Dezelfde foto als enkele weken terug, nu zonder bloemen, maar veel velden gemaaid.
---
woensdag 30 juni 2010
dinsdag 29 juni 2010
De sigarenaansteker.
Soms zit het tegen, en soms ook wel weer mee en zo af en toe is er na een hele dag tegenslagen aan het eind van de dag een welkome meevaller zodat je de hele reis weer op de rit hebt en dat laatste overkwam mij vandaag. Ik zal u niet vermoeien wat een handicap het is indien men bij het laden "vergeet" een pompwagen (zo'n karretje waarmee je pallets kunt verkassen) mee te geven maar nadat ik vanmorgen bijna weg wilde rijden bij de wachtklant kon ik daar opeens snel lossen waarna ik een stukje terug reed naar Nierstein en daar de Rijn overvoer en vervolgens snel rondom Darmstadt enkele klanten van pakjes voorzag waarna ik de richting van Basel op ging. Onderweg die richting op werd ik gewaar dat mijn sigarenaansteker het niet meer deed, een kleinigheidje, zult u denken, maar niets is minder waar. Immers om mijn verhaalschrijftoestel waarmee ik u deze meebelevingen schrijf en opstuur moet van tijd tot tijd gevoed worden, door, jawel, de stroom uit de sigarenaansteker. Nooit gedacht dat dit onderdeel van een voertuig zo belangrijk zou worden. Dus om mij te verzekeren van stroomvoorziening en daardoor van contact met de buitenwereld heb ik mij met het voertuig vervoegd tot een vrachtwagenherstellingsoord te Sandwijler, maar die bleken geen tijd te hebben. Nadat ik de klanten rondom Baden Baden er uit had, weer omgedraaid naar Karlsruhe en daar richting Stuttgart gekoerst en aldaar wel een garage gevonden waar het euvel in vier minuten kon worden hersteld. En toen mij maar naar de klant begeven waarvan ik wist dat die er niet zou zijn, maar tot mijn verbazing waren zij er, na zessen, nog wel en toen ik aankwam werd een rondedansje om mijn voertuig gemaakt want men had de spulletjes die ik bij mij had dringend nodig zodat ik ook van deze klant verlost werd en ik daarna richting Bodensee kon vertrekken en ik ondanks alle tegenslag weer aardig op schema lig.
Aldus schreef ome Willem.
---
Onbegrip.
Een weekje werken? Nou, dat zal nog wel wat voeten in de aarde hebben. Eerst maandag naar de rechtbank geweest om een positieve bijdrage te leveren voor een collega in een nagenoeg kansloze procedure. De man reed in Italië en haalde om 20.49 op een doodstille autobaan twee traag rijdende vrachtwagens is op een stuk waar tot 21.00 uur een inhaalverbod voor vrachtwagens gold en het gevolg was dat hij een boete van 350 euro kreeg en dat de carabinieri (politie) het rijbewijs niet terug gaf. Gek genoeg mocht hij wel doorrijden en eenmaal thuis gekomen heeft hij het rijbewijs als vermist aangemeld en een nieuwe aangevraagd. Toen het "oude" na enige maanden via ambassade, Buitenlandse Zaken, Binnenlandse Zaken, RDW en gemeente eindelijk terug kwam, werd dit ongeldig verklaart, maar ook zijn "nieuwe" ging er aan zodat hij geheel zonder rijbewijs kwam te zitten. Op de zitting heb ik trachten duidelijk te maken dat een chauffeur in deze omstandigheden en omdat hij met de handen in het haar zit soms rare sprongen maakt: immers kan zo iemand maanden lang zijn werlk niet doen maar ik ondervond uitermate veel onbegrip, vooral van de tegenpartij. Hoe dit afloopt, horen u en ik nog wel. Daarna naar mijn DAFje gegaan die geladen klaar stond en vervolgens vertrokken naar de eerste klant die vanaf 22.00 uur lost, maar hoewel ik om 23.15 aan kwam kreeg ik te horen dat het voorlopig niet kon. Daarbij wees ik ze op de rij en rusttijdenwetgeving wat onder meer inhield dat ik dan niet voor half negen (straks dus) meer kan en mag lossen. Dat ze er niet veel, zeg maar gerust helemaal niets, van begrijpen, blijkt wel dat ik om zes uur werd gewekt en werd gesommeerd om te lossen. Toen ik zo vriendelijk mogelijk uiteen zette dat vanwege de rij- en rusttijdenregeling ik nu geen auto mocht verplaatsen werden ze hier zo nijdig als een spin en vertelden ze mij dat ze dan de handel helemaal niet hoefden te hebben. Ook hier weer dus weer veel onbegrip waarvan ik straks zal bemerken hoe dit weer afloopt. Maar wat men zich niet beseft, is, dat men zo wel de verkeersveiligheid daadwerkelijk in gevaar brengt omdat ik lekker lag te slapen en deze onverlaten bruut mijn nachtrust verstoorden en ik nu niet meer in slaap kan komen ondermeer vanwege de inmiddels naast mij staande bulderende koelmotoren waar je onderhand mesjoche van wordt. Enfin: u heeft weer eens kennis gemaakt met welke bezopen toestanden wij in ons beroep te maken hebben.
