Met de fiets naar Venetië....

Vanaf Chioggia met de boot naar Pellestrina

Achter ons het stadje Chioggia, een soort mini-Venetië

Een eilandje in de lagune

Oversteek eilanden Pellestrina - Lido

Verder noordwaarts, ca 14 km over Lido, en dan met de watertaxi maar de eeuwenoude stad.  De fiets parkeerden we in het haventje van Lido....

Nog steeds gondelen.....

Piazza San Marco

Muziek bij de cappuccino....

Terug met de boor, en verder met de fiets....

Chioggia komt in zicht.....

 

De verdubbeling

 

Het was voorjaar, misschien zelfs al een beetje zomer en hoe ik er aan kwam weet ik niet meer, zo’n overdikke zaterdageditie van De Telegraaf van ruim 120 pagina’s. Jazeker, goed geraden, in de tijd dat er nog marken, franken, peseta’s drachme’s en lires in de Europese omloop waren; in de voorsmartfoonse tijd en ik zal hem gekocht hebben voor een prijs van tussen de 4.000 en 5.000 lires in de tijd dat er voor 1.000 van deze lires één gulden zestig moest worden neergeteld.

Reeds was ik uit de watertaxi vanuit Punte Sabbioni gestapt en wandelde door de stad waar in 1883 Richard Wagner overleed naar het plein, het enige plein van de stad; het Piazza San Marco met een enorm terras vol met witbeklede tafeltjes waarop, op dat moment, werkelijk niemand aanwezig was, liep naar het midden en nam er plaats om in het morgenuur -het was omstreeks negen uur- de door mij meegetorste krant te gaan lezen en vanuit een ooghoek zag ik reeds een in smetteloos wit kostuum een ober aansnellen; ik bestelde een cola en stelde mij voor dat hier regelmatig Cosima te vinden moest zijn geweest die hier thee of een koffie had gedronken; eerst met, later zonder Richard.

Het duurde niet lang of de ober keerde, nadat hij na mijn bestelling wegliep, terug met op zijn opgeheven rechterhand een dienblad met daarop een vuurrood blikje Coca-cola, zonder glas of rietje, zette het op het witgedekte tafeltje neer en presenteerde de rekening, tienduizend lires, omgerekend 16 guldens en deze, wederom omgerekend, een goede 8 euro: 1991, het bonnetje heb ik niet meer….

 De jaren gaan en gingen voorbij; we fietsten vanuit Isola Verde naar het eeuwenoude Chioggia, een stadje op dezelfde wijze opgebouwd als Venetië, zij het met nauwelijks toeristen en een stuk kleiner in omvang. Vanuit de noordkant van het stadje voeren we over naar het eiland met het gelijknamige plaatsje Pellestrina en fietsten een 12 kilometer in noordelijke richting.

 Vanuit Santa Maria del Mare staken we met de veerboot over naar een volgend eiland, het Lido, werden afgezet nog vóór Alberoni en trapten in tegenwind verder, passeerden Malamocco en even na de middag arriveerden we bij het water- en busstation van Lido Venetië waar we de fietsten stalden en overstaken naar de met toeristen overladen beroemde stad waar nog steeds het Piazzo San Marco te vinden was.  Dit keer was ik weliswaar zonder Telegraaf, maar niet alleen omdat we met z’n tweeën waren en daarnaast ook nog eens met duizenden anderen, toeristen geheten, dus geheel anders dan in 1991 toen het bezoekersaantal nog te overzien was.

Uit één van de vele koffiehuizen klonken semi-klassieke klanken voortgebracht door een klein orkestje van een man of zes, ervoor een terrasje met tafels voorzien van crèmekleurige lakentjes en we besloten er een kopje cappuccino te drinken.

Na enkele minuten bracht cameriere Erik gekleed in een kostuum van dezelfde kleur als de tafelkleedjes de twee bestelde drankjes, vergezeld met een bonnetje, zijnde het afrekenbedrag.

