Zomer 2026

Een prachtig paard in een evenzomooie weide

Zomerse bloei.....

...even in Frankrijk, uitzicht over het Saonedal...

Bloei in het bos....

Bloei van de toekomstige patat...

Minder fair, wat ik schreef in 2016....

Een artikel uit TRUCKS 2016, Fair Trade, minder fair. Fair trade? Minder fair dan men vermoed….! Onderhand is het niets nieuws meer, de misstanden op de arbeidsmarkt. Arbeidsplekken waar niet-Nederlandse arbeiders onder niet bepaald prettige omstandigheden en voorwaarden te werk worden gesteld; op grote bouwprojecten waar nota bene de Nederlandse Staat zelf de opdrachtgever is, zoals de tunnelbouw in Maastricht, het enorme Eemshavenproject boven in Groningen, projecten waar Portugese, Poolse, Roemeense en nog diverse andere nationaliteiten werken bij onderaannemers onder voorwaarden die vaak wettelijk in Nederland niet eens zijn toegestaan. Iedereen weet het. Ook, zeg maar, de verantwoordelijken van de Staat der Nederlanden, en niemand doet er echt iets aan, ja, men lijkt het wel best te vinden zo, want op deze wijze wordt het werk tegen een lage kostprijs verricht. En o wee als het over geld gaat. Dan schijnen alle mooie woorden en sociale voorwaarden opeens een stuk minder belangrijk te worden. In de chauffeurswereld weten we er inmiddels alles van en het moet gezegd: vanwege het veelvuldig signaleren van al de wantoestanden en het aangeven van de onwettigheid van diverse toestanden lijkt er hier en daar enige beweging te komen en worden zaken, die werkelijk aantoonbaar illegaal en onwettig zijn, aangepakt, al is het vooralsnog wel erg mondjesmaat. Ruim een jaar geleden was ik met enkele mensen in gesprek over de opkomende wantoestanden en op zeker moment kwam de vraag naar voren hoe eigenlijk een organisatie zoals Fair Trade, een organisatie die eerlijke handel en verantwoorde arbeid hoog in het vaandel draagt, haar goederen laat vervoeren. Het zou toch een uiterst vreemde gewaarwording zijn indien deze organisatie haar goederen in Nederland zou laten vervoeren door, bijvoorbeeld, Poolse chauffeurs via een illegale postbusconstructie tegen een uiterst laag, niet Nederlands CAO, salaris. Of, een andere mogelijkheid, goederen, bijvoorbeeld containers, vanuit de Rotterdamse haven naar het distributiecentrum van de Fair Trade-organisatie transporteren. Geprikkeld door deze nieuwsgierigheid schreef ik daarom, met afschriften naar enkele belanghebbende organisaties, op 14 mei 2012 een brief. Deze brief: ------- Geachte dame, heer; Al geruime tijd sluimert er groot kwaad en onrecht over onze (snel)wegen, namelijk de nieuwe, moderne, Europese slavernij. Wellicht is het reeds bij u bekend, maar ter informatie het volgende. Er zijn nog al wat transportbedrijven die, omdat de transportkosten op alle mogelijke manieren worden uitgeknepen, over gaan om hun transporten te laten doen met werknemers uit de zogenoemde “voormalige Oostbloklanden”. Echter doet men dat op een dusdanige wijze (wellicht ook bij u bekend?), via bijvoorbeeld een postbusconstructie in een voornoemd land, dat het, kort geschreven, er op neer komt dat deze “nieuwe” chauffeurs hetzelfde werk doen als voorheen de Nederlandse chauffeur, maar dan voor drie euro per uur. Daarnaast is dit schamele “loon” vaak ook nog aan allerlei sancties onderhevig: Rijdt het voertuig, bijvoorbeeld door tegenwind, iets te duur, moet de chauffeur de te veel gebruikte dieselolie uit eigen zak bijbetalen. Neemt de chauffeur de telefoon van de “planning” niet op, wordt er een bedrag, rond de 25 euro, op het “salaris” in mindering gebracht en dit alles is thans een dagelijkse praktijk op onze Nederlandse, maar ook verder, op onze (West)-Europese wegen. Voor een organisatie als Fair-Trade zal dit vermoedelijk een doorn in het oog zijn, of u het nu reeds weet of niet. Maar de directe vraag mijnerzijds hieraan gekoppeld is, of u mij kunt meedelen hoe u uw producten hier