Erger. Het wordt erger dan ik dacht. Vandaag: vissers varen niet meer uit en vervoer onbetaalbaar.
De wereld brand. Terwijl de afgelopen jaren diverse energiebronnen werden gesloten, duistert een vlammende oorlog over het oude Perzië en ook aan de Russische grens blijft de zinloosheid zijn tol, zijn doden en gewonden eisen.
En nee; ik maak geen keuze. Immers, de waarheid is allang gestorven, omgebracht door talloze leugens en onwaarheden terwijl eenlingen worden geofferd op het altaar der wrede machthebbers.
Intussen verlang ik terug, terug naar 2015. Naar 2015, nu ook weer elf jaren terug...
Soms pak ik het erbij, ik liet het drukken en uitgeven, het jaar 2015 en blader door de verhalen.
...en het lijkt over gisteren te gaan. Hoewel de voortekenen er volop waren; honderd jaar eerder woedde nog steeds De Grote Oorlog; de mens heeft niets, maar dan ook niets, geleerd. Bij De Blauwe Tijger liet ik het zien. Ik had een kaart van Noord-Frankrijk bij me en tekende cirkeltjes. cirkeltjes om de oorlogsgraven die op de goede Michelinkaart staan aangegeven.
Meer dan honderd cirkeltjes en voor elk cirkel vele, soms meer dan duizend, dode jonge kerels...
En nu? Wederom, op de oude vlakten waar ooit de wrede Holodomor plaats vond; mensen, ook ik niet, kunnen niet geloven dat deze hongeroorlog met uiterste precisie tegen de bevolking werd ingezet door de toenmalige en duivelse Stalin-autoriteiten worden wederom de cirkeltjes getrokken rondom de vele duizenden doden die geofferd worden; zogenaamd voor "onze vrijheid". Laat me niet lachen!
De steeds grotere ellende die het thans, nagenoeg wereldwijd, veroorzaakt. Is dat het allemaal waard?
Nee; voor mij hoeft die Oekraïnse soldaat niet te sterven en zeker niet voor "mijn" vrijheid.
Dan laat ik toch echt liever de Russen toe, al vermoed ik dat ze daar niet echt zin in hebben.
En... inmiddels... is het voorjaar begonnen, de bloezen ontsproten.
Het geeft nog enige troost in deze bizarre tijd.
Aldus schreef ome Willem
