Zo ver was het niet meer, Saint-Apollinaire, in ongeveer twee uur reed ik langs Chaumont naar Arc en Barrois, daar links af naar Langres en toen door het golvende landschap naar de stad waar Gustave Eiffel en de componist Rameua geboren werden, de hoofdstad van Bourgondië, het hertogdom dat ooit bestierd werd door Jan, Jan zonder Vrees, Philips de Goede en Kareltje de Stoute, Dijon waar dat Saint Apollinaire vlak naast ligt.
Vreemd eigenlijk, dat er mensen zijn die menen dat onze aardse gewesten geregeerd worden door mensen, maar wie maar enigszins de ogen open heeft moet toch erkennen dat er omstandigheden zijn die wij niet in de hand hebben; natuurrampen, extreme hitte, langdurige regen, overstromingen, aardbevingen en hongersnoden en het is toch al te dwaas om dat louter en alleen aan de "natuur" of de gevolgen daarvan toe te schrijven; ja, ook oorlogen, allerminst een natuurverschijnsel, lijken vaak onvermijdelijk.
Het weer werd er niet veel beter op, al bleef overdadige buiïgheid uit; het bleef bewolkt en het matigde zich tot soms een weinig miezeren. Terug reed ik over een vrijwel "vergeten" weg, een route uit oude tijden en waarvan ik meen nog één van de weinigen te zijn die ze kent, via Gray,
Dampierre sur Salon, Combeaufontain en Faverney, over wat nu heet de D 70 en de D 7, naar Conflans sur Lanterne op Plombieres aan, door mysterieus landschap waar de sar van het verleden uit de nevenliggende velden opborrelt, tegenliggervrije wegen die dankzij de moderne navi nagenoeg voertuigvrij blijven omdat ze de weg niet kent, een route ver verwijderd van de saai- en de verdorvendheid van de snelweg.
Alle voor onze tijd levende volkenwerelden wisten ervan; de Atzteken, Inca's, Indiërs, de Grieken, joden, ja, zelfs de oude wereldoverheersende Romeinen die de "res", de realiteit, toch ook als cultuur verheven hadden, wisten, dat naast ons de het andere "res" bestaat, de godenwerelden, het terrein, de gebieden die bevolkt zijn met ongekende krachten en machten, maar in ons cultuurloze moderne Europa leven thans
zelfingenomen dwaze bekrompen vulgaire mensen die menen dat de enige werkelijkheid datgene is dat voldoet aan hun eigen beperkte voorstelingvermogen zoals de aarde, zon, maan en sterren en zo hier en daar een paar spiraalneveltjes en anders niets, maar dat is een voorstelling, een corrupte voorstelling die slechts een paarhonderd jaar oud is!
Nadat ik uit het oude kuuroord Plombieres omhooggeklommen was, snorde ik verder; Epinal, Nancy en zo verder, door naar het gezapige en gemoedelijk Luxemburg en waar het op het platte land, dat overigens alleminst plat is, zo gemoedelijk aan toe gaat, waar ik aan de toog van een koffiehuis naar wat geheimzinnige verhalen van een paar dikke bepette boeren luisterde, juist de boerenstand die nog enig besef hebben van datgene wat boven de realiteit uitgaat; "Beim alten Bauern ist noch ein Spür van Vornahmheid", schreef Nietzsche daarover, meestal katholieken.
Natuurlijk regeren mensen de aarde niet, want er zijn machten uit nevengewesten, van gewesten waar de moderne mens en de wetenschap geen flauw benul van hebben, die ge- en misbruik maken van mens en onmens, van natuur en tegennatuur, machten en krachten die hun invloed op ons en onze omgeving uitoefenen, maar ons doen willen laten geloven dat ze niet -meer- bestaan, machten die ons trachten te vergiftigen met techniek en wetenschap, een wetenschap die de gene zijde ontkent en het is bijzonder frappant dat er geen enkele wetenschappelijke formule is, in natuur-, noch in schei-, noch in wiskunde, die een verwijzing bevat naar de gene zijde; nergens in die formule's vindt men het woord geest, demon, god, engel of hinderaar; ze doet ons wegdommellen in de oude Romeinse wereld van de "res", realiteit, maar thans met niets als metgezel.
Na een gezellige avond zocht ik de slaapplek in het groene stuurhut weer op; de wind blies, maar bedaard, wat wolkerig en tussen de flarden enkele sterren aan de nachtelijke hemel waarvan het licht de aarde raakte, een aarde die bestuurd wordt vanaf elders waar het alles anders is en toen ik daaraan, loerend door het voorruit het duistere in, dacht, verstoven mijn gedachten.
Aldus schreef ome Willem
---
