Donderdag, elf november 2010 (N.C.).

Toen ik vanmorgen daar vlakbij Brignoles op mijn buitentemperatuurmeter keek besloot ik het maar op te geven want het teken waar ik al twee dagen naar op zoek was zou vrijwel zeker uitblijven omdat het tien graden vroor ook al scheen de zon vorstelijk. Misschien wel juist daarom... Nee, een lenteteken leek niet voorhanden en nadat ik mijn hoofd onder de kraan had gehouden en koffie met een pain chocolat op had spoedde ik mij om negen uur naar de nabijgelegen klant om de goederen te laden die al bijna klaar waren. Ik zette mijn voertuig neer en wandelde een keer om de boerderij heen, maar dat was, ondanks of juist weer dankzij, de vorstelijke zon, bijzonder onaangenaam. Als u de foto bekijkt op willemdeschaker.web-log.nl zou je niet zeggen dat het met een keiharde wind bijzonder onaangenaam was ook nog met mijn dikke ADIDAS-winterjas aan! Gelukkig was de handel voor tienen reeds klaar en nadat de spullen geladen waren en ik de documenten had getekend ben ik afgetaaid naar het noorden. Normaal had ik over Rians, Sisteron en Grenoble, of over de Col de Crabe via Die (juist, van de Clairette de Die) gereden, maar ik vertrouwde het weer niet en dus rolde ik richting Aix, Avignon en Valance naar Lyon, de route de soleil die na Montelimar veranderde in een route de neige want de sneeuw kwam fors naar beneden, voortgedreven door een bizarre noorderwind, storm eigenlijk en het is allemaal maar net an geweest dat ik kon blijven rijden. Op de radio vernam ik dat de franse departementhoofden bij elkaar waren om de mogelijkheid te bekijken of en wanneer de eerste tour de Frans per schaats kon worden verreden.
De lucht was muisgrijs, het leek om 12 uur wel avond en de sneeuw tuimelde maar door. Even boven Lyon was het iets beter en bij Macon zou ik in een piepklein achterafdorpje, Fuisse genaamd, ook weer wat ophalen. Ook hiervan een foto op het log, en ja, bekijkt u het zelf maar en het begon daar net weer hevig te sneeuwen en ik was blij dat ik weer in de bewoonde wereld was teruggekeerd. Daarna naar Chalon sur Saone en dan over de N6 richting Auxerre. Het begin van de weg was goed te rijden, maar even voor Saulieu was het bar en boos en ik was blij dat ik ongeveer als enige en laatste aan het verkeer deel nam. En na Saulieu vond ik een kleine knaagschuur waar een meneer achter de bar staat met een enorme snor en totaal nog twee voortanden boven in het gebit waarmee hij stilzwijgend te kennen geeft nog gevrijwaard te zijn van de moderne tandheelkunde, en de kok die nu nog bezig is het chauffeursvoedsel te bereiden. Zal zo wel zien wat de pot schaft, als er maar geen paddestoelen in zitten want die vind ik vies.

Aldus schreef ome Willem.
---

Fuisse

Ook in de Beaujelais veel sneeuw!
---

Ardeche.

De rivier bij Valon
---

Barjac Lussan.

Hier kon ik net tussen en onderdoor. En hij hield het! ---

Pont Espriet.

Met gezicht op de zeer oude brug.
---

Het kille zuiden.

Het stormde vandaag, de hele dag, ook bij het ontwaken hedenmorgen en de lucht was helemaal schoongeblazen zodat bij het krieken een prachtig zonnetje achter de bergen tevoorschijn kwam. Nadat ik eerst nog in Poussan een adresje afleverde spoedde ik mij via Ales over een mooie weg door schitterende heuvels met in het westen op de achtergrond hoge bergen waar nog veel sneeuw in grote hoeveelheden lag opgetast, naar Ruoms in het zuidoosten van de Ardeche waar ik de eerste twee paletten ophaalde en vandaar over Vallon de Pont d'Arc door een schitterende omgeving met smalle wegen en een nog smaller bruggetje over de Seize naar Bagnols sur Seize waar ik zag dat met de noorderstorm een heel leger wolken met grote snelheid van noord naar zuid werd geblazen. Gelukkig hadden ze hun lading reeds bij Lyon achtergelaten (dat had ik al op de radio vernomen) zodat ze min of meer leeg voorbij schoven. Hoewel het al die tijd zonnig bleef deed de temperatuur maar niet mee, net even boven het vriespunt bleef zij steken en dat is ook aan de natuur te zien. De hele dag heb ik gezocht naar een lenteteken, maar helaas, alles is nog in winterrust hoewel veel gewassen er zwanger uitzien en weldra blad en ander groen zullen baren. Na Bagnols via Bolene naar Sarrians, dat aan de voet van de Mont Ventoux, die zich in nevelen had gehuld, ligt, gekacheld, pelletje geladen en afgezakt naar een adres in de Camarque, tussen Arles en de kust, in Mas Tibert en toen ook dat klantje er in zat over Fos sur Mer, Marseille en Gardanne richting Trets gereden waar morgen nog weer wat handel, dat vandaag niet klaar was, voor vervoer gereed is en dat ik dan ga ophalen. Inmiddels een knaagschuur bezocht en deze gebruikt waarvoor zij dient. Vandaag werd hier oeuf mayonaise en daarna een niet te versmaden bavette avec saus Roquefort geserveerd. En daarna natuurlijk een kaasje toe. Welaan. Het wordt tijd om te gaan slapen. Morgen weer jacht op een eerste lenteteken zoals een Fries zoekt naar het eerste kievitsei. Het vriest trouwens al weer. Nog nooit was Zuid Frankrijk zo lang zo koud. Volgens mij dan.
Tot later.