ten lande, in België en, zo daar sprake van is, in het verdere Europa, worden vervoerd: Met transportbedrijven die met de zogenoemde nieuwe slaven werken óf met transportbedrijven die een “Fair-Trade” bedrijfsvoering koesteren hetgeen inhoudt dat zij in Nederland een Nederlands en in België de daar geldende salarissen aan hun chauffeurs betalen. Overigens, enigszins terzijde, maar wel uiterst belangrijk: Onderbetaling aan chauffeurs heeft een zéér negatieve invloed heeft op verkeersveiligheid, en ook daarom kan ik mij niet aan de indruk onttrekken dat ook u een voorstander bent van Fair-Trade transport. Voor verdere informatie inzake transport ben ik gaarne bereid om bovenstaande in een persoonlijk, eventueel telefonisch, onderhoud nader toe te lichten. Mag ik spoedig van u vernemen? -------- Het duurde een maand, maar ontving geen antwoord, dus toen maar even gebeld en jawel, niet lang daarna, op 26 juni, ontving ik een antwoord, een antwoord dat ik hieronder letterlijk laat volgen. ------- Geachte heer Grünbauer. Allereerst bied ik u excuses aan voor deze late reactie op uw brief d.d. 14 mei over de door u beschreven misstanden in de transportsector. Uiteraard delen wij uw mening dat een veilige en verantwoorde transportsector van belang is voor alle weggebruikers, en voor de mensen die in deze sector werken in het bijzonder Als organisatie die goederen importeert uit ontwikkelingslanden zijn wij hierin slechts een kleine schakel. Daarom is het terecht dat u uw brief ook heeft gericht aan de verschillende belangenorganisaties in Nederland, die de sector kennen en er invloed op uit kunnen oefenen. Ook zal ik onze vervoerder op de hoogte brengen van uw zorgen. Fait Trade Original werkt voor haar vervoer in Nederland samen met Van Uden Logistics. Wij hebben nadrukkelijk gekozen voor een bedrijf met een maatschappelijk verantwoorde bedrijfsvoering. Zo hanteren zij de Nederlandse CAO voor hun voornamelijk vaste chauffeurs. Ook de chauffeurs die op flexibele basis worden ingezet, vormen een vast pool en kunnen rekenen op alle wettelijke regelingen. Ik hoop u hiermee voldoende te hebben geïnformeerd wat betreft het vervoer van de producten van Fait Trade Original. ---------- De brief was getekend door M. Jansen, Algemeen Directeur. Een uiterst nette brief, waarin inhoudelijk staat dat men niet alles in de hand heeft, want hoe de containers vanuit de haven bij het genoemde bedrijf komen, is niet geheel duidelijk. Begrijpelijk. Niet alles is zomaar beheersbaar. Ook is er geen reden om aan de integriteit van genoemd bedrijf, Van Uden Logistiek, te twijfelen. Voor zover mij bekend is het wel één van de betere vervoerders. Weliswaar werken er op de meeste vestigingen veel uit het buitenland afkomstige werknemers, maar die lijken allen op Nederlandse voorwaarden in dienst te zijn. Totdat ik op zeker moment, enigszins toevalligerwijs, in de loods kwam waar de Fair Trade goederen door genoemd bedrijf werd “gehandeld”, waar de bestellingen werden klaargezet. Het merendeel van de arbeiders dat ik daar aantrof werkte er via een uitzendbureau tegen toch wel héél bedenkelijk laag uurloon en het verbaasde mij dat juist op die plek, in de loods waar de goederenstroom voor Fait Trade Original plaatsvond, werknemers werkten uit ondermeer Slowakijë en uit enkele Baltische staten tegen rond de 5 euro netto, volwassen mensen, de meesten rond de 22, 23 jaar en door datgene wat ik waarnam werd ik genoopt er op 27 september van dat jaar nog een brief aan te wagen: ----------- Enkele weken geleden ontving ik een schriftelijk antwoord op mijn brief van 14 mei 2012 waarvan ik goede nota heb genomen. Dat was maar goed ook, want door onbekende oorzaak is uw brief in het ongerede geraakt en, zo mogelijk, zou ik graag, om het dossier kompleet te houden, een duplicaat van dat schrijven ontvangen, waarvoor bij voorbaat mijn dank. Echter wil ik bij u de volgende twee