Hoeveel mensen hebben mijn site bekeken?

donderdag 4 april 2019

Het reisgezicht



Terug, in de streek van de Beaujolais

Nabij Morgon

Druiven, nóg niet groen...

De indruk van een wijnwoestijn


De vervallen routier (chauffeursrestaurant) te Belleville

Mooi kunstwerk onderweg

Bourg/Bresse

...een fruitiere

Bloei langs de weg

..en huppelende koeien in de Jura-weide

...Luxemburg, de lucht betrekt
...maar ook na die regen weer doorbrekende zonneschijn; op de weg naar Spa

De heimweedruppels.

Vier maanden gingen voorbij en ook de winter. 

In de namiddag van de tweede dag een troep regenwolken; Vielsalm, Troispont, de weg langs de Wanne en er zwoegde een zware regenbui die de beekjes en rivieren vulde.

De dag ervoor was mooi geweest, heerlijk mooi, die dag, dat ik vroeg in de morgen vertrok; bij het krieken was ik reeds aangekomen bij de Franse grens.


Spoedig daarna keek ik recht naar een klimmende, roodkoperen bol, om mij heen de bloei van de eerstelingen; fantastische kleuren tussen de nog immer kale bomen.

Plotseling troffen mij de geuren in het hart; herinneringen vulden mijn gedachten terwijl ik het vrachtverkeer gadesloeg, dat verkeer waaraan ik al bijna sinds een jaar niet meer aan deelneem. 

En verder voerde mij de weg die ik toch zo goed ken; vanaf reeds zeer vroege tijden, langs Vitry le François en op weg naar Bar sur Aube, deze keer zonder rekening te hoeven houden met de tijden; steeds verder voerde mij de reis naar het zuiden.

Langs Montbard, Semur en vandaar over de aloude route Parijs-Lyon naar Chalon aan de Saône, terugkeer in de Bourgogne en reeds rond twee uur in de middag bezocht ik een aantal oude bekenden, doorgaan lui die iets met wijn van doen hebben.

Rond het spitsuur naar 't oosten, langs Bourg en Bresse en, een uurtje later, de weg op naar Champagnole alwaar ik een fruiterie aandeed. 

Pontarlier, een siddering ging door me heen.  Hoe vele keren was ik de stad niet gepasseerd?  Met thee, met drank, met wijn, met van alles!  Een onrustige nacht volgde; een nacht na een slordige veertien, vijftien reisuren.

De volgende morgen alweer, alweer die geuren; de zon, het Frans om mij heen terwijl ik, zoals vanouds, een uur lang een enorme supermarkt bezocht.

Dwars door de Jura, nog drie kaasmakers, Comté; ik nam minstens tien kilo mee en inmiddels was mijn voertuig volgeladen met kostbare nering.  Terug; over de Doubs, via Lure en Epinal; in de middag, reeds midden in de middag was ik terug, terug in Weiswampach en het voelde als terug van weggeweest. 

Vandaar dars door de Ardennen en ik had de betrekking reeds waargenomen.  Nog voor Vielsalm begonnen de eerste druppels de voorruit te tarten; later zonden de wolken een ware stortvloed naar beneden en ik dacht terug aan de vorige dag toen ik nog in de volle zon door een ware dorre wijnwoestijn kachelde.

Waren het de druppels?  Waren het de geuren?  De kopen zon wellicht?  Vrolijke heimweedruppels vulden mijn gemoed: ik was twee dagen even thuis van weggeweest.

Aldus schreef ome Willem

Het begin

Het begin van een nieuw seizoen


De voorbode

Het eerste frisse groen

...en de eerste nieuwsgierige weidedieren... 

..en ook in woonwijken is het uiterst fraai....

donderdag 7 maart 2019

Februarizon

Februarikoeien

Nog blijft alles kaal

Schapen nog mét jas

En dezen?  Zijn ze reeds op de terugweg?

De lichtstraal

Hoe duister in soms het mensenhart; geen lichtstraal breekt door; wie kent het?

De dagen, weken, maanden voltrekken de geschiedenis over de tijd; geen dag lijkt te lang en steeds opnieuw komt de zon onder, en gaat zij op.

Waarom die duister?  Waarmee is de mens belast?  Steeds weer moeten we worden wie we zijn, maar het lijkt een nooit te winnen strijd te zijn; afgelopen week, nee, een week eerder al, zag ik de eerste koeien buiten: niet de tijd, maar het weer lijkt even de weg kwijt.

Een zonnestraal, twee, wel drie, maar de donkerte blijft.

Het is een wachten; steeds verder wachten.  Wachten op het eerste groen, wachten op de terugkeer van de zomer: wolken drijven de spot; ze grijnzen regen terwijl ze glimlachen.

Wie kent de dagen? en wie niet?

