Prachtige boom in het park met net daar links het monument.
---
dinsdag 20 oktober 2009
Oranjehuis
Hier heeft vanaf de oorlog (1945) tot voor enkele jaren de schaakvereniging Caissa gezeten.
---
Dinsdag, herfst in Amsterdam.
Vandaag kwam ik er weer eens langs, lang Olympiaweg 73 waar Luky woonde en waar ik samen menig europacupwedstrijd heb zitten kijken, en over het Minervaplein, waar mij oom ooit heeft gewoond. Maar ook door de in schitterende herfstkleuren getooide Apollolaan waar nog steeds mijn tandarts zit, de tandarts die ik al vanaf 1972 ken en die daar toen nog voor aan het leren was. Ook kwam ik door de Ferdinand Bollstraat, de straat met de eerste FEBO-snackbar welke naam ook buiten Amsterdam bekend is geworden, dezelfde straat ook waar die oom die op het Minervaplein woonde ook zijn negotie in bedrijfskleding had. Hij had trouwens door de hele stad wel een stuk of tien winkels. Ook reed ik door de Van Ostadestraat, de straat waar nog steeds het Oranjehuis staat en waar tot voor enige jaren ook de schaakvereniging zat die nu op het Roelof Hartplein zit en waar ik vanavond weer een partijtje mee ga spelen. Vandaag ook wandelde ik na lange tijd weer eens door het Sarphatipark en genoot van de nog vele ondanks de herfst groen bomen, van de eentjes en van de rust. Daarna kwam ik nog even langs mijn, "ons", oude huis in de Hunzastraat alwaar ik van 1975 tot 1981 heb gewoond en het huis waar onze eerste zoon werd geboren, die zoon die overmorgen gaat trouwen. Ik keek nog even naar de oude toegang van De Miranda-bad dat er vervallen en verlaten bijstond, reed door de voormalige Stalinlaan welker staat daarvoor Amstellaan heeft geheten en thans Vrijheidslaan wordt genoemd. Daarna heb ik eenvoudige doch voedzame maaltijd tot mij genomen in de wat mij betreft de beste Italiaan van Amsterdam. En nu ben ik op weg naar de sportvereniging waar ik meer dan veertig jaren contributie betaal om een bordje mee te schuiven.
Tot later.
Ome Willem.
---
vrijdag 16 oktober 2009
Het slot.
Jos zette me er af, tussen het y en het centraal station van Amsterdam.
Jos, een collega van mij die ik reeds ken vanaf omstreeks 1975.
Zoals ik gisteren berichtte vandaag naar de thuisbasis te Amsterdam gekoeteld en daar wat rommelwerk gedaan, opleggertje hier, oplegertje daar en daar ik volgende week vrijaf ben ga ik daarna vaak met de trein naar huis. Ik zit dit zelfs onder het treinrijden te schrijven terwijl we net een goederentrein passeren en ik links van mij de file op de grote weg Amsterdam Utrecht vanuit een ooghoek waarneem waaruit u kunt opmaken dat ik met mijn rug in de rij-richtring van de trein zit en anders dan vanuit mijn cabine alles van mij af zie gaan. Het slot van de rit was dus voorspelbaar, net zo voorspelbaar als een schaakpartij waarbij je in het middenspel een stuk voor komt te staan en als na de promotie van een pion de partij eigenlijk uit is. Rest mij nog even na te mijmeren over de reis, net zoals je over een mooie partij kunt napraten, eventueel met je tegenstander en dan geeft het niet of je gewonnen of verloren hebt, als de partij maar mooi en interessant was en zo ook nu deze reis waarbij mij voor de geest staat de nog immer groene naaldbomen op de Simplonpas die nog geen spoor van herftskleur gaven ondanks de koude. Indien u meent dat naaldbomen altijd groen blijven is dat in dit geval niet zo aangezien het hier larixen betreft waar de Simplon vol mee staat en over enige weken een prachtig goudgeel effect weergeven. Voor de niet-kenners: de Larix is een naaldboom die op grote hoogte kan voorkomen en inderdaad als een loofboom haar blad, zijn naalden verliest. En dan de mooie vergezichten die ik zag vanwege het koude weer waardoor er veel nevel uit de lucht is. Het was dus een aangename reis.
Ome Willem.
---
donderdag 15 oktober 2009
Bijna thuis.
Zoals ik gisteren reeds schreef, vandaag de "partij" uitspelen, de rit afmaken en het zit weer in de tas. Rijden en schaken, het is bijna hetzelfde. Ik heb reeds nederlands grondgebied bereikt en dat voelt weer alsof je met een pion bent gepromoveerd. Na Lausanne, waar trouwens nog bekenden van mij wonen, achter mij gelaten te hebben ben ik weer via Pontalier, Epinal en Luxemburg naar hier gereden, en dat hier is Kessel. Morgen nog wat grabbelwerk en dan zit de werkweek er weer op.
Ome Willem.
---
woensdag 14 oktober 2009
Woensdag, 14 oktober.
Evian en Thonon, dat is wat ik thans voor mij zie terwijl ik niet in het land van Conte en Brie, maar in het land van Emmenthaler en Gruyere ben. Daartussen water van Le Lac Leman en thans sta ik op een met wijngaarden betuinde helling over het meer heen te kijken terwijl de temperatuur flink is gedaald. Als je een schaakpartij in het middenspel een flink voordeel weet te behalen door een pion met betere stelling, een stuk of een kwaliteit voor te komen kun je de partij rustig met correct uitspelen al moet je dan natuurlijk geen blunder maken. Zo is het ook met dit beroep en aangezien het nu midden in de week is en je weet met name op die dag een flink voordeel te halen kun je de rest van de week wat kalmer aan doen en dat is thans met mij met deze rit het geval. Toen ik vanmorgen in Dogliani vier kistjes lostte, daarna even boven Milaan nog twee adresjes van pakjes voorzag en er in slaagde ook nog terug te laden en een transitdocument wist te maken (iets waar ik vanmorgen geen rekening mee hield) kon ik nog in de avondschemering de Simplonpas over terwijl ik daarna mijn Dafje nog even een flinke schop gaf om juist op tijd hier te landen. Weliswaar vanavond geen spaghetti, maar wel rostli met kaas en dat is ook niet te versmaden. Tot morgen dan maar weer.
Ome Willem.
---
dinsdag 13 oktober 2009
Dogliani
Dogliani, geboorteplaats van Einaudi, ooit president van Italië, dat het stadje waar ik waarlijk in het centrum op een plein overnacht. Vanmorgen dus een adresje gelost en, om in schaaktermen te blijven, is vandaag de opening overgegaan in het begin van het middenspel. Ik reed over Lure en Pontalier bij Vallorbe Zwitserland in, oversteeg de Alpen van Martigny naar Aosta in Italië waarna ik bij Vercelli een rustige weg naar Asti nam om daarna via Alba de Ligurische alpen in te rijden waarbij ik in het donker op een kronkelweg kwam en door met druiven betuinde heuvels reed via Monrtferrato naar hier, dogliano. Ga nu maar eens lekker eten. Dat kun je hier namelijk bovenwel. Ah... daar komt de spaghetti aili olio reeds aan. Nou, tot morgen maar.
Ome Willem.
---
maandag 12 oktober 2009
De weg naar Italië.