zaken onder de aandacht brengen. Ten eerste, zo ik het juist heb begrepen, schrijft u dat u geen invloed kunt uitoefenen, danwel dat het buiten uw gezichtsveld blijft wat betreft het (meeste) vervoer van Fair-Trade producten per container. In eerste aanleg bevreemd dat mij. Kunt u mij nader verklaren waarom u daar kennelijk –niet altijd- grip op hebt. Of de producten al dan niet “fair-trade” per container worden vervoerd? Een tweede vraag is hoe u er bij komt dat de firma Van Uden geheel voldoet aan de normen zoals Fair Trade dat voorstaat. Wat dat betreft zijn daar nogal wat prangende, en pijnlijke, vragen. Van Uden vervoert, voor zover bekend, met Nederlandse chauffeurs en Van Uden leeft, ook voor zover bekend, de Nederlandse C.A.O. na, vooralsnog kan niemand hier problemen mee hebben wat betreft de verhouding tot Fair Trade. Echter werkt Van Uden op de werkvloer met een grote groep “buitenlandse” werknemers, MET NAME op de Fair Trade-afdeling in Nederasselt, dus in het veem waar uw spullen staan en worden op- en overgeslagen. Indien ik hier schrijf, “buitenlandse” werknemers moet men vooral denken aan Slowaken, Hongaren, Polen, Litouwers en andere “oosterse” nationaliteiten; ik heb dit met eigen ogen waargenomen. Van Uden huurt deze arbeidskrachten in via uitzendorganisatie Otto. Volgens de aldaar rondlopende jongens die ik daar tegen kwam, werkten ze ook nog voor Otto Duitsland en niet voor Otto Nederland. Hun uurloon kwam, netto, de 4 a 5 euro nauwelijks te boven. Aan de hand van deze gegevens is de vraag die ik u wil stellen hoe u daar tegenover staat. Het zal vast allemaal wel “legaal” zijn, maar dat is de NIET-Fair Trade handel doorgaans ook wel. Toch? Maar het komt mij voor dat met de constructie die Van Uden hier hanteert u niet bepaald voldoet aan de normen en idealen waar Fair Trade voor dient te staan. Graag zie ik uw reactie spoedig tegemoet. -------------- Een afschrift zond ik aan Chauffeurstoekomst, Transport Online, CNV, FNV, Typisch Transport en Trucks. Lange tijd bleef antwoord uit, ik scheef nog een herinneringsbrief, maar toch: drie maanden later, op 4 januari 2013 ontving ik antwoord, nu getekend door B. Jongsma, waarnemend directeur. Een nu toch wel wat ontwijkend antwoord en ik laat het hieronder volledig volgen. ------------- In uw brief van dd. 27 september 2012 stelt u vragen over hoe fair onze producten worden vervoerd. De fairtrade criteria die wij hanteren, hebben betrekking op de makers van onze producten in ontwikkelingslanden waar slechte arbeidsomstandigheden en onderbetaling onvoldoende door wettelijke bepalingen worden voorkomen. Er is in die landen nauwelijks toezicht op de arbeidswetgeving en goed georganiseerde vakbonden ontbreken in de sectoren waarin wij actief zijn. In Nederland zijn deze wettelijke bepalingen er wel. Bovendien zijn er meerdere vakbonden en instanties, zoals ook genoemd onderaan uw brief, die naleving hiervan bevorderen. Wij zien hiervan voor onszelf geen rol weggelegd. ------------ Vreemd. De Algemeen directeur schrijft op 26 juni in zijn brief indirect dat ook het vervoer in eigen land, zo mogelijk, binnen de fairtrade criteria valt, maar volgens de brief van 4 januari van de waarnemend directeur valt dit er buiten. Bovendien worden slechte arbeidsomstandigheden en onderbetaling ook in Nederland onvoldoende door wettelijke bepalingen voorkomen: het komt, door het openstellen van de binnengrenzen, veelvuldig voor terwijl er niets aan gedaan (kan) word(t)(en). Gezien mijn eigen ervaring ook in de opslagplaats van Fair Trade producten. Wellicht allemaal nog legaal ook, want meestal, als het door wettelijke bepalingen niet kan worden voorkomen, is het legaal. De lezer oordele, aan de hand van bovenstaande, zelf. Maar ik kan mij niet aan de indruk onttrekken: Fair Trade Original is minder fair dan men mag denken. Zeker in eigen land. Aldus schreef ome Willem in 2016.

