Hoeveel mensen hebben mijn site bekeken?

dinsdag 20 september 2016

De telorofoon

Verdwenen?  Vermist?  Het had zomaar gekund al vind ik dat woord wat gekunsteld. Maar uiteraard; indien men zich op het bord, en vooral op het bord in de omgeving van f4 en g4 bevindt, kan men gemakkelijk verstrikt raken in allerlei intriges, verwikkelingen en oeroude strijdmethoden: veld g4; daar heb ik nog dierbare herinneringen aan vanwege een door mij gespeelde eerste zet en waarmee ik menig tegenstander tot roodhoofdige wanhoop heb rond laten lopen.

 

Maar de tijdelijke afwezigheid alhier heeft te maken met de geleidelijke achteruitgang van de alom vooruitstrevende techniek die zich echter op bepaalde momenten zichzelf voorbij gestreefd heeft; het heeft te maken met teloorgang zoals thans op wel meer gebied plaatsvind.

 

Neemt niet weg; er zijn ook nog andere oorzaken die in de loop van de toekomende tijd blijken zullen; ongewisse momenten, vreemde, misschien wel bizarre ontwikkelingen; ik weet het niet en heb ook geen glazen bol; nog buiten het gegeven dat ik aan een dergelijke bol geen vertrouwen schenk. 

 

Wel was ik op hoog niveau; enkele keren zelfs, want nadat ik, nu alweer drie maandagen geleden vertrok voor een reis naar de omgeving van Niort en via het thans bekende stadje Cognac weer naar Nederland terugkeerde, vertrokken we vorige week naar de Elzas; we, twee tweewielerfanaten en ik, trouwens ook wielfanaat, maar op andere wijze.

 

Inmiddels heb ik kans gezien mij te ontworstelen aan enige teloorgang, dit keer een teloorgang op telefoongebied: met verbijstering kwam ik er achter dat er geen nieuwe mobile telefoons meer bestaan met een fysiek qwerty toetsenbord.  Oh, ja, ze bestáán wel, maar bij sommige nu, bij anderen straks, kún je er niet veel meer mee: zo ondersteund vanaf 1 januari 2017 wathsApp vele telefoons niet meer waardoor deze telefoons onbruikbaar worden voor deze dienst en ook e-maal-diensten komen voor "oudere" toestellen, ook al zijn ze nieuw, in de verdrukking.


Ergo: daardoor kan ik, onderweg, geen berichten meer schrijven; immers schreef ik, tot nog toe, alle berichten op het toetsenbord van een telefoon met een fysiek toetsenbord; omgaan met tiptoetsen op het scherm heb ik getracht te proberen, maar liep op een mislukking uit en intussen tijd was ik er zo verontwaardigd over dat ik met alle digitale diensten, behoudens gespreksverkeer, van de telefoon heb verwijderd met als achtergedachte dat ik mij niet laat chanteren door meel- en app-"diensten" die als tirannieke dictators willen gaan uitmaken welke telefoon ik zou moeten gebruiken; die met hun gedrag van ons eisen dat we ten minste elke vier, vijf jaar een ander toestel aanschaffen: nou, mooi niet!


De Grande Ballon, en de dag erna vanaf Flumet over de Col de Saisies en via het kleine stadje Beaufort over de ferme Comet de Roselend waarna we afdaalden naar Bourg Saint-Maurice, een stadje waarbij je aankomt aan de voeten van drie ferme bergpassen: de Iseran, de Roselend en de Kleine Sint-Bernard.

 

Tijdens de reis overdacht ik diverse velden, overdacht, uiteraard, ook veld g4, een veld waar menig aanval struikelde; dat na een aantal jaren en inzichten in ongebruik raakte bij de eerste zet omdat steeds meer tegenstanders het wisten te weerleggen; een eerste zet die, op zeker moment, uit de mode raakte en vergeten werd.


Maar niet getreurd; naast dat we voorgaan met onze wandeltocht langs de velden zullen ook andere zaken niet onbesproken blijven; politieke aardverschuivingen lijken aanstaande en ook zal de teloorgang van de euroschaving steeds vastere vormen aannemen terwijl er nog reizen zullen plaatsvinden, reizen in de nadagen, in de nadagen op meerder terrein.

 

De eerste contouren tekenen zich al af; naast onze teloorwegen, onze oude "N.S" en thans zo genoemd door de oud radiopresentator Wim Bloemendaal, hebben ook de tele-aanbieders gekozen voor deze negatieve spiraal en zo deed de telorofoon zijn intrede; goede toestellen die van buiten af onbruikbaar worden gemaakt door wisselingen in besturingssystemen en waar geen oplossing voor is en de vrees lijkt gerechtvaardigd dat "aanbieders" van allerlei elektronisch voortgedreven spul deze methode in de toekomst breeduit zullen presenteren.

 

Van de drie werd voor de bergpas gekozen die boven de grens met Italië passeerde; de ruim dertig kilometer lange Kleine Sint-Bernard; later nog, na de afdaling, werd ook nog, werkelijk en-passant, de Colle San Carlo overgegaan, een venijnig klimmetje, twee, drie kilometer van ruim tien procent, maar daarna volgde een aangenaam verpozen in het oude Aosta; schone berglucht vulde er de longen en een Italiaanse maaltijd verkwikte de fiets- en wielfanaten.