Aldus schreef ome Willem.
---

Eten.

En in zo'n knaagschuur is het altijd goed toeven.
---

Binnen.

In de routier staat vaak het aloude tafelvoetbalspel. Let ook eens op de stoeltjes.
---

Slecht weer.

Ook in het zuiden van Frankrijk nat en koud weer. Zo kan het dus ook!

---

Ik zal handhaven.

Toen Willem van Oranje halverwege de zestiende eeuw de brief van Phillips de Tweede kreeg waarin zijn vogelvrijverklaring stond te lezen, schreef hij daaronder de gedenkwaardige woorden Je Maintiendrai wat "Ik zal handhaven" betekent en vandaag kwam ik er achter dat op het gemeentewapen van de stad Orange niet alleen drie sinaasappels prijken, maar ook de hiervoren genoemde woorden en nu vraag ik mij af of die woorden reeds in het stadswapen stonden en de prins deze toen gebruikte of juist andersom, dat de stad Orange de gedenkwaardige woorden daarna aan het wapen hebben toegevoegd. Ik weet het niet maar een kenner van de heraldiek zal wellicht uitkomst bieden. Vandaag gewoon begonnen in Lons le Saunier en door het donker bij temperaturen onder nul vergezeld met flinke sneeuwse neerslag
moest ik nog aardig opletten of het niet plots zou gaan ijzelen. Op de route du Soleil tussen Lyon en Valance ligt een klein bergje, de grote biefstuk genaamd en waar je tegenwoordig niet met de vrachtwagen mag inhalen en het is mij al vaker opgevallen dat dit een overgang kan zijn tot ander weer. Zo ook nu: de sneeuw wijzigde zich in regen en de temperatuur liep op naar plus drie. Nadat ik bij Montelimar, zoals gewoonlijk, de autoroute verliet en ik op Pont Esprit af koersde zette ik het voertuig stil voor een pauze naast een gemeentevoertuig waar ik het wapen van Orange met genoemde tekst ontwaarde. Na het speelkwartiertje verder naar Nimes en aldaar op mijn beurt gewacht waarna het grootste deel van het voertuig ontladen werd en toen over Frontignan en Sete naar Meze waar ik thans sta voor een routier met lange en goede reputatie. De hele dag heb ik getracht een teken van het voorjaar op te vangen maar ondanks intensieve naspeuringen was het al winter wat de klok sloeg, temperaturen net boven nul, palmen met bebruinde bladeren, ook hier in Sete, en een straffe wind met regenvlagen teistert nu mijn voorraam terwijl een groep flamingo,s ineengedoken in het water staan. Die weten ook niet hoe ze het hebben met dit hollandse herfstweer. Misschien morgen, als ik hier in het zuiden nog wat rondkoetel, zal ik een lente teken ontwaren, je weet maar nooit! Kom, ik ha maar eens binnen hier. Ze hebben vast wel wat onder de kurk

Aldus schreef ome Willem.

---

Salins le Bains.

Landschap even voor Salins le Bains.
---

Plombieres.

In plombieres lag nog een meter sneeuw.
---

Maandag, 8 februari 2010 (N.C.).