De mijmering

 Inmiddels is de tijd in de meimaand aangekomen, de meimaand van 2026….

Ligt het aan mij?  Alles lijkt te verstommen; er lijkt een onzichtbare duistere deken op de wijde omgeving te liggen; ben ik dan de enige die het ziet?

 

Een tijd lang straffe noorderwind; ongewoon, maar ’t lijkt jaarlijks terug te keren terwijl mijn medemens hopeloos in de war door de straten doolt. Ze weten het zelf niet.

Alleen de vogels; de duiven koeren, de mezen zingen er op los.  En alleen aan de vogels is nog te horen hoe het nu toen was.  Of beter, hoe het toen, ver van het laatste nu, ooit is geweest.

Een siddering gaat door mij heen als ik in de nabije omgeving fiets. Wat toch, ja wát is er dan anders terwijl alles hetzelfde is.  Is het schijn? Ik mijmer verder; mijn laatste reis met de grote Daf ligt geen maanden, maar reeds jaren achter me.  Misschien daarom.  Herinneringen geven voeding aan de mijmeringen.  Kijk!  Daar! Een paar, drie, wegreuzen verschijnen op de linker weghelft en komen op mij af. Twee oude namen, één onbekende.  Wellicht is dat het wel.

Maar toch. De tijd laat zich niet vangen; een ferme kanteling heeft plaats gevonden en er breken andere, vreemde, ja, misschien zelfs monsterlijke, tijden aan.

Twee werelden lijken steeds verder uiteen te gaan. De mijmering blijft.

 Aldus schreef ome Willem.

Voorjaar 2026E

Eerst de bloesem, nog voor de bomen groenen

De beverboom... Magnolia

Dan, als snel, paardenbloemen, velden vol!

...het eerste vee buiten....

...al snel worden de paardenbloemen pluizenbolletjes... 

...en onderweg zag ik een schitterend gehoord schaap...

..langs stille wateren....

...dan...   Nieuw geel, boterbloemen... 

 

De troost.

 Erger.  Het wordt erger dan ik dacht. Vandaag: vissers varen niet meer uit en vervoer onbetaalbaar.

De wereld brand.  Terwijl de afgelopen jaren diverse energiebronnen werden gesloten, duistert een vlammende oorlog over het oude Perzië en ook aan de Russische grens blijft de zinloosheid zijn tol, zijn doden en gewonden eisen.