Vergeten is ze; de oude opening; vergeten en wellicht weer speelbaar. G2-g4 op de eerste zet, wie kent haar nog?  Een teloorgang heeft zo ook zijn voordelen: mijn telefoonkosten werden aanzienlijk minder en vanavond speel ik, als ik wit heb, de vergeten opening; meteen, hup, naar g4.

 

Aldus schreef ome Willem

 

 

 

 

 

  

 

zondag 4 september 2016

De augustustour-de-France

Indruk van een laatste augustusweek 2016

Pech onderweg, nabij Troyes


gendarmetie erbij....

vroeg in de morgen, dinsdag...



op weg van Riom naar Caussade

Bekende brug... al eens eerder op de foto gezet.....


schildering in een knaagschuur


ook geen onbekende...

...wat een uitzicht




Woensdag... de Dordogne



een enorme lange muur tussen Chatellereault en Tours....

zeer oude routier

met een kaart...  aan het plafond



bij de wijnboer

smalle weggetjes

vreemde bouwsels


Saint Agnant, de Cher over



Loire bij Gien

Afgemaaide velden




ook bekend......

champagne....


vrijdag, nabij Ham, de schoorsteen staat er nog steeds.  waarvoor....????

op weg naar huis.....

vrijdag 2 september 2016

De barbaren

De twaalfde pianosonate van Wolfgang, maar ook de tweede vioolromance van Ludwig werden in f geschreven, in f en vooral de romance klinkt bij velen, niet alleen bekend, maar ook als zalf in en voor de oren als tegenweer tegen moderne en smaakloze atonale herrie.

Een woeste franse ronde waardoor een flink deel van 't grondgebied werd bezocht, talloze dorpjes, de meesten, gelijk het de moderne tijd betaamt, verziekt; in die zin lijkt muziek een profetische blik te hebben gehad zoals zovaak: kunstuitingen gaan vooraf aan ontwikkelingen in werk en maatschappij; zo ook de crisis in onze samenleving door een cultuurcrisis voorafging.

Sommige domme, dwaze, bekrompen en vulgaire geesten begrijpen daar niets van; weten nauwelijk, om maar eens wat te noemen, dat het veld f4 een uiterst cruciale rol op het bord en in het spel speelt, maar ook hoe geheimzinnig het veld kan zijn; een stuk op f4 is doorgaans krachtig en zwak tegelijk.

In Ondes, woensdagmorgen, aan de Garonne, kwam de oplegger leeg waarna ik als eerste wat spullen ging halen in Cocumont dat zich niet ver van de aardbeistad Marmande bevind. Daarna wendde ik de gril in noordelijke richting: Bergerac en Perigieux werden gepasseerd, evenals Limoges totdat een wijziging volgde: wat ophalen ten zuidwesten van Tours, dus veranderde ik ietwat van koers: Le Dorat, en dan loperzetachtig naar Chatellerault, door stadjes en dorpjes dewelke in uit lang vervlogen mensentijden ken en doorgaans verziekt en verlelijkt.

Zo ook het stuk oude n-weg naar Tours waar ik langs kwam: dorpjes aangetast door een mysterieuze straatschimmel waardoor het karakter werd weggewist: hegjes, bochtjes, paaltjes en allerlei dubieuze zogenaamd der verkeersveiligheids wille attributen hebben het aangezicht aangetast: verloren ging de dromerige entree; weg is het, verdwenen, een misdaad voor het menselijk oog! Menig Frans dorp onderging zulk een dood.

In zo'n dorp een sonate, een romance spelen lijkt nutteloos: vaak loopt de aantasting dwars door 't dorpje of stadje heen: drempels niet van de lucht, hachelijk hobbelende voertuigen voor en achter mij waarbij een pion of f4 welhaast zou omvallen: het is een symptoom van arrogante onmacht en geldverspilling: elders lijdt men honger en dorst: in Europa plaatst men miljoenen drempels.

Panzoult was het dorpje wat ik in de morgen bezocht en waar ik tussen pressoir en de rivier de Vienne wat spullen meekreeg; ondertussen ontving ik een nadere opdracht; thans naar 't oosten, omgeving Epernay, dus niet bepaald in de buurt en ik rolde een dag lang die richting op: Frankrijk blijkt dan een stuk groter dan door sommigen gedacht: langs Descartes, door Saint Agnant aan de Cher, Romorantin en Vierzon en daarna door uitgestrekte bossen richting Montagris. Sens en Nogent sur Seine volgden, alsook Sezanne; daartussen onafzienbare bijna witgrijze akkers, tot voor kort vol koren, golvend, heuvels, dalen, genietend van de stilte op de lichtkronkelende wegen.


Nog is 't niet voorbij: te Oger, een minuscuul klein dorpje, kreeg ik weer wat mee en ook een vervolg in opdracht: nu meer naar 't westen, dus zette ik koers naar gene zijde, van Reims richting Soissons, op weg naar de geboortestad van Johannes Calvin, een stad waarvan de oude schrijfwijze overeenkomt met de Nederlandse stad Nijmegen; Noyon.