Een prachtig in herfstkleuren getooide weg tussen Sankt Vith en de luxemburgse grens. Een deel van het door mij gebruikte traject tussen Amsterdam en Milano.
---
Lundi, le 12 10 2008 (A.C.).
Bij mij thuis liggen stapels partijen, allen door mij genoteerd vanaf 1967 tot en met dit jaar. Hoeveel het er zijn weet ik niet, maar ooit heb ik ze gesorteerd op opening. Inderdaad, het zijn de door mij genoteerde schaakpartijen waarvan ik er zeer veel bewaard heb en er is overeenkomst tussen de genoteerde schaakpartijen en de, ook heel veel door mij bewaarde, ritlijsten van trajecten die ik in de loop der jaren heb afgelegd met dien verstande dat die gewoon op datum liggen. Zoals ik al opmerkte liggen de schaaknotaties van de door mij gespeelde wedstrijden gesorteerd op opening en het bijzondere daarvan is dat er zeer zelden partijen zijn die meer dan tien zetten hetzelfde zijn, want meestal wijken de partijen al na vier of vijf zetten af en vaak al eerder. Zo is het ook met de door mij gereden trajecten: zelden zijn de de eerste dag hetzelfde al een eerdere eerste dag en zo ook vandaag. Hoewel ik vanaf Roermond tot hier, Remiremont, even voorbij Epinal, vandaag hetzelfde traject afgelegd heb, maakt het tijdstip waarop en de omweg daarvoor (vanmorgen reed ik via Oldenzaal en Harderberg, bij welk laatste adres ik wat spullen in het voertuig liet zetten) de rit toch weer anders temeer daar het seizoen aardig aan het wisselen is.
Zo zie je maar dat er toch wel enige overeenkomst zit tussen het beroep dat ik uit oefen en de sport die ik be oefen.
Morgen gaan we weer eens de bergen opzoeken.
Ome Willem.
---
zaterdag 10 oktober 2009
Naar School
Vandaag, u las het reeds, moest ik naar school en wel voor verlening van mijn ADR-certificaat hetgeen overgezet zijnde is een certificaat dat ik nodig heb voor het vervoer van gevaarlijke stoffen dat elke vijf jaar moet worden verlengt en dus zat ik vandaag in de schoolbanken. Nee, niet leuk. Voor sommige dingen wordt je gewoon te oud.
Ome Willem.
---
Beethoven, herfst en frans landschap
Ludwig van Beethoven, herfst en dit landschap. Wat mij betreft zeer passend bij elkaar, symfonie nummer één deel één. Hoewel dit een experiment is en de geluidskwaliteit beter moet, laat ik u het toch horen en zien om mee te laten beleven wat ik bedoel.
Morgon en Marie
Op weg naar de wijnboerderij van Marcel La Pierre. Een flinke regenbui maakt het allemaal lekker fris.En heel grappig is dat we hier nu net Marie aantreffen die nog eens fijntjes en met veel nadruk uitlegt dat "hun" wijn niet alleen lekker, maar ook natuurzuiver is.
Marcel bij Marie op het erf
Op dit chateau wordt onder meer de Beaujolais Nouveau nog op originele wijze gemaakt. Dat is nergens anders meer zo. en hier de wijnmaker bij uitstek, Marcel La Pierre, die u in het frans uitlegt dat er geen sulfiet wordt toegevoegd en ook niet wordt gefilterd zodat er een hoogwaardige en zeer natuurlijke wijn overblijft die bijna nergens meer is te verkrijgen.
Bij de wijnboer
De eerste film geeft een indruk hoe ik soms bij een wijnboer moet komen. De tweede film hoe deze wijnboeren er voor zorgen dat de wijn in mijn voertuig komt.
Noga uit Montelimar
Montelimar staat bekend om zijn vele noga fabriekjes. Omdat de omgeving van Montelimar de enige plek in Frankrijk was waar amandelbomen goed gedijden, kwam hier de noga-nijverheid zeer tot bloei omdat GOEDE noga amandelen behoort te bevatten.
Ouverure La Finta Simplice Mozart in Besancon
Wellicht op deze weg deed Mozart een paar honderd jaar geleden zijn inspratie op. De muziek en de omgeving horen dan ook bij elkaar, al is de geluidskwaliteit -nog- onder de maat.
vrijdag 9 oktober 2009
Weer thuis.
Jawel, geachte lezers van dit Log, ome Willem is, nadat hij de eerste echt frisse nacht van dit najaar op een Brusselse parkeerplaats heeft doorgebracht en daarna in Merelbeke langdurig op een handelaar in rhonewijn had gewacht, een sympathieke vlaming met redelijke kennis van zaken, en ook nadat hij daarna via Terneuzen en de statige zeelandbrug was gegaan waarbij ook Numansdorp, om met een schaakterm te spreken, en passant werd aangedaan om wat goederen voor Italië op te halen verder gereisd naar Amsterdam waar de overige los en laadwerkzaamheden plaatsvonden en tot slot is hij daarna afgezakt naar huis om zijn wekelijkse afzakkertje te halen, maar niet voordat hij nog even langs zijn italiaanse vriend Nino was gegaan voor een broodje en een praatje.
Over Nino vertel ik u nog wel eens meer. ik ga nu slapen en morgen naar school. Naar school? Ja, naar school.....
Ome Willem.
---
donderdag 8 oktober 2009
Jeudi, 8 octobre 2009 (A.C).
Vanmorgen reeds bij het krieken uit de veren gegaan en een eigenlijk te sterke bak koffie gedronken (met twee koekjes) op het kantoor van Marie la Pierre in het bijzijn van Martine, een dame die daar zo ongeveer alles regelt. Marie was in geen velden en op wegen te zien. Daarna geladen en toen kwam ook Marcel la Pierre even langs en ben met hem diverse (wijn)-cuves afgelopen waarin het sap van de net geperste druiven in zat en hebben er een paar geproefd. Dan herken je een suikergehalte en dan kun je ongeveer inschatten hoe goed of hoe slecht de wijn in natuurlijke omstandigheden wordt. Ook nog even met Marcel naar zijn wijnkelder afgedaald in de Morgon en daar trof ik zowaar nog even Marie van chateau Cambon, u weet wel, het chateau waar ik de afgelopen nacht doorbracht. Daarna nog een adres opgehaald en mij vervolgens vervoegd bij Phillip Pacalet in het centrum van Beaune om daar een aantal overheerlijke Bourgondische wijn op te halen. Daarna over Montbard, Chatillion sur Seine en Bar sur Aube naar Couvin in België gekoerst om vanavond even voorbij Brussel Bruxelles halt te houden. Vanmorgen trouwens veel regen gehad wat resulteert in weer schone vensters wat weer scherpere foto,s zal geven. Tussen Chatillon en Rocroi drie symphonien van Beethoven beluisterd, de eerste, tweede en de zesde, de Pastorale, want deze muziekstukken passen uitermate goed in een met herfstkleuren overgoten frans landschap waar ik door reed, heuvelachtig en bruingoen. Op de heenweg was nauwelijks iets van herfstkleuren te zien, niet in de Ardennen en ook zuidelijker niet, maar vanaf vandaag gaat het ineens hart: de druivenvelden kleurden bruin, bomen verloren al wat blad en hier, in Zellik bij Brussel ligt de parkeerplaats vol met afgevallen bladeren. De herfst is begonnen. Mijn rust ook.