32 euro, totaal, het zou destijds 40.000 lires geweest zijn en we kwamen tot de conclusie dat er tussen 1991 en 2026 een verdubbeling van de consumptieprijs had plaatsgevonden

Tijdens het nuttigen van de cappuccino en luisteren naar de muziek stelden we diverse van de ons bekende mensen op de hoogte van de cappuccinoprijs op het onderhavige plein; één van onze dochters reageerde met de vraag of er soms gouden suiker bij zat. Hoewel de kleur van de rietsuiker goud was, moesten we haar teleurstellen en we gaven als antwoord dat er zelfs geen zilver lepeltje bij zat; wél 2.91 belasting. 

En dat de kelner Erik was wisten we omdat dat op het bonnetje stond. Dát weer wel.

 

Aldus schreef ome Willem

De Laagrijn

 Alarm overal.  De waterstand van de Rijn…  Nog nooit zo laag gestaan.

Nog nooit?  Dat is maar de vraag…. Ook in 1955 was de Rijn nauwelijks nog bevaarbaar https://youtu.be/BRa3W_Hhhes?si=QbU5BmBMikDJibFz en in 1949 was het welhaast nog erger.

In het najaar van 1949 stroomde er bij Lobith nog maar 620 kubieke meter water per seconde langs, een historisch laagterecord.  

https://www.facebook.com/CarmenvanDijk73/videos/1949-lag-de-rijn-zo-droog-dat-schepen-op-het-stenenbed-zaten-en-niemand-riep-de-/1333510018805688/

Enkele schepen lagen al vast op de stenen bedding.

Overigens was de impact natuurlijk veel minder als in onze tijd; economisch gezien was het vervoer per schip destijds een fractie van en in 2026. En de lage waterstanden waren ook van later datum; oktober november…

 

Desalniettemin: Wie zorgt er voor de droogte danwel voor de regen?

Ja, Wie?  Maar juist die vraag wordt niet meer gesteld. Alles, maar dan ook alles moet maakbaar zijn, maakbaar en geregeld door ons, wij, mensen. 

De hooghartige mens die maar aan klimaatknoppen wenst de draaien, zelfs als de rijn zich haar water onthoudt. De dwaze mensen die in staat zijn miljarden uit te geven voor onmeetbare en onzichtbare klimaatdoelen, bedacht door computers en in modellen aangereikt waarop controle onhaalbaar, ja zelfs onwenselijk is.

Geld wordt verslonden voor hetgeen geen brood is.

Donkere wolken pakken zich samen, maar drijven regenloos over. Een steeds drogere Rijn en augustus is nog geen tien dagen oud.

En ondanks dat; de weiden zijn groen, de flora wentelt zich in weelde en paarse, gele en witte bloemen sieren de tuinen. De kersenoogst is voorbij en elders zijn er nog volop verse aardbeien.

Niettegenstaande de lager Rijn.

 

Aldus schreef ome Willem.

Meneer Leo

Lang geleden, minstens een half mensenleven….. 

Het was de dag dat ik de houten oude trappen opliep van het eveneens oude pakhuis aan het einde van De Wittestraat, de nummers 184 tot 190, en samenkomend met de Jacob Catskade; over deze laatste kade moesten de grote vrachtwagens rijden om bij het pakhuis te komen. 

Je kon daanar nog net draaien…. Het zal rond 1975 geweest zijn, precies weet ik het niet meer, maar bovengekomen trad ik een grote ruimte binnen wat op een kantoorruimte leek; links daarvan een glazen want met deur en daar zag ik hem voor het eerst en hij deed mij in de verte wat aan de man uit Gorki, Vladimir Lenin, denken. Of wellicht één of andere Russische schrijver.