Aldus schreef ome Willem.
---
Het einde.
Een beetje laat, dat wel, maar zowel de inspiratie als de tijd ontbrak om een afrondend verhaal te maken van de afgelopen week. Wie het gevolgd heeft, weet het: één Elzasreus en een aantal alpenreuzen werden bedwongen en toen naar huis. Onderweg hebben we een leuke "proef op de som" genomen en enerzijds de tomtom aangezet terwijl ik de naar mijn beleving de kortste en snelste route reed en daardoor werden we door een juffrouw vele keren verzocht om te keren en anders te rijden. Ik bleef echter stug mijn plan uitvoeren en even na Chaumont viel de route derig kilometer minder uit met een paar minuten langere reistijd. Toen we keken hoe dat ding ons toen wilde sturen, bleek dat over Reims, Laon en zo naar Brussel te zijn, en volslagen onzinnige route. Maar toen ik bij Chalon en Champagne er af ging en eerst een tiental kilometers omdraaiopmerkingen te horen kreeg, viel er opeens dertig (!) Kilometer weg met vier minuten meer reistijd. Maar nu gaf het (on)-ding aan om na Charleville over Bouillon te gaan en dan daar de snelweg naar Brussel te nemen. Dat deed ik, logischerwijze, natuurlijk niet en derhalve ging het apparaat helemaal van slag toen ik in Charleville lekker de andere kant uit reed. Dat gebeurde nogmaals even onder Brussel toen dat ding mij met alle geweld langs de file-gevoelige oostkant wilde laten rijden, maar ik lekker over west ging en daarna ook nog over Boom naar Antwerpen reed. Resultaat was dat er wederom een flink aantal kilometers in mindering werden gebracht (meer, veel meer nog dan ik dacht) en ik uiteindelijk met een slordige honderd kilometers minder ongeveer dezelfde tijd thuis was, maar wel over veel aangenamere, rustigere en mooie wegen, door de oneindige korenvelden boven Chalon, de mooie natuurrijke route door het dal van de Marne waar reeds heel veel zomerbloemen aan het ontluiken waren, door de Borinage met zijn uit een vergane glorie stammende met betonplaten bedekte sub-snelweg en natuurlijk door een aantal zeer pitoreske dorpjes. Bovendien konden we daarom ook nog bij een ouderwets houten fritkot een nostalgisch belgisch patatje halen, Jair met ketchup, Rob met hollandse mayonaise, die, in tegenstelling tot de zurige belgische, zoet is, en ik geheel op zijn vlaams, met stoofvleessaus. Ja, en daarna werden het laatste stuk weg afgelegd en was de week weer ten einde. Later hoorde ik nog dat Rob voor zijn prestatie van zijn echtgenote een gouden plak kreeg, en nog gevuld met chocolade ook! En nu nog één weekje werken, en dan drie weken vakantie met weer andere avonturen.
Aldus schreef ome Willem.
---
vrijdag 25 juni 2010
Col du Tempertes
Een volslagen onbekende col, van naam althans, want deze col bevindt zich boven op de reus van de Provence, boven op die berg die vanaf Nimes is te zien en al jaren, ja eeuwen getuige is van hetgeen daar onder de top gebeurt, de Mont Ventoux en dat was de berg die vandaag door Rob en Jair werd beklommen en daarvoor zat de eerste twee en een half, de tweede anderhalf uur in het zadel. Daarna volgde nog een afdaling over een slingerweg tussen velden met lavendel en in bloei staande gele brem naar Sault en toen vond Rob het welletjes en nam in de suportersbus plaats terwijl Jair er geen genoeg van kon krijgen, want die reed nog eens, bij meer dan dertig graden, over vier bergen via Nyons naar vlak voor Montelimar waarna we in Valance een herberg vonden. Na de douche nog even lekker gegeten bij volle maanlicht.
Aldus schreef ome Willem.
---
donderdag 24 juni 2010
De teleurstelling.