En nee; ik maak geen keuze.  Immers, de waarheid is allang gestorven, omgebracht door talloze leugens en onwaarheden terwijl eenlingen worden geofferd op het altaar der wrede machthebbers. 

Intussen verlang ik terug, terug naar 2015.  Naar 2015, nu ook weer elf jaren terug...

Soms pak ik het erbij, ik liet het drukken en uitgeven, het jaar 2015 en blader door de verhalen.

 ...en het lijkt over gisteren te gaan. Hoewel de voortekenen er volop waren; honderd jaar eerder woedde nog steeds De Grote Oorlog; de mens heeft niets, maar dan ook niets, geleerd. Bij De Blauwe Tijger liet ik het zien.  Ik had een kaart van Noord-Frankrijk bij me en tekende cirkeltjes.  cirkeltjes om de oorlogsgraven die op de goede Michelinkaart staan aangegeven. 

Meer dan honderd cirkeltjes en voor elk cirkel vele, soms meer dan duizend, dode jonge kerels... 

En nu?  Wederom, op de oude vlakten waar ooit de wrede Holodomor plaats vond; mensen, ook ik niet, kunnen niet geloven dat deze hongeroorlog met uiterste precisie tegen de bevolking werd ingezet door de toenmalige en duivelse Stalin-autoriteiten worden wederom de cirkeltjes getrokken rondom de vele duizenden doden die geofferd worden; zogenaamd voor "onze vrijheid".  Laat me niet lachen!

De steeds grotere ellende die het thans, nagenoeg wereldwijd, veroorzaakt.  Is dat het allemaal waard?

Nee; voor mij hoeft die Oekraïnse soldaat niet te sterven en zeker niet voor "mijn" vrijheid. 

Dan laat ik toch echt liever de Russen toe, al vermoed ik dat ze daar niet echt zin in hebben. 

En... inmiddels...  is het voorjaar begonnen, de bloezen ontsproten.

Het geeft nog enige troost in deze bizarre tijd.

Aldus schreef ome Willem 

De winterslaap

 Eindelijk.  De winterslaap voorbij en inmiddels is er veel gebeurd. Vóór de winterslaap berichtte ik al van de vierde kanteling, de vierde... 

We zien het om ons heen; reeds in 2014, bijna gelijk aan honderd jaar ervoor, schreef ik er over, hier, op dit blog: de papieren kogel waarmee de wereld in brand zou worden gestoken en met de latere inval, acht jaar later (2022) kwam de voorspelling uit.  Echter, zo moeilijk was die voorspelling niet; alles wees er op dat het die kant op moest. 

Achteraf ben ik ook tevreden dat ik tijdens mijn vele reizen een tijd lang mijn belevenissen op dit blog heb wast gelegd, want dat gaf mij de gelegenheid ze ook in boekvorm uit te geven.  Het lijkt wat dubbel, maar een geschreven blog is duidelijk anders dan het vasthouden van een boek. 

Al eerder meldde ik hiervoor het boek over het jaar 2011, maar in januari dit jaar verscheen een verzameling over de jaren 2009 - 2010.

Ergo: tijdens mijn winterslaap heb ik zeker niet stil gezeten, getuige dit prachtige boek wat thans overal te koop is.

Maar dat is niet alles.....

Hiervoor verscheen reeds de jaren 2012, 2013 en, jawel, 2014 met het opschrift "Honderd jaar na de Grote Oorlog", wat mij betreft het meest interessante boek..... 

Het boek over 2014; verbijsterd, ook dat het alweer 12 jaar geleden is dat dit jaar, 2014, een aanvang nam. hoe is intussen de wereld veranderd... 

Inmiddels lijkt het na een climax te gaan; hoeveel bommen, granaten en ander dodelijk spul wordt er niet aan mensenlevens verspild...  En hoe hadden we dit vermogen wat nu verwoest wordt aan al dit wapentuig niet beter kunnen gebruiken voor een betere, welvarender, wereld? 