Het was Leo, net even in de veertig die met zijn oudere broer Hans het transport- en veembedrijf, welks kantoor ik zojuist was binnengetreden, bestierden. Na een kort gesprek kwam ik er in dienst; tot januari 1979 waarna ik voor een lange tijd mijn eigen weg ging. Het zal rond 1993 geweest zijn toen meneer Leo -zo noemden we, ter onderscheiding van meneer Hans, hem- met pensioen ging en daarbij naar Frankrijk vertrok en onder de rook van Lyon ging wonen, samen met zijn vrouw Dondy en zoon Mark. 

Kort daarna keerde ik weer. Wéér liep ik de nu nóg oudere houten trap weer op. En was aan het interieur weinig veranderd en onder de bezielende leiding van de zoon van meneer Hans begon ik er vanaf 1994 het laatste deel van mijn reizende carrière en in die tijd zocht ik onderweg één of twee keer per jaar meneer Leo, de oude baas en inmiddels ome Leo, op. 

En al die jaren bleef hij het uiterlijk houden van een Russisch schrijver of groot Russisch filosoof, overigens altijd zonder baard.

De laatste keer was eind vorig jaar, oktober 2025 en ik kreeg nog wat verse walnoten uit eigen tuin mee. 

De laatste paar jaar woonde hij in een klein dorpje niet ver van Nantua. Niet lang geleden ontving ik de mare, het bericht dat ome Leo niet meer onder ons is. 

Via een bekende ontving ik "zijn" kaart, zijn bericht van afscheid van dit leven. 

Als een herinnering. 

Als een bijna vervlogen herinnering aan de lange houten stoffige trappen van het te grote kantoor en de doordringende vriendelijke blik van meneer Leo.

Aldus schreef ome Willem 

Zomer 2026

Een prachtig paard in een evenzomooie weide

Zomerse bloei.....

...even in Frankrijk, uitzicht over het Saonedal...

Bloei in het bos....

Bloei van de toekomstige patat...

Minder fair, wat ik schreef in 2016....