Ome Willem.
---
woensdag 7 oktober 2009
Wolkengevechten en Chateau Cambon.
Toen ik vanmorgen wakker werd, mijn voertuig verliet en in de morgenschemering naar de lucht keek ontwaarde ik een waar wolkengevecht. Al meer is mij opgevallen dat in deze streek, de Langedoc, de lucht en wolken schitterende natuurverschijnselen oplevert. Grote wolkenmassa's schuiven in tegengestelde richting over onderliggende wolken heen, die op hun beurt weer tegen de bergen stuiten. Het waaide stevig en had vandaag regen verwacht maar dat is geheel uitgebleven. Nadat ik het eerste adres had opgehaald ben ik naar nog drie wijnboeren gereden en aldaar de spullen conform de opdracht in de morgen opgehaald. Daarna langs de kust bij Frontignan richting Montpelier gesukkeld en daarna koers gezet naar Estezarges, wederom een wijnboer die een middagpauze hield tot maar liefst 14.00 uur. Daarna langs de schitterende stad Avignon gereden naar een kleine "village", Roaix genaamd waarbij ik langdurig de voet van de Mont Ventoux passeerde, de berg waar mijn zoon dit jaar twee keer met zijn rijwiel naar boven scheurde. Vreemd gevoel om hier dan een goede maand later rond te rijden om flessen wijn voor nederlandse drinkeboeren op te halen. Tot slot reed ik een aardig stuk verder om te eindigen bij zo ongeveer de beste wijnboer van Frankrijk, te weten Marcel la Pierre die samen met Marie la Pierre twee voortreffelijke wijnboerderijen beheren. Marcel in Ville Morgon en Marie in Saint Jean d' Ardieres, beide in de buurt van Belleville sur Saone. En ja hoor, naast mij thans een fles overheerlijke chateau Cambon uit 2008, en die is reeds voor de helft genuttigd. Daarom ga ik nu maar snel slapen voordat ik onzin ga schrijven.
Ome Willem.
---
dinsdag 6 oktober 2009
Twee oldtimers voor noga-vervoer.
Vier prachtige oude peugeots staan bij deze noga-bakker voor de deur. Hier twee ervan.
---
De nogafabriek
Een van de vele fabriekjes van noga in Montelimar. Bij deze is zelfs een Museum bij.
---
Saint Saturn de Lucian.
Nadat ik vanmorgen vroeg tijdens diepe duisternis de stad Lyon, waar ik in 1971 een kort poosje heb gewoond, passeerde en achter mij liet hield ik om half negen halt in het stadje Montelimar dat bekend staat om zijn noga-fabriekjes. Dit is in een grijs verleden tot ontwikkeling gekomen doordat de streek rond Montelimar de enige streek was waar amandelen zeer goed konden gedijen en amandelen een uitermate belangrijk onderdeel voor goede noga is wat verder nog bestaat uit honing en suiker mitsgaders nog diverse andere kleine ingrediënten. Nadat ik aldaar een koffie geserveerd met wat blokjes noga tot mij nam vervolgde ik mijn weg naar Nimes waar ik voor de middag aankwam en de dienstdoende ontvangstgoederenmedewerker mij mee deelde dat ik rond vijf uur wel eens aan de beurt zou kunnen zijn wat mij bewoog te vertrekken naar Mas Tibert, een 50 kilometer verder, midden in de Camargue, oftewel de Rhone-delta, gelegen oord om aldaar maar vast een palet wijn op te halen. Betrokken wijnboer heeft nog zeer oude stokken staan van nog voor de druifluisepidemie welker epidemie alle wijnstokken had aangetast behoudens die stokken die op zand groeiden en dat was nu net hier. De wijngaard loopt zelfs bij hoog Rhone-water een of twee keer per jaar onder zodat de inhoud van de wijn water kan bevatten dat daarvoor als sneeuw neerdaalde op de Simplon, de Simplon, waar de Rhone ontspringt. Daarna weer terug gereden en inderdaad om vijf uur van mijn spullen afgekomen en koers gezet naar Saint Saturnin de Lucian een aangezien het spitstijd was en dan Nimes zowel Montpellier dan nauwelijks is door te komen reed ik naar hier via Sommieres, Buzignarges, Saint Martin de Londres, Aniane en tot slot via Gignac, een weg dat een fascinerend schouwspel wat natuurschoon betreft opleverde al zullen de medeweggebruikers het wel vervelend gevonden hebben dat ik met zo'n grote kar over de smalle wegen reed. Morgen wat wijnklanten ophalen en dan reeds een stuk naar het noorden reizen.
Ome Willem.
---
maandag 5 oktober 2009
Maandag, 5 oktober 2009 (N.C.) alweer.
Dierendag is weer voorbij en de herfst heeft weer zijn intrede in het europese landschap gedaan hoewel in de Ardennen noch in Frankrijk waar ik heden door reed de bladeren een herfstkleur hebben. Alles is nog zomergroen en slechts een enkel facet wijst er op dat de herfst reeds is begonnen, zoals de wijngaarden van Arbois waar ik doorging en die bijna geen trossen meer bevatten. Arbois, het stadje waar Louis Pasteur jaren lang zijn natuurkundige ontdekkingstochten hield, Pasteur van wie de uitspraak "In alle boeken zit niet zoveel wijsheid als in een glas wijn" is welker uitspraak ik van harte onderschrijf. Vanmorgen na van huis te zijn gegaan via Luxemburg (dwars door de stad), Nancy, Epinal en Besancon dus door de prachtige wijnstreek van Arbois en Poligny, de streek van de vin du Jura, doorgekomen en daarna de weg genomen die vermoedelijk Mozart voor mij nam toen hij van Parijs naar Italië reisde, zei het met een ander vervoermiddel dan ik, richting Lons waar de La Vache qui rire fabriek, dus de lachende koe fabriek gevestigd is. Voor de duidelijkheid: La vache qui rire is een zeer bekend kaasmerk hier ten lande, zoals bijvoorbeeld Heineken bij ons. Welaan: daarna nog even verder gekoeteld en sta nu even ten noorden van Lyon met links van mij de Cote de Buguy dat als een schitterend berglandschap aan mijn oog ontrolt. Morgen zal het weer trouwens nog mooier zijn dan het nu hier al is en het is niet ondenkbaar dat ik de airco ga gebruiken.
Ome Willem.
---
Hoela hoep
Na mijn avontuur bij de radio en mijn avonduur bij de schaakvereniging de verdere week erg inspannend geweest met het niet beantwoorden en het niet nakomen van afspraken. Maar zaterdag werd de sleur doorbroken door iemand die een plastic tot cirkel gevormde pijp meenam die ze even tevoren, samen met andere snuisterijen, aangeschaft had op een rommelmarkt en daar zelf en anderen mee liet hoelahoepen wat een aardig op de lachspieren werkend schouwspel opleverde. En nu ben ik reeds weer op weg naar verre oorden. Tot vanavond.