Gisteren stelde ik mij de vraag waarom ik toch steeds alles opschrijf, nu al een jaar lang, maar vandaag zoeken we eens het antwoord op de vraag waarom er toch mensen zijn die zo nodig met de fiets een berg beklimmen in een tijdperk van gemotoriseerde voertuigen. Ik heb daar de renners eens naar gevraagd, maar vooralsnog moesten ze mij het antwoord schuldig blijven en daardoor tastte ik bij mij de herinneringen af waarom en waartoe ik eertijds zulks deed en ik weet nog dat ik altijd versteld van mijzelf stond als ik de top bereikt had alsof het onmogelijke toch mogelijk bleek te zijn terwijl er in mijn binnenste een vreugdevuurtje ontstak dat echter werd gedoofd door de rijwind die ik te verwerken kreeg bij de afdaling. Vandaag stonden we bijtijds op en vervoegden ons eerst naar de plaatselijke fietsenmaker, een meneer waar ik twee jaar geleden al eens met een fiets langs ging en merkte dat hij een uitstekend vakman was, omdat de twee fietsen wat mankementen bij het schakelen begonnen te vertonen en na anderhalf uur waren de trapvoertuigen gereed waarna de equipe de Alpe d' Huez op scheurde. Na een klein uurtje was Jair boven en even later kwam Rob binnen, Rob, die nog een bittere teleurstelling te verwerken kreeg want toen wij na de afdaling met het busje via Gap en Sisteron, over en tussen bergen met schitterende vergezichten, verder reden richting Mont Ventoux en in de binnenlanden langs een eenzame smalle weg een fraaie herberg vonden, wilde hij na het douchen en eten naar de wedstrijd Nederland Kameroen kijken maar helaas werd dit niet uitgezonden door de franse televisie zodat de merkwaardige situatie ontstond dat deze keer een in oranje uitgedoste voetballiefhebber naar de wedstrijd Denemarken Japan aan het kijken was. Bovendien sloot de bar ook nog eens om tien uur, zodat hij zelfs van die wedstrijd het laatste kwartier heeft moeten missen. Voor mij dus morgen de taak voor Rob de franse krant te vertalen, waarna hij, vermoedelijk opgelucht, als een jekko de Mont Ventoux op vliegt. Als het hem gelukt heeft hij in een week een handjevol reuzenbergen in de tas!
Aldus schreef ome Willem.
---
woensdag 23 juni 2010
Col du Galibier.
Als je van La Chambre naar het oosten gaat kom je eerst in Saint Jean de Maurienne en even later, na een kilometer of twintig in Saint Maurice de Maurienne waar ik Rob uit de bus zette zodat hij aan de Col du Telegraphe kon beginnen terwijl Jair het allemaal alleen en op zijn tweewieler wenste te doen. Zodoende had Rob zeker een half uur voorsprong op ongeveer 13 a 14 klimkilometers en dat zou voldoende moeten kunnen zijn om even eerder dan Jair boven te kunnen zijn. De Col is een zeer lastige puist en voordat je die hebt overwonnen ben je heel wat calorieen verder. Daarnaast herbergt de col enorm veel natuurschoon, duizenden bloemen van allerlei kleur en geur en dan ook nog het uitzicht dat adembenemend is. En daar de col voor het overige niet al te hoog is, klaarde Rob het klusje zonder al te veel problemen en was een minuut of acht eerder dan Jair boven. Jair die in een spannend gevecht was gewikkeld met een, maar later bleek, ene Peter, afkomstig uit België. Op de top was hij Peter vooralsnog enige minuten voor. Daarna volgde de afdaling en tussen allemaal velden met bijna uitgebloeide narcissen volgde ik met de materiaalwagen en onderaan, in het dorpje valloire, werd de inwendige mens versterkt. Na een half uurtje stuurden we Rob de weg op, richting die col waar ooit, in de jaren dertig, voor het eerst een nederlander een " tour de france" etappe won, ene Theo Middelkamp als ik mij niet vergis en vervolgens ging Peter weg en Jair er vlak achteraan. Behalve dat de Galibier lang en zwaar is, is hij ook mooi van lelijkheid: grote alpenweiden met rode koeien, geel en wit gekleurde velden en verder kaal en onherbergzaam, vooral de laatste vijf kilometer en om daar je fiets naar boven te duwen vergt kracht en karakter. En net op het moment toen het heel zwaar werd haalde Jair Rob in. Peter had toen zijn voorsprong uitgebouwd tot meer dan vijf minuten waarvan Jair op het einde nog een of twee goed heeft kunnen maken. De laatste kilometer is recht naar boven en ging deze keer geheel door de sneeuw. Toen Peter boven was begon Jair aan de laatste loodzware kilometer en toen hij boven was en zich wat had opgewarmd reed hij even terug naar Rob die, heel knap, met hangen en wurgen zich ook met de laatste kilometer aan het bezighouden was. Met een achterstand van een kwartier a twintig minuten kwam hij op de top aan. Daarna nog de afdaling, eerst tot op de top van de Col de Lauteret en daarna op weg, zakkend mat mooie bochten, langs schitterende watervallen, langs een stuwmeer, door een zestal donkere tunnels en langs een diepgelegen ravijn, richting Grenoble en na ongeveer 40 kilometer zijn ze gestopt, aan de voet van de Alpe d,Huez. Daar in de buurt vonder we wederom een herberg en er werd verdiens gegeten. En voor de rrst heb ik er eens over nagedacht waarom ik dit alles opteken en ik kwam na lang lang overdenken tot de slotsom dat als je het leven beziet vanuit vertellingen houd je het voorbijgegaande vast en krijgt het heden lichtglans vanuit een toekomstige geschiedenis.