Een artikel uit TRUCKS 2016, Fair Trade, minder fair. Fair trade? Minder fair dan men vermoed….! Onderhand is het niets nieuws meer, de misstanden op de arbeidsmarkt. Arbeidsplekken waar niet-Nederlandse arbeiders onder niet bepaald prettige omstandigheden en voorwaarden te werk worden gesteld; op grote bouwprojecten waar nota bene de Nederlandse Staat zelf de opdrachtgever is, zoals de tunnelbouw in Maastricht, het enorme Eemshavenproject boven in Groningen, projecten waar Portugese, Poolse, Roemeense en nog diverse andere nationaliteiten werken bij onderaannemers onder voorwaarden die vaak wettelijk in Nederland niet eens zijn toegestaan. Iedereen weet het. Ook, zeg maar, de verantwoordelijken van de Staat der Nederlanden, en niemand doet er echt iets aan, ja, men lijkt het wel best te vinden zo, want op deze wijze wordt het werk tegen een lage kostprijs verricht. En o wee als het over geld gaat. Dan schijnen alle mooie woorden en sociale voorwaarden opeens een stuk minder belangrijk te worden. In de chauffeurswereld weten we er inmiddels alles van en het moet gezegd: vanwege het veelvuldig signaleren van al de wantoestanden en het aangeven van de onwettigheid van diverse toestanden lijkt er hier en daar enige beweging te komen en worden zaken, die werkelijk aantoonbaar illegaal en onwettig zijn, aangepakt, al is het vooralsnog wel erg mondjesmaat. Ruim een jaar geleden was ik met enkele mensen in gesprek over de opkomende wantoestanden en op zeker moment kwam de vraag naar voren hoe eigenlijk een organisatie zoals Fair Trade, een organisatie die eerlijke handel en verantwoorde arbeid hoog in het vaandel draagt, haar goederen laat vervoeren. Het zou toch een uiterst vreemde gewaarwording zijn indien deze organisatie haar goederen in Nederland zou laten vervoeren door, bijvoorbeeld, Poolse chauffeurs via een illegale postbusconstructie tegen een uiterst laag, niet Nederlands CAO, salaris. Of, een andere mogelijkheid, goederen, bijvoorbeeld containers, vanuit de Rotterdamse haven naar het distributiecentrum van de Fair Trade-organisatie transporteren. Geprikkeld door deze nieuwsgierigheid schreef ik daarom, met afschriften naar enkele belanghebbende organisaties, op 14 mei 2012 een brief. Deze brief: ------- Geachte dame, heer; Al geruime tijd sluimert er groot kwaad en onrecht over onze (snel)wegen, namelijk de nieuwe, moderne, Europese slavernij. Wellicht is het reeds bij u bekend, maar ter informatie het volgende. Er zijn nog al wat transportbedrijven die, omdat de transportkosten op alle mogelijke manieren worden uitgeknepen, over gaan om hun transporten te laten doen met werknemers uit de zogenoemde “voormalige Oostbloklanden”. Echter doet men dat op een dusdanige wijze (wellicht ook bij u bekend?), via bijvoorbeeld een postbusconstructie in een voornoemd land, dat het, kort geschreven, er op neer komt dat deze “nieuwe” chauffeurs hetzelfde werk doen als voorheen de Nederlandse chauffeur, maar dan voor drie euro per uur. Daarnaast is dit schamele “loon” vaak ook nog aan allerlei sancties onderhevig: Rijdt het voertuig, bijvoorbeeld door tegenwind, iets te duur, moet de chauffeur de te veel gebruikte dieselolie uit eigen zak bijbetalen. Neemt de chauffeur de telefoon van de “planning” niet op, wordt er een bedrag, rond de 25 euro, op het “salaris” in mindering gebracht en dit alles is thans een dagelijkse praktijk op onze Nederlandse, maar ook verder, op onze (West)-Europese wegen. Voor een organisatie als Fair-Trade zal dit vermoedelijk een doorn in het oog zijn, of u het nu reeds weet of niet. Maar de directe vraag mijnerzijds hieraan gekoppeld is, of u mij kunt meedelen hoe u uw producten hier ten lande, in België en, zo daar sprake van is, in het verdere Europa, worden vervoerd: Met transportbedrijven die met de zogenoemde nieuwe slaven werken