Echt; ik kan er met mijn per niet bij. Ruw gewekt uit de winterslaap. 

Aldus schreef ome Willem

 

Een vierde kanteling

 Allang had ik hier een bericht willen plaatsen, maar het lijkt er veel op dat met het klimmen der jaren het er steeds minder van komt.  Vraag mij niet waarom...  Maar welnu, afgelopen tijd gebeurde er erg veel, we reisden ook een paar keer waarbij ook weer eens echt Italië, Toscana, werd bezocht.

Maar eerst: 

Een klein uitstapje met de fiets naar Bergen op Zoom, waarna we, ook weer met de fiets, in de haven van Antwerpen hebben rondgetrapt en daar een oude en prachtige brug tegenkwamen.

met op de voorgrond nog een echte kadebolder.   Ook bezochten we op de Koolkaai neen pand waar we zeer oude en bewogen herinneringen aan hebben.

En na zovele jaren doet je dat wel iets.  Het plein was aangepast aan de moderne tijd; het pand verlaten en na de laatste bewoner of uitbater, zo konden wij waarnemen,  nimmermeer in gebruik geweest.

Niet lang daarna, tijdens een lange bosrit, bereikte ik een mijlpaal, alhoewel kilometerpaal hier wellicht treffender klinkt. 

Juist ja, 20.000 kilometer in ruim twee jaar tijd.  Zo zie je maar; het kilometervreten ben ik nog niet verleerd.  Niet lang daarna snorde ik met dezelfde fiets over het eiland Il de Ré, waar we de kust en de zoutpannen bezochten.

en na een lange dwaaltocht waarbij we geen foto's namen rolden we in het nieuwe jaar 5786, dus ná Roshasjna, nog een keer naar Italië en ook Frankrijk werd niet overgeslagen.

Op de Julierpas.....

Engadin

Maloja

Met de fiets in Firenze....

in de avond even over de Iseran....

Terug in België, een straat waar een kennelijk parkeerverbod geldt... 

Inmiddels is de eerste sneeuw reeds gevallen; er heerst spanning in de lucht. Het is voelbaar dat er, al dan niet voor Chanoeka op 14 december, een kanteling, wederom een kanteling, gaat plaatsvinden. 

een vierde kanteling, maar welke kant op? 

Buiten is het koud.  En het regent

Aldus schreef ome Willem 

Sanwies fromage

 Destijds, mijmerend langs de Loire, bijvoorbeeld.  Zoiets als 40 á 50 jaar terug in de tijd. Of struinend door een heuvellandschap, de Morvan, of even buiten Lyon.  Wanneer de middag naderde stopte ik nogal eens bij een klein, pittoresk restaurantje om daar om een broodje kaas, een “sanwies”, met de a uitgesproken door de neus, fromage te bestellen en meestal kwam er camembert op, soms ook Franse Gruyère, Brie of Comté.  En ja, soms kon je zelfs kiezen; dat was een luxe in die tijd.

En nee; de Boulanger verkocht geen belegde broodjes in die jaren, die verkocht alleen brood, pain en als je op tijd was ook pain chocolat en croissants.

Dat was toen, een toen ver van nu.

De kleine restaurantjes verdwenen, grote ketens kwamen er voor in de plaats en de boulangers begonnen broodjes, belegde broodjes te verkopen, meestal aangeprezen op buitengeplaatste reclamezuiltjes.

Eins augustus heb ik het geprobeerd.  Een broodje, stokbroodje, dus een sanwies met kaas, maar er waren alleen sanwies met kaas én ham, met fromage en jambon en verder met jambon ennogwat, poulet en nog wat, maar ik wilde een eenvoudig broodje met kaas!

We fietsten zo ongeveer alle bakkers van Sète af, boulangerie, fromenterie, hoe ze ook mogen heten, maar een broodje kaas, hó maar.