Een gapende afgrond; zo diep.  De gruwel, de aarde, ze is ziek en die ziekte lijkt mens te zijn.

Of niet helemaal..  Dinsdag nog, kwam ik langs mijn leeftijdgenoot.






Wie, ja wie, kent hem niet?

daarna schreed ik voort.  Nog steeds probeer ik te worden wie ik ben. Steeds weer opnieuw.

Sorry!

Hoog boven mij, tussen twee wolken in; een lichte streep. Dus toch!.

Aldus schreef ome Willem


donderdag 21 februari 2019

De tijdklok

Schaakklokken, in vele modellen.

Tegenwoordig spelen de meesten met een digitale klok, maar voorheen werd met echte, mechanische klokken gespeeld.

Hieronder een indruk van wat oude modellen.

Klok, gemaakt te Delft, door Van de Meer, een Horloger

Links de Delftse klok, midden een klok gemaakt door de Amsterdamse klokkenmaker De Jong, rechts een klok uit een fabriek te Moskou, een echte Rus dus. 

Drie Koopmanklokken

Een grappig engels klokje

Een Gambit uit Tsjechoslowakijë 

Twee kleine Rolland-klokken, Duits, maar met een verschil

Een Insa uiy Servië

..en tot slot een oude Jerger

Zomers winterweer

Een indruk, een februariindruk

Zonnig weer, kale takken

groende weiden, nog ontvolkt

toch, in de verte, schapen

Was hier ooit een weg?

...en waar dan heen??

Gezien

.......in Amsterdam....




donderdag 31 januari 2019

De somber

Somber is de dag; wit is de wereld en sporen zijn te zien in de sneeuw. 

Ook deze maand ging voorbij zonder noemenswaardige momenten, al was het maar omdat het januari is.

Mijn ooit oudste vriend zou afgelopen week 108 geworden zijn als hij niet ruim een half jaar geleden gestorven was; vreemd eigenlijk.

Wie kent de dag?  Wie de week en wie de maand?  Niemand, niemand toch?  In de nacht staat Mars in de vissen die haar tussen drie en vier uur achter de einder duwen en de maan, áls er al een maan is, wordt door de winterwolken niet gezien: er gebeurt immers veel wat we niet weten, kennen en niet zien

Toch keert het tij weer; de dagen worden langer, maar ook dat is niet iets nieuws; kortom, aan alle tijd lijkt een einde te komen; met het klimmen der tijd lijkt ze steeds dwazer te worden.

Hoe lang is het al weer geleden: de hongersnood in China, de tijd van Pol Pot, Stalin en de lugubere tijd van de tijden nét voor mij!

Wie wreekt de onschuldigen en hoe? Nog in deze tijd?  Of later wellicht?

Aan elke lange reis komt, hoe dan ook, toch steeds weer een einde; het verre komt dichterbij; en achter ons verdwijnt alles weer steeds verder weg.

Als een soort wederkeer terwijl er niets terugkomt.

Niets?

Nooit?

Kan dat?

Vermoedelijk niet.

Maar nog voor deze wintertijd voorbij is hoor ik Vivaldi's lenteviolen in de vroege krokussen; klinken hemelse klanken uit de elderse wereld  aan de gene zijde van ons bestaan; tijdloos.

Zoals de muziek van Bach.

Niet alleen gezelligheid; ook eeuwigheid kent geen tijd.

Nog is de dag somber, nog steeds.

Aldus schreef ome Willem


vrijdag 25 januari 2019

Schaken in Wijk aan Zee.2019

Een korte visuele weergave van het jaarlijkse schaaktoernooi te Wijk aan Zee


Terwijl buiten gure elementen vrij spel lijken te hebben....


...wordt binnen het grote denkwerk verricht...

...met vijf Nederlandse bijdragen op het "podium."..


Bij binnenkomst prijken foto's van de winnaars uit voorgaande jaren..  Eerst hing deze fote er van de winnaar uit 2018

later vervangen door een meer fraaiere afbeelding.


in de zaal overal doordenkende denkwerk; ik zie soms een bekende...

..zoals het uiterst jonge zusje van de twee broers die achterin, achter de "schermen" de degens met de wereldtop kruisen...

..en ik knip even Enrico

...en Rob, een clubgenoot, oud onderwijzer Franse taal...

..en nog even het zusje..  

...en weer vat ik een clubgenoot in de zaal op de lens


Rob zet...

...twee dames, die er gekleurd op staan...

...ondertussen....



Vier Nederlanders in één oogopslag, links onder en rechts boven de gebroeders van F. uit G..



Jawel, ook dames kunnen goed schaken!

De oude rot Anand, even opkijken

de vijfde Nederlander



Pffffff

..nog één keer dan...

Volle zaal, met een enorm totaal denkvermogen...

Voila....


...ook hij weet het allemaal niet meteen...



...en ja hoot..  Nog een clubschuivert