óf met transportbedrijven die een “Fair-Trade” bedrijfsvoering koesteren hetgeen inhoudt dat zij in Nederland een Nederlands en in België de daar geldende salarissen aan hun chauffeurs betalen. Overigens, enigszins terzijde, maar wel uiterst belangrijk: Onderbetaling aan chauffeurs heeft een zéér negatieve invloed heeft op verkeersveiligheid, en ook daarom kan ik mij niet aan de indruk onttrekken dat ook u een voorstander bent van Fair-Trade transport. Voor verdere informatie inzake transport ben ik gaarne bereid om bovenstaande in een persoonlijk, eventueel telefonisch, onderhoud nader toe te lichten. Mag ik spoedig van u vernemen? -------- Het duurde een maand, maar ontving geen antwoord, dus toen maar even gebeld en jawel, niet lang daarna, op 26 juni, ontving ik een antwoord, een antwoord dat ik hieronder letterlijk laat volgen. ------- Geachte heer Grünbauer. Allereerst bied ik u excuses aan voor deze late reactie op uw brief d.d. 14 mei over de door u beschreven misstanden in de transportsector. Uiteraard delen wij uw mening dat een veilige en verantwoorde transportsector van belang is voor alle weggebruikers, en voor de mensen die in deze sector werken in het bijzonder Als organisatie die goederen importeert uit ontwikkelingslanden zijn wij hierin slechts een kleine schakel. Daarom is het terecht dat u uw brief ook heeft gericht aan de verschillende belangenorganisaties in Nederland, die de sector kennen en er invloed op uit kunnen oefenen. Ook zal ik onze vervoerder op de hoogte brengen van uw zorgen. Fait Trade Original werkt voor haar vervoer in Nederland samen met Van Uden Logistics. Wij hebben nadrukkelijk gekozen voor een bedrijf met een maatschappelijk verantwoorde bedrijfsvoering. Zo hanteren zij de Nederlandse CAO voor hun voornamelijk vaste chauffeurs. Ook de chauffeurs die op flexibele basis worden ingezet, vormen een vast pool en kunnen rekenen op alle wettelijke regelingen. Ik hoop u hiermee voldoende te hebben geïnformeerd wat betreft het vervoer van de producten van Fait Trade Original. ---------- De brief was getekend door M. Jansen, Algemeen Directeur. Een uiterst nette brief, waarin inhoudelijk staat dat men niet alles in de hand heeft, want hoe de containers vanuit de haven bij het genoemde bedrijf komen, is niet geheel duidelijk. Begrijpelijk. Niet alles is zomaar beheersbaar. Ook is er geen reden om aan de integriteit van genoemd bedrijf, Van Uden Logistiek, te twijfelen. Voor zover mij bekend is het wel één van de betere vervoerders. Weliswaar werken er op de meeste vestigingen veel uit het buitenland afkomstige werknemers, maar die lijken allen op Nederlandse voorwaarden in dienst te zijn. Totdat ik op zeker moment, enigszins toevalligerwijs, in de loods kwam waar de Fair Trade goederen door genoemd bedrijf werd “gehandeld”, waar de bestellingen werden klaargezet. Het merendeel van de arbeiders dat ik daar aantrof werkte er via een uitzendbureau tegen toch wel héél bedenkelijk laag uurloon en het verbaasde mij dat juist op die plek, in de loods waar de goederenstroom voor Fait Trade Original plaatsvond, werknemers werkten uit ondermeer Slowakijë en uit enkele Baltische staten tegen rond de 5 euro netto, volwassen mensen, de meesten rond de 22, 23 jaar en door datgene wat ik waarnam werd ik genoopt er op 27 september van dat jaar nog een brief aan te wagen: ----------- Enkele weken geleden ontving ik een schriftelijk antwoord op mijn brief van 14 mei 2012 waarvan ik goede nota heb genomen. Dat was maar goed ook, want door onbekende oorzaak is uw brief in het ongerede geraakt en, zo mogelijk, zou ik graag, om het dossier kompleet te houden, een duplicaat van dat schrijven ontvangen, waarvoor bij voorbaat mijn dank. Echter wil ik bij u de volgende twee zaken onder de aandacht brengen. Ten eerste, zo ik het juist heb