Bij één was het wel komisch: we vroegen om een broodje kaas en die had hij wel, maar natuurlijk weer met ham.  Maar toch bleef de bakkersknecht er bij dat het toch echt een broodje kaas was.

Bij weer een ander, of hij dan niet gewoon een broodje kaas kon maken -er was immers jambon en fromage in huis- luidde het antwoord dat dat op zich wel mogelijk was, maar dat er in de kassa geen tarief bestond hoeveel er dan afgerekend moest worden.

Ach, de lezer snapt het wel.  Die dag geen broodje kaas, geen sanwies fromage voor ons. Frankrijk verarmt door zijn luxe met jambon.

 Rare jongens geworden, die Fransen…

Aldus schreef ome Willem 

 

20.000

 Alweer een paar weken terug; een mooi getal na iets meer dan twee jaar rondfietsen, voornamelijk in de omgeving.  Toch?

Nieuwe reis

Het komt vermoedelijk niet vaak voor. 

 In twee dagen tijd. Maar het was wel weer een bijzondere ervaring. 

Ach ja, weer op weg en onderweg geweest, eerst naar de oude havenstad La Rochelle waarbij we langs Amiens, Les Andelys, Le Mans en het oude Saumur reisden en de volgende dag het Île de Ré bezochten, een eiland voor de kust, tegenwoordig verbonden met een 4 kilometer lange brug. 

Na een ruim 100 kilometer lange fietstocht en een diepe verfrissende duik in de Atlantische Oceaan reisden we verder, over Cognac waar een flesje Baron kochten, langs Périgueux en Rodez om daarna te overnachten vlak bij de hoogste Franse brug, in Millau. Des anderen daags was het zover en wie kan het navertellen? Re3eds in de morgen poedelde ik in de Middellandse zee om er achter te komen dat de watertemperatuur van de oceaan, waar ik 48 uur tevoren nog in badderde, niet veel verschilde van het water nabij Sète en omdat het weer in de namiddag omsloeg besloten we wat boodschappen te gaan doen in La Jonquera, juist ja, net even over de grens in Spanje. 

Het deed ons goed, enkele dagen Sète met haar verlaten stranden; oude, welhaast jeugdherinneringen kwamen boven; met enige weemoed namen we afscheid en omdat we zin hadden in een goed bord met Spaghetti snorden we die nieuwe week verder onder het toeziend oog van de Mont Ventoux via Saint-Rémy-de-Provence en Cavaillon naar Apt, daar links de bocht om en bleven vele kilometers de Durance volgen tof we in Briançon aankwamen en aldaar over de Col du Mont Cenis Piëmonte binnenkwamen. 

 En ja, die avond aten we, eindelijk en na jaren, een echt bord met van die overheerlijke sliertjes die je eigenlijk alléén daar behoort te eten. En ook de dag daarna, na een heerlijke nachtrust in Ivrea, genoten we van alles wat Italiaans was; de zon, de pizza´s, de sfeer, het gekakel om tot slot over een 2474 meter hoge bergpas Zwitserland binnen te rijden waar we ook daar weer ons wat lekker veroorloofden om in de avond te eindigen in de Doubs, het voor mij bekende Pontarlier. Na uiteraard overheerlijke streekgebonden kaas het voertuig hadden binnengehaald vertrokken, via Luxemburg en Vielsalm naar huis gesnord; ruim 3500 kilometer ervaring rijker. 

Inderdaad, je hoort het niet vaak; een reisje naar Spanje én Italië en zwemmen in een zee én oceaan... 

 Aldus schreef ome Willem

Natuur is bloei

een enorme Berenklauw, met evenzo groot blad

ook het bos staat in bloei, het wolvenbos...

Ons Nederlands grimmige wolvenbos....

...en ook witte bloemen

...en ook zij zijn weergekeerd.... 

 

De dubbelwereld

 

Het is stil, windstil en de atmosfeer is drukkend; er hangt onweer in de lucht.