Dat viel niet mee, hoor, vanmorgen vroeg, om de draad, die ik twee weken geleden neerlei, weer op te pakken. Zaterdag had ik mijn Dafje, die verheugd op mij stond te wachten en, zo meende ik waar te nemen, ter begroeting zijn linker voorwiel even ophief, reeds uit Amsterdam opgehaald en bij mij in de buurt neergezet en vandaag vertrok ik dan weer, uiteraard naar het zuiden om een poging te wagen de kou te ontlopen. Ditmaal, als ik het met dat leuke spelletje vergelijk,1: e2-e4. e7-e6 en daarmee krijg je meteen een franse partij op het bord. En inderdaad, nadat ik de ardennen gepasseerd was reed ik zo rond de middag de republiek met de leus "vrijheid, gelijkheid en broederschap" binnen. Een aardige leus zo op het eerste gezicht, maar heel toepasselijk staat onder die leus "Liberté, égalité, fratelite" op het stadhuis van Troyes "ou la mort" geschreven daarmee aanduidend dat, als je het niet met die leus eens bent, dat dan je dood betekent en dat hebben er destijds nogal wat burgers van dit land ondervonden. Vandaag maar eens over Nancy en Epinal en bij Remiremont over Plombieres en Saint Loup naar Versoul en daarna verder, Besancon gegaan en sta nu net buiten Lons le Saunier. De hele dag nauwelijks iets te merken van het naderende voorjaar, maar het zit wel in de lucht. De katjes zijn al volop te zien, maar dat is ook alles terwijl de koude nog steeds als een wintergesel over Noordoost Frankrijk heerst. Hoewel: een heerlijk zonnetje zo nu en dan gaf toch wel het gevoel dat het niet zo lang zal duren, alsof je op een schip zit en de haven nog niet ziet maar weet dat je de volgende dag binnenloopt. Dan wordt het onrustig op het schip, mensen lopen dan druk heen en weer, pakken reeds hun bagage bij elkaar en nemen nog een laatste foto . Zo ook hier: ik zie het voorjaar nog niet, maar dra zal het er zijn. Morgen ga ik verder naar het zuiden en wie weet ontdek ik daar wel meer of echte symptomen.

Aldus schreef ome Willem.
---

De voorbereiding.

Je hebt liefde voor het vak of niet! Een of twee dagen voor vertrek minstens twee uur naar de kaart staren!

---

De dokterskamer.

Hier een kijkje op het chirurgisch gereedschap van dokter Boudewijn, met vele groote meesters aan de muur.
---

Eendenherstellingsoord.

Deze hier is er wel erg slecht aan toe. Stuur haar eens een kaartje!!

---

Het eendenherstellingsoord.

Een gezellig samenzijn van tal van revaliderende eenden. ---

Nijkerk.

Smalle straten van Nijkerk, waar mijn vriendinnetje die het al meer dan dertig (30!!) jaar met mij volhoudt, werd geboren.
---

Bij de dokter.

Vandaag naar de dokter geweest. Nee, niet naar mijn huisarts want ik weet niet eens wie dat is omdat ik nimmer slachtoffer van hem was, nee, de dokter waar ik vandaag was is van geheel andere signatuur. Gisteren nog ben ik met mijn Miep die onder de naam Ineke door het leven gaat in het geriefelijke Nijkerk geweest om daar wat zaken te regelen en boodschappen te doen terwijl we in de namiddag iemand opzochten in de gemeeente Bilthoven, maar vandaag dus met twee van onze huisdieren naar een herstellingsoord te Beesd gereden want één van onze lieve eendjes wilde al een tijdje slecht lopen terwijl de ander nogal met de voorkant trilde alsof hij aan Delirium Tremens leed en zo kwamen wij aan bij de vermaarde dokter Boudewijn en zoals de meeste lezers wel zullen weten ben ik sowieso al gek op alles wat met wijn heeft te maken, of het nu rode wijn, witte wijn, wijndruiven, wijngums, landwijn of Boudewijn is, maakt niet uit. Welaan, eerst werd de mooie gele lasteend, in het Latijn Anas querquedula geheten, door dokter Boudewijn onder handen genomen en een verblijf van twee uur in het eendenherstellingsoord Chateau Deux Cheveaux had tot gevolg dat het karretje er weer flink zin in had en met twee wielen door de bocht reed ze met haar en mijn baasje de oprit af en spoedde zich naar de thuisbasis waarna dokter Boudewijn een kijkoperatie ondernam bij het jeugdige rode eendje, in het latijn de Anas strepera geheten en aan die naam is gekomen omdat ze niet zozeer kwaakt, maar kraakt.
Gelukkig bleek na de kijkoperatie dat ons kraakeendje niets onder de leden had en nadat ik aan het herstellingoord het duizelingwekkende hoge honorarium van dokter Boudewijn had voldaan spoedde ook ik mij naar huis waar ik deze vrijdagmiddag stil op de bank ben gaan zitten met een mooie schoolkaart voor mij om mij alvast voor te bereiden op aanstaande maandag wanneer ik de europese wegen weer aan een onderzoek ga ontwerpen.

Dan schrijf ik wellicht wel weer.

Aldus schreef ome Willem ---

De ijzige ijsvlakte.

Het ijs en de sneeuw is hier nog lang niet weg! Maar wel mooi. Of niet soms?
---