begrepen, schrijft u dat u geen invloed kunt uitoefenen, danwel dat het buiten uw gezichtsveld blijft wat betreft het (meeste) vervoer van Fair-Trade producten per container. In eerste aanleg bevreemd dat mij. Kunt u mij nader verklaren waarom u daar kennelijk –niet altijd- grip op hebt. Of de producten al dan niet “fair-trade” per container worden vervoerd? Een tweede vraag is hoe u er bij komt dat de firma Van Uden geheel voldoet aan de normen zoals Fair Trade dat voorstaat. Wat dat betreft zijn daar nogal wat prangende, en pijnlijke, vragen. Van Uden vervoert, voor zover bekend, met Nederlandse chauffeurs en Van Uden leeft, ook voor zover bekend, de Nederlandse C.A.O. na, vooralsnog kan niemand hier problemen mee hebben wat betreft de verhouding tot Fair Trade. Echter werkt Van Uden op de werkvloer met een grote groep “buitenlandse” werknemers, MET NAME op de Fair Trade-afdeling in Nederasselt, dus in het veem waar uw spullen staan en worden op- en overgeslagen. Indien ik hier schrijf, “buitenlandse” werknemers moet men vooral denken aan Slowaken, Hongaren, Polen, Litouwers en andere “oosterse” nationaliteiten; ik heb dit met eigen ogen waargenomen. Van Uden huurt deze arbeidskrachten in via uitzendorganisatie Otto. Volgens de aldaar rondlopende jongens die ik daar tegen kwam, werkten ze ook nog voor Otto Duitsland en niet voor Otto Nederland. Hun uurloon kwam, netto, de 4 a 5 euro nauwelijks te boven. Aan de hand van deze gegevens is de vraag die ik u wil stellen hoe u daar tegenover staat. Het zal vast allemaal wel “legaal” zijn, maar dat is de NIET-Fair Trade handel doorgaans ook wel. Toch? Maar het komt mij voor dat met de constructie die Van Uden hier hanteert u niet bepaald voldoet aan de normen en idealen waar Fair Trade voor dient te staan. Graag zie ik uw reactie spoedig tegemoet. -------------- Een afschrift zond ik aan Chauffeurstoekomst, Transport Online, CNV, FNV, Typisch Transport en Trucks. Lange tijd bleef antwoord uit, ik scheef nog een herinneringsbrief, maar toch: drie maanden later, op 4 januari 2013 ontving ik antwoord, nu getekend door B. Jongsma, waarnemend directeur. Een nu toch wel wat ontwijkend antwoord en ik laat het hieronder volledig volgen. ------------- In uw brief van dd. 27 september 2012 stelt u vragen over hoe fair onze producten worden vervoerd. De fairtrade criteria die wij hanteren, hebben betrekking op de makers van onze producten in ontwikkelingslanden waar slechte arbeidsomstandigheden en onderbetaling onvoldoende door wettelijke bepalingen worden voorkomen. Er is in die landen nauwelijks toezicht op de arbeidswetgeving en goed georganiseerde vakbonden ontbreken in de sectoren waarin wij actief zijn. In Nederland zijn deze wettelijke bepalingen er wel. Bovendien zijn er meerdere vakbonden en instanties, zoals ook genoemd onderaan uw brief, die naleving hiervan bevorderen. Wij zien hiervan voor onszelf geen rol weggelegd. ------------ Vreemd. De Algemeen directeur schrijft op 26 juni in zijn brief indirect dat ook het vervoer in eigen land, zo mogelijk, binnen de fairtrade criteria valt, maar volgens de brief van 4 januari van de waarnemend directeur valt dit er buiten. Bovendien worden slechte arbeidsomstandigheden en onderbetaling ook in Nederland onvoldoende door wettelijke bepalingen voorkomen: het komt, door het openstellen van de binnengrenzen, veelvuldig voor terwijl er niets aan gedaan (kan) word(t)(en). Gezien mijn eigen ervaring ook in de opslagplaats van Fair Trade producten. Wellicht allemaal nog legaal ook, want meestal, als het door wettelijke bepalingen niet kan worden voorkomen, is het legaal. De lezer oordele, aan de hand van bovenstaande, zelf. Maar ik kan mij niet aan de indruk onttrekken: Fair Trade Original is minder fair dan men mag denken. Zeker in eigen land. Aldus schreef ome Willem in 2016.