Ome Willem ---
zondag 4 oktober 2009
Hoela Hoep. Een wat eigenaardige vrije tijdsbesteding voor een (bijna) zestigjarige
Afgelopen zaterdag kwamen goede kennissen van ons op bezoek. De vrouw daarvan liet zien hoe zij in haar prille jeugd een toendertijd rage zijnde sport beoefende en hoe zij dit, na zoveel jaren, nog kon. En dat met de slappe lach!!!!
woensdag 30 september 2009
Twee schaakimpressies
Hoe het er bij een schaakvereniging aan toe gaat.Hier de bekende schaakvereniging Caxefssa aan het Roelof Hartplein te Amsterdam waar prominenten lid van zijn, en ook ik hier reeds meer dan veertig jaar vertoef, al is de lokatie nog niet zo lang geleden verhuisd vanaf de Van Ostadestraat naar hier. Niet veel vrachtrijders zullten trouwens schaken, in ieder geval niet op deze wijze.XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX
Bij de radio, een omressie, RNW ONDERWEG
Hoe het er aan toegaat bij een radiozender. Er wordt daar er veel bij gesproken. en muziek ten gehore gebrecht, meestal wel van NA Wagner.
Dinsdag, radio en schaken.
Nadat ik maandag bij de heer mr. Ir. P. Gelton ben geweest, heb ik mij dinsdag vervoegd bij het radioprogramma voor vooral vrachtwagenchauffeurs, Onderweg geheten, om verslag van het gesprek te doen. Ook de aldaar aanwezige radiomakers zien het belang in voor de gemiddelde chauffeur om samen in bepaalde gevallen op te trekken en alzo een "vuist" te maken. Dit werd overigens ook door voornoemde heer Gelton onderkent en dan wel in het bijzonder op europees niveau. Mondelinge steunbetuigingen waren er legio, nu nog schriftelijke. Nadat ik er twee uur radio op had zitten ging ik naar een oud-collega in Purmerend, een zogenoemde vutter die al weer drie jaar zit te vutten nadat hij voorheen veertig jaar de europese wegen onveilig had gemaakt, om naar zijn welstand om te zien om daarna af te reizen naar de hoofdstad van het land waar ik mijn voertuig voordelig parkeerde en uit mijn gemotoriseerde voertuig een ander voertuig, een rijwiel, haalde om zo door de stad heen de crossen en om half acht maar weer eens de sportvereniging Caissa op te zoeken, de sportvereniging waar ik al ruim veertig jaar lid van ben om daar een partijtje mee te blazen hetgeen me niet slecht af ging. Daarna weer naar huis. U leest het: ook in vrije tijd spoed een vrachtrijder zich van hot naar her.
En mij vandaag alleen nog maar een klein dorpsfietstochtje veroorloofd. Verder is alles goed met mij.
Ome Willem.
---
maandag 28 september 2009
Ir. P. Gelton en Willem de schaker even na het overleg.
Een goed resultaat voor de United Truckers, die ook via de heer ir. P. Gelton wellicht een europese ingang vond.
---
Gesprek.
Vandaag een heel interessante dag omdat ik als woordvoerder van de United Truckers op uitnodiging van het IVW (Inspectie Verkeer en Waterstaat) een gesprek had met de directeur ir P. Gelton om vanuit de beroepsgroep en vanaf de werkvloer aan te geven wat er zoal voor verbetering in aanmerking zou moeten komen, vooral gelet op het verkeersveiligheidsmotief daar heden ten dage veel chauffeurs met stress rondrijden vanwege het onherroepelijke handhavingsbeleid, vooral op europees niveau. Het gesprek was uitermate constructief en we spraken af deze gesprekken eens in de drie maanden te houden omdat de heer ir. P. Gelton het zeer op prijs stelt dat er vanaf de werkvloer die geluiden hoorbaar worden voor hem alwaar de chauffeur tegenaan loopt.
Morgen bericht ik hier over in het radioprogramma Onderweg van de Wereldomroep. En binnen afzienbare tijd meld ik me weer eens bij Autobaanradio.
Ome Willem.
---
vrijdag 25 september 2009
Niels
Zoals geschreven is Niels een collega van mij. Zuinig op de spullen, altijd colegiaal en probeert zijn werk als een hobby te zien, hetgeen hem aardig lukt. Hier is hij te zien op weg naar Frankrijk op de grens van Belgie en Frankrijk, Brully, tussen Couvin en Rocroi, een leuk klein grensje waar ik veel gebruik van maak, niet in de laatste plaats vanwege het uitstekende restaurant dat daar te vinden is.
Niels lacht altijd, vooral als hij een pintje snapt!
Deze potentiële A-chauffeur moet je koesteren.
---
Niels
Niels. Niels is een jonge collega, de jonge collega van mij bij de firma die er bij was toen mijn lading woensdag bij Sint Job in het Goor aan het schuiven ging, de collega die zich altijd meld met: pakjesboot nummer 12. Niels is een potentiële. A-chauffeur, nog een jaartje en hij kan die virtuele status aanmatigen terwijl mijn A-status na woensdag wel ter discussie en op zijn minst onder spanning komt te staan want het voorgekomen ongemak had natuurlijk voorkomen moeten worden. Misschien was ik toch met mijn hoofd er niet helemaal bij die dag. De dag daarop, donderdag, gisteren dus, de lading gelost en is Niels nog een heel stuk met mij teruggereden. Laat op de avond mijn voertuig teruggebracht en naar huis gegaan. Vandaag afscheid van mijn overleden broer genomen, een droefgeestige dag dus, maar ook dat hoort er allemaal bij. Iemand speelde tijdens de rouwdienst nog een mooi stuk van Telemann, de componist die als voorloper van Bach wordt beschouwd en volgens mijn broer ook veel beter van dan de nu beroemdere Bach, een stuk ook dat mijn broer vaak zelf speelde, terwijl later nog een fuga ter gehore werd gebracht van Pietro Domenico Paradisi, een muziekstuk dat ook door mijn broer veel werd gespeeld op de piano. Zo heeft ook muziek, de klanktaal, zijn functie in bepaalde omstandigheden en geeft dan zelfs glans aan zulk een droeve gebeurtenis. Ergo: niet alleen bij bepaalde landschappen, bepaalde jaargetijden of weersomstandigheden past bepaalde muziek, ook bij gebeurtenissen in een mensenleven.
Tot later.
Ome Willem.
---
woensdag 23 september 2009
Pechdag.
Het viel niet mee vandaag want er is nogal wat gebeurd. Gisteren, dinsdag dus, had ik een tamelijk saaie dag waar weinig over te vertellen valt. Gewoon een stuk of drie adressen in het land, maar vandaag, woensdag, was veel spannender en zal de geschiedenis in moeten gaan als een vreselijk dramatische pechdag. Vanmorgen vroeg in Amsterdam 24 broodjes metaal geladen van een ton per stuk en in het verleden laadden wij dat los op de vloer maar omdat de wetgeving inzake ladingzekering steeds strenger wordt besloot ik ditmaal de zaak zo goed mogelijk vast te zetten met zogenoemde spanbanden. Daarna, samen met een colega, dus met twee voertuigen, koers gezet richting Reims, maar bij het binnenrijden van het land onzer zuiderburen maakte een inhalende personenvoertuig een dermate ongebruikelijke manoevre dat ik er nogal van schrok en als reactie een trap op de rem gaf. De gevolgen waren desastreus, in die zin, dat op een voor mij volstrekt onduidelijke wijze de lading ging schuiven, naar voren en naar rechts. Weliswaar viel het niet de oplegger uit maar 24 ton op het rechterwiel van de trekker maakt, dat het voertuig ernstig rechts ging overhellen en het scheelde niet veel of ik had en kapotte rechterspiegel gehad omdat het zaakje bijna op de rechterzijkant lag. Nadat ik behoedzaam de autoweg bij Sint Job in het Goor had verlaten heb ik samen met mijn colega gekeken of we er zelf wat aan zouden kunnen doen: de spanbanden waren allen geknapt als ware het strotouwtjes. Er was met de verschoven lading niets te beginnen zodat de hulp van een heftruck werd ingeroepen die het zaakje weer heeft herladen. Daarna vastgezet en de reis vervolgt en een vertraging van een kleine drie uur opgelopen. Met de smoor in het lijf de verdere dag rondgereden: zoiets wil je niet meemaken. Maar ja, dingen gebeuren en gedane pech neemt, helaas, geen keer.