Aldus schreef ome Willem.
---
Col du Telegraph
Peter met Jair op de col. Peter heeft lang geprobeerd om bij jair te komen, maar Jair stoempte met overmacht door en was net even eerder boven.
---
Col du Galibier.
De belg Peter, Jair en Rob
Rob on top! Grote prestatie want hij zat het langst op de fiets. Peter - Jair waren samen in een "gevecht" gewikkeld, Nederland-België. Peter won en Jair kwam enkele minuten na hem op de top.
---
dinsdag 22 juni 2010
Drie colletjes.
Col de la Madelaine, dat was het eerste doel vandaag na het trainingsritje van gisteren en dat werd ook door beide renners, onder de bezielende leiding van de meerijdende coach die ook veel met de camera heeft opgenomen, afgelegd: Rob met bijna 10 kilometer per uur en Jair haalde een gemiddelde snelheid van rond de 14. Daarna zijn ze aan de Glandon begonnen die Rob op enkele kilometers voor de top, die overigens uitzonderlijk zwaar zijn, het voor gezien, want morgen is er ook nog een klimdag. Jair, die iets met deze berg goed te maken had omdat hij er twee jaar geleden vanwege overbelasing heeft moeten opgeven, stoempte uit alle macht door en na ruim anderhalf uur was deze col ook in de tas. Daarna deed hij, terwijl het al bijna half acht was, in koude omstandigheden, de Col de la Coix de Fer (2067 mtr) en na de afdaling hebben de heren lekker gegeten. Wat mij opviel in het hooggebergte dat de weiden vol stonden met madeliefjes, maar met een zeer lange steel en het gele hart was veel geringer dan bij ons in de tuin waardoor het leek of de bergen met een wit laken waren verhuld. Welnu. Tot zover de bijzonderheden van deze dag en we gaan nu te rusten in de herberg.
Aldus schreef ome Willem.
---
maandag 21 juni 2010
Ballon d' Alsace.
Jawel, alweer in Frankrijk, maar nu als begeleider van een leuke wielerploeg bestaande uit twee personen, Jair en Rob, en die hebben vandaag een leuk bergritje afgelegd. Vanaf Remiremont over de D 43 naar Cornimont en vandaar naar Le Thillot waardoor je over col de Menil komt. Na de afdaling links en vanaf Saint Maurice sur Mosele de Balon d' Alsace op wat beide is gelukt en daardoor zijn ze nu klaar voor morgen, het echte werk, want dan gaan we naar 2000 meter. In de afdaling kreeg er nog eentje vanwege een opstaande richel midden over de weg een klapband maar dat werd deskundig verholpen. Ondertussen kon ik weer eens mooi om mij heenkijken en genieten van de weelderige natuur. Het voorjaar loopt af, de zomerbloemen gaan het nu doen, jong blad heeft de kleur van volwassen groen aangenomen en hoewel het nog wat fris is, is het heerlijk als de zon zich zo nu en dan tussen de wolken laat zien en door haar stralen de omgeving bijzonder mooi kleurt, anders dan andere keren want doordat de lucht minder vocht bevat vanwege de voorjaarskoelte is het licht dit voorjaar intenser dan ooit terwijl witte en grijze wolken lustig meedartelen om het geheel nog een extra dimensie te geven. Na deze eerste warmdraairit een pittoreske herberg gevonden met allerlei tirelantijntjes en vanwege de "tour" voor de ramen aaneengevlochten race-fietsjes van papier, rode gordijnen met zwarte beertjes en een serveerster die ondanks mijn redelijke frans per se engels tegen ons wil smoezen. Rare meiden, die Françaises
Aldus schreef ome Willem.
---
zaterdag 19 juni 2010
Door een stukje Thüringen
Door Grossbreitenbach, een mooi stukje Duitsland dat niet onder doet voor Frankrijk.
vrijdag 18 juni 2010
Abonneren op:
Posts (Atom)