De mijmering

 Inmiddels is de tijd in de meimaand aangekomen, de meimaand van 2026….

Ligt het aan mij?  Alles lijkt te verstommen; er lijkt een onzichtbare duistere deken op de wijde omgeving te liggen; ben ik dan de enige die het ziet?

 

Een tijd lang straffe noorderwind; ongewoon, maar ’t lijkt jaarlijks terug te keren terwijl mijn medemens hopeloos in de war door de straten doolt. Ze weten het zelf niet.

Alleen de vogels; de duiven koeren, de mezen zingen er op los.  En alleen aan de vogels is nog te horen hoe het nu toen was.  Of beter, hoe het toen, ver van het laatste nu, ooit is geweest.

Een siddering gaat door mij heen als ik in de nabije omgeving fiets. Wat toch, ja wát is er dan anders terwijl alles hetzelfde is.  Is het schijn? Ik mijmer verder; mijn laatste reis met de grote Daf ligt geen maanden, maar reeds jaren achter me.  Misschien daarom.  Herinneringen geven voeding aan de mijmeringen.  Kijk!  Daar! Een paar, drie, wegreuzen verschijnen op de linker weghelft en komen op mij af. Twee oude namen, één onbekende.  Wellicht is dat het wel.

Maar toch. De tijd laat zich niet vangen; een ferme kanteling heeft plaats gevonden en er breken andere, vreemde, ja, misschien zelfs monsterlijke, tijden aan.

Twee werelden lijken steeds verder uiteen te gaan. De mijmering blijft.

 Aldus schreef ome Willem.

Voorjaar 2026E

Eerst de bloesem, nog voor de bomen groenen

De beverboom... Magnolia

Dan, als snel, paardenbloemen, velden vol!

...het eerste vee buiten....

...al snel worden de paardenbloemen pluizenbolletjes... 

...en onderweg zag ik een schitterend gehoord schaap...

..langs stille wateren....

...dan...   Nieuw geel, boterbloemen... 

 

De troost.

 Erger.  Het wordt erger dan ik dacht. Vandaag: vissers varen niet meer uit en vervoer onbetaalbaar.

De wereld brand.  Terwijl de afgelopen jaren diverse energiebronnen werden gesloten, duistert een vlammende oorlog over het oude Perzië en ook aan de Russische grens blijft de zinloosheid zijn tol, zijn doden en gewonden eisen.

En nee; ik maak geen keuze.  Immers, de waarheid is allang gestorven, omgebracht door talloze leugens en onwaarheden terwijl eenlingen worden geofferd op het altaar der wrede machthebbers. 

Intussen verlang ik terug, terug naar 2015.  Naar 2015, nu ook weer elf jaren terug...

Soms pak ik het erbij, ik liet het drukken en uitgeven, het jaar 2015 en blader door de verhalen.

 ...en het lijkt over gisteren te gaan. Hoewel de voortekenen er volop waren; honderd jaar eerder woedde nog steeds De Grote Oorlog; de mens heeft niets, maar dan ook niets, geleerd. Bij De Blauwe Tijger liet ik het zien.  Ik had een kaart van Noord-Frankrijk bij me en tekende cirkeltjes.  cirkeltjes om de oorlogsgraven die op de goede Michelinkaart staan aangegeven. 

Meer dan honderd cirkeltjes en voor elk cirkel vele, soms meer dan duizend, dode jonge kerels... 

En nu?  Wederom, op de oude vlakten waar ooit de wrede Holodomor plaats vond; mensen, ook ik niet, kunnen niet geloven dat deze hongeroorlog met uiterste precisie tegen de bevolking werd ingezet door de toenmalige en duivelse Stalin-autoriteiten worden wederom de cirkeltjes getrokken rondom de vele duizenden doden die geofferd worden; zogenaamd voor "onze vrijheid".  Laat me niet lachen!

De steeds grotere ellende die het thans, nagenoeg wereldwijd, veroorzaakt.  Is dat het allemaal waard?

Nee; voor mij hoeft die Oekraïnse soldaat niet te sterven en zeker niet voor "mijn" vrijheid. 

Dan laat ik toch echt liever de Russen toe, al vermoed ik dat ze daar niet echt zin in hebben. 

En... inmiddels...  is het voorjaar begonnen, de bloezen ontsproten.

Het geeft nog enige troost in deze bizarre tijd.

Aldus schreef ome Willem 

De winterslaap

 Eindelijk.  De winterslaap voorbij en inmiddels is er veel gebeurd. Vóór de winterslaap berichtte ik al van de vierde kanteling, de vierde... 