Ome Willem.
---
maandag 21 september 2009
Tukkermarken (Twente).
Vandaag in Tukkerwegen rondgedoold wat weer eens wat anders is. Met zeven klanten vanaf Amsterdam naar het oosten. Rare dagen nu, zo in afwachting van een ter aarde bestelling van een grote broer waar je zulke treffende herinneringen aan hebt, vooral muzikale herinneringen, maar ook als ik een voertuig van het merk NSU voorbij zie gaan, dat merk voertuig waar hij in zijn gezonde jaren zo verzot op was, komen talrijke herinneringen voorbij. Zoals geschreven: vandaag en ook morgen verblijf ik in de buurt terwijl ik hedenavond wat aardig materiaal van de afgelopen week plaatste. Geniet u daar maar van, vooral van het filmpje met als muzikale begeleiding Cosi fan tutte, een voorbeeld wellke muziek je onder bepaalde weersomstandigheden en bij een bepaald traject passend kunt invoegen. Tot spoedig.
Ome Willem.
---
zaterdag 19 september 2009
Vrijdag-zaterdag.
Een droeve, zeer droeve dag vrijdag, toen ik vernam dat mijn broer, waar ik altijd goed contact mee had, maar de laatste lange, lange jaren geteisterd werd door een ernstige ziekte, om vier uur in de morgen het tijdelijke voor het eeuwige had verwisseld. Een zeer muzikale broer die bij gezondheid goed uit de voeten kon met piano en viool en dit tergend langzaam zag teloorgaan. U begrijpt, voor de omgeving had ik geen ook meer en doe hier dan ook geen verslag van nu en deze week. Komende week houd ik u van andere dingen op de hoogte. Ook dit behoort allemaal tot het leven van een vrachtrijder: deze week niet of nauwelijks buitenlands. Dit vanwege de laatste eer die ik aan mijn broer ga brengen a.s. Vrijdag. U verneemt nog van mij.
Ome Willem.
---
donderdag 17 september 2009
Donderdag, 17 september 2009 (N.C.).
Vanmorgen dus niet al te vroeg uit de veren, overigens onder een veel dunner wolkendek als de voorgaande dagen, en naar de douanedeclarant gereden die probleemloos een document voor de doorgang door het land van Heidi en heferli voor mij vervaardigde waarna ik de verdere terugreis vervolgde met mijn pakjes, maar ik verliet Italië niet voordat ik de nodige boodschappen deed. Zou Goethe, zo vraag ik mij af, op zijn terugreis vanuit Italië ook boodschappen hebben meegenomen? In zijn boek Reis naar Italië rept hij daar echter niet over, maar ik kan mij voorstellen dat ook hij wel een flesje Amaretto of Sambuca mee in de postkoets terug heeft genomen. Op de Simplonpas ontwaarde ik reeds de eerste vers gevallen sneeuw welke vermoedelijk gisteren reeds viel en dat is erg vroeg dit jaar hoewel ik ook eens in augustus boven op de Sustenpas ooit een sneeuwstorm te verwerken kreeg. Nadat ik goed en wel onderweg was in Zwitserland luisterde ik naar Il sogno di Scipione (de droom van Scipione) om daarmee nog even in de italiaanse sfeer te blijven. Bovendien past deze muziek van Mozart uitstekend bij het zonnige, want dat was het, zonnig, berglandschap van de Valais. Na ook de Jura te zijn overgestoken alsmede de rivier de Baume bij Beaume les Dames via Lure en Epinal verder de tien rij-uren volgereden en tot stilstand gekomen in Luxemburg. Vier landen in tien uur. Dat kan allemaal, en daar hoef je nauwelijks autobaan voor te rijden. Morgen naar huis, lossen, en dan laden voor, wie weet, waar.
Ome Willem.
---
Uitslapen
Gisteravond stond deze parkeerplaats nog vol, maar ik heb een goede werkgever waar ik lekker kan uitslapen.
---
Mercolodi, 16 septembre 2009.
Nee, het ging dus niet. De grens kwam ik helaas niet over en vraag me niet waarom, want hoe dit in zijn werk gaat, kijk ik al niet meer van op maar zullen niet ingewijden zien als complete absurditeit. Vanmorgen wederom onder een dik wolkendek wakker geworden en goederen geladen net even ten noorden van de Ligurische Alpen, even onder Allessandria en daarna in Milaan ADR (is gevaarlijke goederen) geladen waarna ik nog wat marmer heb opgehaald drie kilometer voor de zwitserse grens in Chiavenna. Nu kun je vandaar via de Maloja- en de Julierpass naar Chur rijden maar daarvoor heb je een transit-douanedokument nodig die door een declarant opgesteld moet worden. Bij de grens vond ik zo'n declarant en die is een hele tijd bezig geweest dit document, een zogenaamd T-document, samen te stellen, maar ze kreeg het niet voor elkaar en aangezien ik met die ADR ook geen tunnel door mag is de eerste de beste optie de Simplonpas bij Dommodossola. Ergo: bij de grens omgekeerd, vier uur omrijden om uiteindelijk morgen vroeg een document op te halen bij een declarant hier die kennelijk wel verstand van zakan heeft. Jawel, u leest het goed, vanwege onkunde moest ik dus heden een gigantische omweg maken om morgen weer verder te komen. Wat nu milieu, wat nu veiligheid. Maar goed, ik heb van de nood een deugt gemaakt: vanwege de ADR-goederen moest ik ook al de oude weg rijden van Lecco naar Chiavenna omdat ik geen tunnels door mocht en de gangbare weg een hele reeks tunnels kent. Vandaar dat ik terug de uiterst smalle en van weinig tunnels voorziene westzijde van het Lago di Como heb genomen en zodoende de Giro di Lago de Como heb gereden. Ik kan u verzekeren dat die zijde verschrikkelijk mooi is met overdadige subtropische planten en bomengroei en schitterende huizen en nog mooiere hotels. En de weg is ook zeer smal, maar gek genoeg voor ADR niet verboden. Welaan, ik heb dus genoten vandaag en morgen gaan we weer verder.
Ome Willem.