Een droefenis vult mijn ziel en geweten, met name om de vraag: “Waar gaat het, waar moet het heen?”

Alsof ik in steeds meer twee werelden leef waar de ene wereld geen flauw benul heeft wat er in deze nevenwereld plaats vindt.

Zo werd kort geleden een advocaat om volstrekt duistere redenen opgepakt en geblinddoekt afgevoerd en zit nu inéén van de strengst beve4iligde gevangenissen van Nederland, de EBI te Vugt en niemand weet precies waarom.

Wél dat deze advocaat, Arno van Kessel, voor zijn cliënten Mark Rutte, Elbert Bourla van Pfizer, Marion Koopman, Huge de Jonge, Bill Gates en meerdere personen verantwoordelijk voor de -te- verregaande maatregelen tijdens de, wat mij betreft, coronaleugen, heeft aangespannen en dat het proces een kleine 14 dagen na zijn aanhouding in stilte plaatsvond.  Nauwelijks enig mediabericht en juist dat is tekenend voor onze tijd.

Advocaat Arno van Kessel werd met grootschalige politie-inzet gearresteerd. Hij is bekend als vertegenwoordiger van stichting Recht Oprecht, die onder meer genoemde personen voor de rechter sleept vanwege vermeende schade veroorzaakt door coronavaccinaties. De stichting behartigt belangen van mensen die claimen vaccinatieschade te hebben opgelopen en stelt dat zij opzettelijk misleid zijn om COVID-19-injecties te accepteren.

En dat is merkwaardig. Eén van die twee werelden weet dit, wéét dit en is ernstig ontstemd én bezorgd dat dit in ons Nederland zomaar gebeurd, de andere helft weet van, nagenoeg, niets, en áls er al van wordt geweten, dan wordt het gebagatelliseerd dat het om een onnozele, rare advocaat gaat.

In welk een wereld leef ik eigenlijk?  Beide zijn stil, windstil, maar beide tegengesteld stil, totdat het onweer losbreekt. 

Aldus schreef ome Willem 

Dans van Demonen

 Op de achterkant schreef ik het reeds; een lezing van mij werd opgenomen, op internet geplaatst en vervolgens gecensureerd. Dat noopte mij tot actie....;

ik liet het verschijnen in een essay...

Al was het maar om de duisternis in het licht te zetten.

Aldus....

De brug

 Geheimzinnig weer; de laatste weken louter noorder- en oostenwind en dat klopt niet.

Kloppen doet het a; weken niet, meerdere jaren zelfs...

Afgelopen week staken we de Rijn over, of beter, Der Rhein, zomaar, op een middendagse week.

Op de achtergrond, in de betrekkelijke verte, een brug waar ik voor het eerst met de fiets rond 1966 overheen fietste, toen nog geen benul had dat het, relatief, nog zo kort na de oorlog was en dat nog maar een half jaar eerder voor verkeer werd opengesteld; de brug bij Rees, die tegelijkertijd gebouwd werd met de nog iets noordelijk gelegen brug bij Emmerich. 

Oude herinneringen kwamen weer boven; slechts pennenstreken wist ik me nog te herinneren.  Maar zeker, wél de brug terwijl wij dit keer de pont naar de overzijde namen. 

Aldus schreef ome Willem 

Het schaakboek

 

Het moest er ooit van komen; een schaakboek.  Inmiddels alweer bijna tien jaar geleden. Het werden 64 verhalen tussen mei en mei en over de 64 velden van het eeuwenoude bord.

Dit jaar, samengevoegd en in boekvorm uitgegeven; In één jaar over 64 velden, al zwervend door Europa, vanaf 13 juni 2016 t/m 15 mei 2017.

 

Een schaakboek dat eigenlijk niets met schaken van doen heeft, maar over schaakvelden gaat zodat zelfs dammers het een interessant boek vinden. 

 

Aldus schreef ome Willem.