Het veld f4; een veld waarmee menig aanval zijn aanvang neemt: schuift, na een aantal zetten, wit zijn pion in één beweging van f2 naar f4; weet dan dat de aanval begonnen is; of als een zwart stuk f4 bezet en vandaaruit controle heeft over de omringende velden, dan ziet het er voor wit doorgaans niet best uit; menig partij werd beslist door en rondom het bezit van veld f4; als ware het een heuveltop in een zware krijg; de fantastische klanken van de twaalfde sonate klimmen op uit de klankkast van de vleugel zoals een pion op f4 wordt gezet; de droeve viool omringt haar met een tedere lauwerkrans: zo gevoelig als een stuk op f4, zo krachtig beheerst ze haar omgeving, f4, f-majeur.

Hedenmorgen nog wat ophalen en dan weer huiswaarts.
Met een cultuurloze spons werd het karakter van de franse land weggewist; de dorpen en stadjes verloren nu net datgene wat Frankrijk zo mooi, zo schoon maakte: cultuurbarbaren deden hun vernietigende werk; een f-sonate zonder piano, een romance zonder viool, een bord zonder f4.

Aldus schreef ome Willem.
.

woensdag 31 augustus 2016

De brug

Over de Truyere

.

De bergrug

Hevige klanken, sterke strofen, het pianoconcert dat tussen 1809 en 1811 moet zijn samengesteld door zijn dove meester; heimwee en worsteling afgewisseld met serene rust en geluk werd voor het eerst in leipzig gehoord, een virtuoos e-nummer.

Zoekend naar de juiste lijnen, spelend reigend, noot aan noot; opmerkelijk dat zo ontzettend weinig mensen, zelfs nog niet de edelsten onder ons, het verband ontdekte tussen het spelen en het spel.

Ondertussen, zo doet vermoeden, rolde ik reeds het Franse land weer binnen, langs, ja wederom, langs en door velden waar het koren keurig werd afgemaaid; land, omgeploegd land, klaar voor de suiker.

Naderbij komt ze; het geheim met haar oplossing: sinds Beethoven's vijfde in e-flat verscheen bij de eerste zet veelvuldig de pion op e4, met alle gevolgen van dien; ze werd, in de voortgang van de geschiedenis, met d4 de voornaamste beginzet; gelijk de e-klank lange tijd overheersend als eerste klank werd aangeslagen; muziek en schaken hebben veel, alles gemeen, ook op een zwoele augustusavond.

Zowaar, een klein stuk traject dat ik nog niet kon; Rodez-Villefranche-la-Rouergue; zullen er nog veel volgen? De onmetelijk blauwe lucht boven mij wist het niet te vertellen; eveneens niet de spaarzame wolken.

Midden op de dag; Viaduct de Garabit, de oude spoorbrug waar ik via de weg enkele keren onderdoor kwam en wederom: adembenemende vergezichten van en naar enorme bergruggen die al eeuwen voortdromen; in de verte cirkelt een enrome vogel haar rondjes en in één oogopslag overzie ik het rijk van ontelbare insekten, wurmen, rupsen en vele andere dieren; edoch alleen die éne onttrekt zich niet aan mijn oog.

Eenmaal de partij begonnen, begonnen met e4, dan is 't een zoeken hoe het verder moet; op de achtergrond klinkt de piano die het overpeinzende middenstuk vertolkt en achter de schermen schuilt de meester die zijn werk nooit hoorde klinken.

De middagzon, veld e4, opgeschoonde akkers aan beide zijden van de weg. In caussade draaide ik de stoffige parkeerplaats op; binnen is het sjofel, donker en oud; een eenvoudige uitvoering van de vijfde zou er goed bij passen, maar in plaats daarvan schreeuwt wat Frans publiek onverstaanbare klanken.

Huiver vervult mij; e4, het centrum, het e-pi-centrum, 22/7, ja, zelfs in voedsel brengen e-nummers nogal wat teweeg. Dan volgt het laatste deel; het wordt in bes gespeeld, meer dan een paardensprong dus gaat het over een toren of loper; een dame wellicht?

De zetten, de klanken, de opbouw, de afbraak; de partij eindigt, de muziek sterft weg. Maar het veld, veld e4 is gebleven, evenals de bergrug die ik in de verte zie.

Aldus schreef ome Willem.
.

zondag 28 augustus 2016

Indruk van de La Rochellereis

paar visuele beelden...

Weer op weg tijdens de hooitijd

voorbij Amiens

Saumur

La Rochelle, aandenken aan de zeven kristallen bollen

La Rochelle







etalage in La Rochelle

Mozart in La rochelle




Brug naar Il de Ré

Op 't eilandstrand

....terug....

kust nabij La Rochelle

Dorpje in de Vendé, hoe verlelijk ik het met vlaggen. Bah!

nabij Niort

Loire over

steeds meer richting huis


over de Seine....

Doullens

Frans-Belgische grens; weg zijn de douanegebouwen....