---
woensdag 16 september 2009
dinsdag 15 september 2009
Se vuole balare senor? Il
Se vuole balare senor? Il gitarino io suonero! Ook zo'n uitdrukking die ik zelfs heb vernederlandst en ook alszodanig gebruik. Deze uitdrukking komt voor in Le nozze di Figaro, alweer een van Mozarts Leonardo da Ponte-opera, een eigenaardige opera omdat het zich in Spanje afspeelt maar de taal italiaans is en de uitdrukking die ik dan gebruik en vrij vertaald heb is; als u zonodig wilt dansen wil ik wel even de gitaar spelen. Een goed verstaander begrijpt natuurlijk wat er mee wordt bedoeld. Vandaag werd ik wakker onder een dik wolkendek even ten noorden van Lyon, reed nog in het donker naar Capenost, bij het krieken naar st-Genis en Meyzieu en knorde, nog immer vergezeld van een dik wolkendek boven mij, via Chambery naar de Frejustunnel waarbij ik na het uitrijden op Italie neerkeek, verliet de autostrada om over de SS (super strada) naar Torino af te zakken waarbij je allemogelijke leuke dorpjes doorkomt in welk ener ik even snel een capuchino dronk. Daarna in Volpiano en Leini wat spullen gebracht een uurtje later in de buurt van Canale wat wijn voor mijzelf aangeschaft. De reeds geplaatste foto,s wijzen het uit. Daarna het schitterende heuvelachtige wijngebied in de omgeving van Alba doorkruist om in Asti halt te houden, Asti met zijn (of haar, Asti was toch ooit koningin?) merkwaardige torentjes, Asti, waar de echte po-vlakte begint. Morgen passeer ik het eeuwenoude naar A. De Grote genoemde stad Allessandria.
Toch wel weer aardig te vertoeven in het land van Vivaldi en Rossini, van formagio en pommedoro. Morgen wacht u en mij nog wat aardige verrassingen. We zullen zien hoe dat afloopt.
Ome Willem
---
Cantina sociale del Nebbiolo.
De druiven worden echter wel los gestort en er wordt ook sulfiet gebruikt voor het ontsmetten en conserveren. Heel wat anders zoals u gisteren zag bij Phillip Pacalet.
---
Cantina sociale del Nebbiolo
Een leuke "Cantina" waar een redelijke kwaliteit wijn wordt gemaakt; Nebbiolo, Dolcetta en Barbiera. Zeker prijs kwaliteit is het hier niet slecht.
---
maandag 14 september 2009
14 september 2009 (N.C.), maandag.
Wederom weer op weg, nu weer naar het zuiden en daarbij is het eerste gedeelte van deze reis, de eerste paar uur, een duplicaat van de route van veertien dagen geleden, de weg Antwerpen, Brussel, over Boom naar Brussel, dat doe ik altijd, en dan van Charleroi naar Couvin, een deel door Wallonië waar, in tegenstelling tot waar ik vorige week reed, in de loop der jaren nu net niets veranderde. De grote weg Bruxelles-Charleroi is nog net zoals deze was in 1974, de ring van Charleroi is, behoudens de toegestane maximum snelheid, geen snars veranderd en op de weg daarna richting en door Couvin naar de grens is, op wat betonnen middenbermen en andere verkeershindernissen na, nog even "belgisch" als weleer.
Maar na de franse grens te zijn gepasseerd wordt het anders, zowel de route die ik volg alswel de grote veranderingen die hebben plaatsgevonden: geen enkel stuk weg tussen de franse grens en Langres is aan een grondige renovatie ontkomen wat enerzijds natuurlijk een verbetering is en je sneller de route rijdt, maar anderzijds zijn de prachtige doorgangen door Vitry le Francois, Saint Dizier, Chaumont en nog vele andere dorpjes hier niet bij name genoemd, teloor gegaan, maar toch is er nog veel fraais overgebleven die het de moeite waard maakt deze route naar Dijon Lyon te rijden. Bovendien is zij een stuk sneller eenvoudigweg omdat ze ook korter is.
Even ten zuiden van Dijon de wijngaarden van de beste wijnboer van Frankrijk, Phillip Pacalet (google maar eens op die naam!) in Grevy Chambertin tijdens de pluk, bezocht waar ik ook een half uurtje heb meegeholpen door de plukkers moed in te spreken en zelf een kratje druiven heb afgevoerd (zie foto).
En ja, daarna nog even doorgekacheld voorbij Macon en sta nu op drie boogschutsafstanden van Lyon waar ik morgen wat pakjes op drie adressen ga afleveren waarna ik naar het oosten vertrek, de Alpen over. Daartoe heb ik vandaag een opera van W.A. Mozart (ik ben altijd nog vereerd dat ik dezelfde voorletters heb als deze vermaarde componist) beluisterd en wel de derde Lorenzo da Ponte-opera, Cosi fan tutte, hetgeen overgezet zijnde betekend: Zo zijn alle vrouwen, dit om mijn italiaans wat bij te spijkeren. Cosi fan tutte is de meest idiote opera die ik ken omdat er bij een weddenschap diegenen die de weddenschap verliezen hun uiterste best aan het doen zijn die weddenschap ook daadwerkelijk te verliezen, en uiteindelijk ook verliezen. Van de opera leerde ik nogal wat aardige uitdrukkingen waarvan ik er hier eentje laat volgen. In uomini, in soldati. Sperare fedelta?? (Vertaald: in mannen, in soldaten? Vertrouwen verwachten?) Non vi fate sentir, per carita! (Dit is vertaald zoiets als, laat me niet lachen).
Di pasta simili son tutti quanti Letterlijk: de "pasta" gelijk is het al, ofwel: het is (ze zijn) ook allemaal hetzelfde.
Enfin. U heeft het wellicht begrepen. Als ik morgen Lyon achter mij laat omdat ik mijn werk daar gedaan heb, zal na enkele uren mijn arbeidsterrein verlegd worden naar Italie. En dat werd wel weer eens tijd na meer dan zes weken.
Tot dan.
Ome Willem.
---
zaterdag 12 september 2009
Berlijn met de vrachtwagen.
Hier een impressie van een dagje rijden met de vrachtwagen door Berlijn.Veel grote straten in BerlijnEn veel geschiedenis!</objeTerwijl je soms de weg kwijt raakt.Maar uiteindelijk komen we in Berlijn charlottenburg uit.Terwijl daarna teruggegaan wordt door de voormalige DDR.
vrijdag 11 september 2009
Donderdag 10 september.
Mooi was dat daar in Berlijn aangezien ik om acht uur zoui aankomen om te laden en ik om zeven uur bij de poort stond alwaar een intree betaald moest worden van honderd (!) Euro dewelke ik niet bij mij had en ik bij de poort rechts omkeer moest maken om pas na negenen terug te keren toen e.e.a. Was geregeld om daarna tot de ontdekking te komen dat er pas na twaalven werd geladen wat natuurlijk consequenties had voor mijn rij- en arbeidstijd en voor diegenen die niet weten hoe het in elkaar steekt een uitleg. Als je om zeven uur begint mag je negen of tien rij-uren hebben in vijftien werkuren. Je moet dus altijd ophouden om 22.00 uur. Als ik van de voren weet dat ik pas rond de middag laad, kom ik pas om elf uur en kan dan doorgaaan tot drie uur in de nacht. Gevolg is dat je, als je om zeven uur begint en pas om een uur of vier weg rijdt, je net vier en een half uur kan kachelen en dan is het einde dienst. Allemaal verloren tijd dus en dit alles wegens de immer voorkomende miscommunicatie tussen vervoerder, verlader en opdrachtgever. Welaan daarna over Stendal naar Wolfsburg, het vroegere KF-Stadt (Kraft Freudewagenstadt) geheten waar meer volkswagenwinkels zijn dan supermarkten. Trouwens, de weg tussen Berlijn en Wolfsburg is echt de moeite waard en nagenoeg net zo snel als de autobahn terwijl wij dan tolvrij rijden en geen last hebben van file. Na Wolfsburg over Hanover en Osnabrueck het koninkrijk Nederland binnengereden en aangezien het erg laat was ben ik gelijk gaan slapen. Vandaar dit late bericht.