We zien het om ons heen; reeds in 2014, bijna gelijk aan honderd jaar ervoor, schreef ik er over, hier, op dit blog: de papieren kogel waarmee de wereld in brand zou worden gestoken en met de latere inval, acht jaar later (2022) kwam de voorspelling uit.  Echter, zo moeilijk was die voorspelling niet; alles wees er op dat het die kant op moest. 

Achteraf ben ik ook tevreden dat ik tijdens mijn vele reizen een tijd lang mijn belevenissen op dit blog heb wast gelegd, want dat gaf mij de gelegenheid ze ook in boekvorm uit te geven.  Het lijkt wat dubbel, maar een geschreven blog is duidelijk anders dan het vasthouden van een boek. 

Al eerder meldde ik hiervoor het boek over het jaar 2011, maar in januari dit jaar verscheen een verzameling over de jaren 2009 - 2010.

Ergo: tijdens mijn winterslaap heb ik zeker niet stil gezeten, getuige dit prachtige boek wat thans overal te koop is.

Maar dat is niet alles.....

Hiervoor verscheen reeds de jaren 2012, 2013 en, jawel, 2014 met het opschrift "Honderd jaar na de Grote Oorlog", wat mij betreft het meest interessante boek..... 

Het boek over 2014; verbijsterd, ook dat het alweer 12 jaar geleden is dat dit jaar, 2014, een aanvang nam. hoe is intussen de wereld veranderd... 

Inmiddels lijkt het na een climax te gaan; hoeveel bommen, granaten en ander dodelijk spul wordt er niet aan mensenlevens verspild...  En hoe hadden we dit vermogen wat nu verwoest wordt aan al dit wapentuig niet beter kunnen gebruiken voor een betere, welvarender, wereld? 

Echt; ik kan er met mijn per niet bij. Ruw gewekt uit de winterslaap. 

Aldus schreef ome Willem

 

Een vierde kanteling

 Allang had ik hier een bericht willen plaatsen, maar het lijkt er veel op dat met het klimmen der jaren het er steeds minder van komt.  Vraag mij niet waarom...  Maar welnu, afgelopen tijd gebeurde er erg veel, we reisden ook een paar keer waarbij ook weer eens echt Italië, Toscana, werd bezocht.

Maar eerst: 

Een klein uitstapje met de fiets naar Bergen op Zoom, waarna we, ook weer met de fiets, in de haven van Antwerpen hebben rondgetrapt en daar een oude en prachtige brug tegenkwamen.

met op de voorgrond nog een echte kadebolder.   Ook bezochten we op de Koolkaai neen pand waar we zeer oude en bewogen herinneringen aan hebben.

En na zovele jaren doet je dat wel iets.  Het plein was aangepast aan de moderne tijd; het pand verlaten en na de laatste bewoner of uitbater, zo konden wij waarnemen,  nimmermeer in gebruik geweest.

Niet lang daarna, tijdens een lange bosrit, bereikte ik een mijlpaal, alhoewel kilometerpaal hier wellicht treffender klinkt. 

Juist ja, 20.000 kilometer in ruim twee jaar tijd.  Zo zie je maar; het kilometervreten ben ik nog niet verleerd.  Niet lang daarna snorde ik met dezelfde fiets over het eiland Il de Ré, waar we de kust en de zoutpannen bezochten.

en na een lange dwaaltocht waarbij we geen foto's namen rolden we in het nieuwe jaar 5786, dus ná Roshasjna, nog een keer naar Italië en ook Frankrijk werd niet overgeslagen.

Op de Julierpas.....

Engadin

Maloja

Met de fiets in Firenze....

in de avond even over de Iseran....

Terug in België, een straat waar een kennelijk parkeerverbod geldt... 

Inmiddels is de eerste sneeuw reeds gevallen; er heerst spanning in de lucht. Het is voelbaar dat er, al dan niet voor Chanoeka op 14 december, een kanteling, wederom een kanteling, gaat plaatsvinden. 

een vierde kanteling, maar welke kant op? 

Buiten is het koud.  En het regent

Aldus schreef ome Willem