt. Bijna iedereen heet hier wel zo of heeft de naam wel in een of andere tak van de familie. Nadat ik bij Granjean klaar was, gelost in La Chaux de Fonds en toen niet door een tunnel maar over de col Vue des Alpes naar Neuchatel gereden en natuurlijk op de top gestopt om met veel genoegen naar de kilometers verderop gelegen Alpen te koekeloeren die met dit weer extra goed te zien zijn. Dat komt omdat koude lucht minder waterdamp kan bevatten dan warme(re) lucht en daardoor in de winter vergezichten beter kunnen worden waargenomen vanwege de geringere aanwezigheid van die waterdamp. Na deze voortreffelijke genieting afgezakt naar Neuchatel dat aan een gelijknamig meer ligt en aldaar aangekomen bleek de omgeving onderhevig aan een aardig dichte mist en voornoemd meer lag er als een monster van Loch Ness bevattend water in alle stilte en serene rust bij. Daarna opgestoomd naar Lausanne waar de mist over was en aldaar langs de noordkant van Lac Leman naar Martigny gekacheld. Vandaar de altijd prachtige bergweg naar Aosta doorkruisd en vervolgens doorgesjeesd richting Milano en vanaf Carisio geheel in de bekende dichte "italiaanse" mist gereden, want in wintertijd staat de Po-vlakte om zijn beruchte dikke en dichte mist bekend. In het donker zie je soms zelfs de strepen op de weg niet meer en juist deze tijd leent zich uitstekend voor vrachtwagendiefstal want de truck eenmaal gestolen is in deze mist voor iedereen onvindbaar geworden. Maar goed, nadat ik ook nog een klantje in Buscate lostte, mijn voertuig neergezet in een noordelijke voorstad van Milano, Novi-Milanese geheten, en mij hier in een voortreffelijke knaagschuur verschanst: de televisie, hier hoog opgehangen, zend een nietszeggend programma uit, iets, wat die dingen trouwens in het algemeen doen en daarom liever de naam kwelbuis verdienen, de meeste chauffeurs zijn al naar hun mandje en alleen ik zit hier met nog een paar eenlingen terwijl het personeel van het etablissement rondloopt in een rode trui met achterop hun naam in witte chocoladeletters zodat ik nu weet dat ik aan Andrea nog twee euro voor mijn genoten versnapering moet betalen. Welaan, ik ga ook maar eens. 's Kijken of het Dafje er nog wel staat met die dikke mist. Je weet hier immers maar nooit!

Aldus schreef ome Willem.
---