Vandaag, vrijdag de elfde, een binnenlanddagje. Tenzij er iets buitengewoons voorvalt schrijf ik maandag weer. Vooralsnog een paar zonnige dagen, vooral binnenshuis, toegewenst.
Ome Willem
---
donderdag 10 september 2009
Mittwoch in Berlin!
De mensen. Ook de mensen zijn veranderd. Nee, dat is onjuist; er zijn overal andere mensen die dat anders anders maken. Voorheen voerde je regelmatig gesprekken met oudere duitsers en die bleken vaak Nederland wel te kennen, maar op ongewone wijze omdat ze er als soldaat waren geweest in de tijd van die knul met die snor, terwijl ze van diezelfde vreselijke man vaak in een later stadium een bizar russisch reisje mochten maken. Dat waren toen de vijftigers en die zijn er niet meer, althans niet op de werkvloer. Net zoals de mensen die nog de DDR tijd bewust hebben meegemaakt en wel zo sterk dat ik vanmiddag in Berlijn aan vier mensen vroeg of ik in oost of west was en zij mij onbegrijpend aankeken. Welaan, ze zijn er nog wel die het weten, maar nu toch ook allemaal vijftigers terwijl de dertigers er niets meer mee hebben.
Met de mensen veranderde ook de omgeving. Overal meer en meer voertuigen op en naast de weg, veel dorpen en stadjes kregen rondwegen terwijl de diktatuur van de rotonde ook in Duitsland zijn intrede deed. En niet te vergeten de kennelijk niet tegen te houden opmars van de kaufparken, overal en in elk dopje en stadje. Voorheen reden we door de winkelstraten van dorp naar stad, nu gaan we overal omheen, terwijl hier in het oosten de ontwikkeling zo snel is gegaan dat je alleen aan de enorme ruimte en de "vergeten" afbraak van oude zaken nog kunt waarnemen dat hier het oosten is.
Maar wellicht is het andersom: met het veranderen van de omgeving kreeg je ook andere mensen. Vandaag was ik in Landsberg, Landsberg aan der Saale, niet dat andere Landsberg daar in Beieren waar zoon en kleinzoon van de beruchte arts Mengele een florerend landbouwvoertuigenbedrijf hebben, bij een distributiecentrum van een drogisterijketen met lange wachttijden voor het aanleveren van goederen. Daarna naar Berlijn gegaan alwaar ik mij nog steeds bevind om morgen wat voor Amsterdam op te halen. Ik ga, denk ik, maar eens een beetje rondkuieren. Daar heb ik nu even mooi de tijd voor en wellicht is het schaakcafe op de Kurfuersterdamm er nog.
Ome Willem.
---
dinsdag 8 september 2009
Oud-DDR-burger
Ziehier een ex-DDR-inwoner die zijn Trabant onlangs heeft ingeruild voor een millieuvriendelijk voertuig.
---
Dinsdag alweer.
Detmold, Lage, Lemgo, Hameln, Bodenwerder.
(Bodenwerder, de geboortestad van de Baron van Muenchhaussen).
Mensen nog aan toe, in de jaren dat we nog nauwelijks konden bellen en van internet nog niemand had gehoord en vermoed reed ik hier reeds met vracht, bij tij en ontij, zomer en winter, in het rond, heel vaak in het holst van de nacht. Van rijtijden hadden we wel eens gehoord, maar daar bleef het dan bij. Wat is die omgeving waar ik hedenmorgen doorsnorde, toch veranderd, maar anderszins herken ik nog veel van de stadjes waar ik wel twee paar banden heb versleten. Ook daarna, Gosslar en Goettingen zijn voor mij uit een ver verleden bekend, maar dan, net even verder, waar vroeger een gordijn van ijzer was neergelaten, daar kon je niet komen en het zou er ook nooit van komen . Dachten we. Maar reeds 25 jaar kun je hier ook al ongelimiteerd, zonder enige hindernis te ondervinden, doorkachelen terwijl ook hier veel, erg veel, is veranderd. Dat viel mij weer op toen ik rond dertien uur het voormalige land van Walter en Eric, Ulbricht en Honnecker, binnenging zonder de letters DDR te ontwaren, reed een lang stuk "Landstrasse" over Bad Langensalza, Erfurt, Weimar, Apolda en Naumburg om u mee te delen dat je goed moet opletten om nog zaken vanuit die tijd te ontwaren. Morgen gaan we weer verder, zoals altijd. Tot dan.
Ome Willem.
---
maandag 7 september 2009
Maandag, met een terugblik.
Alweer onderweg, terwijl ik zaterdag nog een flink stuk te kachelen had. Vanaf Clamency via Auxerre en dwars door de Champagne (zie foto's) zoefde ik even na de middag België binnen en was uiteindelijk tegen zessen, net voor het avondeten, thuis en daarna had ik zoveel te doen dat ik aan mijn logje even niet toekwam maar eerst even allerlei andere zaken deed waaronder het genieten van een aardig glas wijn met bijbehorende versnaperingen. Wel heb ik tijdens het intermezzo tussen vrijdag en vandaag kans gezien wat afbeeldingen en filmpjes aan dit o zo schone log toe te voegen. Maar nu ben ik vertrokken, ditmaal oostwaards en heb er maar matig de sokken in. Dat mag ook wel na een weekje van 4000 kilometers. Daarom sukkel ik thans tussen Mu"nster, de stad waar de vrede werd getekend teneinde de tachtigjarige oorlog te beëindigen die tachtig jaar daarvoor begon en 78 jaar duurde, en Hameln, het stadje dat bekend is geworden in Nederland om zijn rattenvanger terwijl die ratten volgens de hamelse bevolking muizen zijn geweest omdat men hier van de Mausenvaenger spreekt. Tja. Verder weet ik het ook niet precies dan dat ik mijn voertuig hier in Lemgo heb neergezet. Ik ga maffen. Tot morgen maar weer. Ik groet u allen zeer.
Ome Willem.
---
zondag 6 september 2009
Een bolletjeseend.
Als iemand, zoals Jair, alle mogelijke hoge bergen in Zwitserland (2007), alpen (2008) en dit jaar in de Pyreneeën in rap tempe heeft beklommen, dan laat je hem toch in een toepasselijke bergeend rijden!!
---
Beklimming van de Pradel en op bezoek bij een wijnboer
Beklimming van de pas de pradel.Bijna boven op de Pradel, waar je eigenlijk altijd een beetje wordt gefopt.Op weg naar een wijnboer. Daarvoor moet je soms halsbrekende toeren uithalen!Waarbij je ook nog eens Van Gogh-achtige toestanden tegenkomt.
zaterdag 5 september 2009
vrijdag 4 september 2009
Vrijdag en nog niet thuis.
Het komt niet veel voor dat ik vrijdagavond niet thuis ben, maar nu is het wel heel erg aangezien dat ik mij nu nog erg diep in de franse republiek ophoud. Vanmorgen van acht tot twaalf even wachten op 6000 flessen wijn die nog gebotteld, gekurkt, geetiketeerd en in dozen gedaan moest worden alvorens ik kon vertrekken en ik de terugreis uit Meze kon aanvaarden waarbij ik nog wat mooie kiekjes heb genomen en inmiddels reeds geplaatst op dit log. Vooral het viaduc van de heer ir. Eifel roept bij mij dan herinneringen op omdat onder het viaduc de oude doorgaande weg loopt waar je vroeger over moest en je altijd zig-zaggend door de pijlers naar boven kroop op weg van de Cantal naar de Lozere en Aveyron. In ieder geval is de brug van een dermate goede constructie gebleken dat zij nog altijd functioneert. Omdat ik het eigenlijk heel vervelend vind nu nog niet thuis te zijn en ik daar somber onder ben, heb ik de muziek van de eveneens sombere opera Fidelio (u weet wel, die opera van Ludwig van Beethoven waarvan de hoofdpersoon niet eens bestaat) om mijn somberheid nog wat kracht bij te zetten. En nu ga ik slapen en moge ik morgen wat minder somber wakker worden.
Tot later.
Ome Willem.
---
Viaduc de Garabit
Een constructie van ir. Eifel. Later heeft hij dat nog eens op een torentje toegepast.
---
Meze. Jeudi, trois septembre 2009 (A.C.).
Inderdaad. Indien u als lezer van dit log goed hebt opgelet, zal u tot de conclusie moeten komen dat ik nu sta waar ik gisteren ook stond, dit ondanks het feit dat ik zo even ruim 600 kilometer heb gekard vandaag. Dat begon vanmorgen vroeg toen ik om zes uur afreisde naar Trets, even voorbij Aix en Provence waar ik ook voorbij die bekende rotsformatie kwam (zie foto) en waar ik op een wijnboerehoeve een dikke duizend flessen wijn aan de lading toevoegde. Daarna verder gagaan en even langs monseigneur Henry van domaine Ile Saint Pierre in Mas Tibert gegaan en aldaar wat lekkers meegenomen en daarna over een driebaansweg (zie foto) naar Vauvert gereden en hondenvoer geladen voor Tilburg (hebben ze dat daar dan niet, ach, een hond wil ook wel eens frans culinair) waarna ik doorbuffelde naar Saint Saturnin en ook daar wijn geladen. Vervolgens terug gereden naar hier, Meze, waar ze morgen vroeg gaan beginnen wijn in de flessen te doen die ik tegen de middag in de laadruimte van mijn voertuig doe en dan af taai naar het land van klompen en edammer kaas. Het wordt dus een latertje deze week. Trouwens: op de laatste foto ziet u de domaine waar ik morgen de laatste doosjes oppak. Nu sta ik aan de Etang, de binnenzee achter de dijk van Age en Sete met vlak achter mij een hele groep op een poot staande in het water naar wat lekkers grazende en vissende flamingo,s. Ik ga hier ook eens kijken of hier in deze knaagschuur iets te knabbelen valt. Oef Mayonaise, daar heb ik wel goesting in.
Ome Willem.
---
donderdag 3 september 2009
woensdag 2 september 2009
Woensdag.
Dat was me vandaag een prachtige dag toen ik vanmorgen opstond en zo ongeveer de laatste pakjes die nog in de laadruimte resteerden afgaf in Fogars de La Selva en ik nog een aller laatst adresje overhield voor wat later bleek een vuurwerkfabriek in Frankrijk te zijn in de buurt van Pamiers. Deswege begon ik vanmorgen aan een prachtige bergrit en zowel mijn Dafje als ik zijn dan helemaal in ons element. We reden eerst over een pasje van 700 meter naar Vic (spreek uit Bic, heeft overigens NIETS met die balpennen te maken) alwaar ik rechts af sloeg richting Ripoll en Ribes bij welke laatste dorpje een prachtige ronddraaiende klimweg begint en die dan na 42 kilometer op houdt. Ik had ook kunnen kiezen om over Berga te gaan, maar dat is wel even 80 kilometer om, dus doe ik dat maar niet. Nadat ik nog even wat kleinigheden kocht in Puigerda stak ik de grens over naar Frankrijk, reed en passant door Ur niet der Chaldeeen naar de Col de Puymorens. Daar is overigens ook een tunnel maar dat vind ik maar niks dus lekker bovenlangs en daarna vlak langs Andorra waarna de uitrit uit de Pyreneeën begon via Ax en Foix om tot slot bij de hiervorengenoemde vuurwerkfabriek uit te komen en waar ze bovendien dat vaatje niet eens wilden hebben maar het is toch allemaal goedgekomen mede omdat ik ze kon overtuigen dat ze dat spul echt nodig hadden. Nou ja, en daarna heb ik nog wat wijn opgehaald even boven Carcasonne en daarna verder gegaan, Beziers voorbij gesjeesd en nu sta ik, even voor montpellier, een wettelijke tijd stil.
Morgen gaan we weer verder.
Ome Willem.
---
Col de Puymorens
1915mtr. Ze hebben hier wel een tunnel onder, maar dan is het net of je door een rioolpijp rijdt
---
dinsdag 1 september 2009
Dinsdag, 1 september 2009 (N.C.).
Na een voortreffelijke nachtrust maar eens verder gegaan, Issoire voorbij en de cevennes doorkruist en even ten noorden van Severac le Chateau gestopt in Le Bossoncours, zo ongeveer de beste routier (voor outsiders, een franse eettent annex knaagschuur voor die bevolkingsgroep waarvan velen vanwege onjuiste overheidsvoorlichting, nogal eens verricht door ene mr. J. Spee, menen dat zij expres en met ongeremde wellust de wegen onveilig maken, chauffeurs dus) van Frankrijk om daar een petit dejunier tot mij te nemen hetgeen overgezet zijnde een ontbijt is. Daarna de -voor zover ik begrijp- hoogste brug van Europa overgegaan (zie foto), ditmaal inderdaad er over, meestal rijd ik onderlangs door Millau, want het is wel wat overdreven om over de Tarn, een beekje nog smaller dan onze Linge, een brug te bouwen met pijlers die hoger zijn dan de parijse Eifeltoren, en daarna de bergen uitgezakt en naar Frontignan, een mooi stadje bezijden Sete, gereden, aldaar twee adressen gelost en vervolgens weer verder naar het zuiden. Het weer was de hele dag dikbewolkt maar toen ik bij Le Perthus de pyreneeen overstak en het land van Sangria en Cave binnenreed was het gelijk zonnig en snikheet. Na de nodige boodschappen even door gereden naar Malgrat del Mar. Goed toeven hier, lekker een bocadillo caliente con tortilla jabon (warm broodje met gebakken ei met ham) gegeten en zit nu aan een lekker mineraalwatertje.
Tot morgen dan maar weer.
Ome Willem.
---
Abonneren op:
Posts (Atom)