Vrijdag, de laatste dag in juli 2009 (N.C).

Zo, deze dag zit er weer op, maar het was wel afzien. Vanmorgen in Weiswampach, super Noord Luxemburg, nog boodschappen gedaan, maar helaas bleek het Bofferdingbier uitverkocht, de eerste tegenslag. Daarna over een betrekkelijk saaie weg weer naar Amsterdam gereden om voor -hopelijk- drie weken afscheid te nemen van Dafje, want er zijn tegenwoordig collega,s die er een behagen in scheppen om van onderhavige vervoersmiddelen botswagentjes te maken en dus was het wellicht de laatste keer dat ik Dafje kustte omdat bij mijn ommekomst misschien alleen nog een treeplank over is, de tweede zure appel waar ik doorheen moest. Tot slot moest ik een aangenaam verpozen in ons bedrijfsrestaurant met een verjarende collega laten lopen vanwege een door Miep, die eigenlijk gewoon Ineke heet en een vroegere verkering van mij is in wiens voertuig ik nu, nevenzittende, aan het snellen ben, gearangeerde verplichting elders. Dus de derde bittere tegenslag, maar ja, het is nu een tijdelijk vaarwel.
Dit betekend echter niet dat u mij gaat missen, NEEN HET.
Ik zal u blijven vervelen of vermaken (de keus is aan u) door ook in de vakantietijd het Log bij te houden. Immers behoren de komende drie weken ook tot het leven van een vrachtrijder, nietwaar!?! Al zal het misschien niet elke dag zijn en er is kans dat ik samenvattingen maak van enkele dagen.

Dus niet vaarwel maar tot spoedig.
Ome Willem.
---

Donderdagavond 30 juli 2003 (N.C.), laat

Jawel, laat, maar dat komt doordat ik anders de maaltijd gemist had hier in Wemperhard bij Weiswampach waar men, zoals u eerder heeft kunnen lezen, op donderdag ongelimiteerd spanverkel, het luxemburgs voor speenvarken, serveert en aangezien het knorrebeest, toen ik aankwam, al voor meer dan de helft door andere spanverkelliefhebbers reeds werd verslonden was uiteraard haast geboden en ben eerst maar aangeschoven om het restant van knorretje op te peuzelen en daarbij zo intensief genoot dat ik bijna deze web-logbijlage vergeten was. Welnu, vanmorgen werd ik wakker na een uitzonderlijke nachtrust op 2000 meter hoogte, heb nog een mooie foto van het Dafje genomen en deze kunt u reeds hieronder glimlachend bewonderen. Daarna afgedaald naar de Valais, u weet wel, de vallei dewelker naam de aldaar deels duitssprekenden inhoudelijk kennelijk niet begrepen hebben en verbasterden tot Wallis en vervolgens de voor mij bekende route over Lausanne, Pontalier en Epinal vervolgd en toen ik bij Nancy aankwam moest ik concluderen dat een nederlander weer zo aardig moest zijn om een wiel van zijn sleurhok te verliezen hetgeen nogal wat oponthoud gaf. Tot slot dus, na hier goedkoop brandstof voor Dafje ingeslagen te hebben, lekker eten en nu, na de maaltijd, even tandjes poetsen en lekker knorren. Alsof het biggetje dat ik at weer even tot leven komt. Gelukkig voor mijn medeweggebruikers sta ik hier alleen zodat niemand er last van heeft.
Tot morgen dan maar weer.

Ome Willem ---

IMG00481-20090730-0637.jpg

Hier slaapt men goed in een hete zomer. 2005 meter hoog.
---

Na vandaag slechts twee dagen

Jawel, slechts twee dagen ben ik verwijderd van mijn jaarlijkse vakantie en dat terwijl het vandaag wel vakantie leek. Nadat ik hedenmorgen mijn lading in Jettingen, in Frankrijk even buiten Mullhouse, kwijt was, reed ik al gauw het land van hobelkaese en emmenthaler binnen om koers te zetten naar Dommodossola wat weer in het land van Michelangelo Buenarotti en Guiseppe Rossini ligt en scheurde om daar te komen over twee passen van dik 2000 meter, de Grimselpass als eerste waar thans op de web-log enige foto's zijn geplaatst, een schitterende berg waar bijna geen vrachtwagen durft te komen eenvoudigweg omdat niemand weet dat je er gewoon overheen kunt en mag, dat wil zeggen, een paar maanden per jaar, want ze is snel dicht, reeds vaak met de eerste sneeuw tot ongeveer de maand mei. Daarna het dal richting Brig uitgereden en vervolgens de Simplonpas over en daarna, na de douane gepasseerd te hebben, links af weer de bergen in om een en tachtig keer negen en twintig palletten (en in elk pak zitten 48 flesjes) met een alcoholvrij bittertje geladen en toen het me ook nog lukte buiten alle regels om een transitdocument voor Zwitserland te bemachtigen ben ik maar weer de bult op gereden.

Immers, hier slaap je lekker koel en het uitzicht is adembenemend, vooral als ik straks bij het krieken weer wakker wordt. Begrijpt u het nu, waarom deze dag al een beetje (betaalde!) vakantie was?

Ome Willem.
---

IMG00464-20090729-1342.jpg

In de afdaling van de Grimsel met uitzicht op de weg naar de Furkapass

---

IMG00454-20090729-1325.jpg

Boven op de Grimsel

---

IMG00445-20090729-1240.jpg

Nog enkele kilometers verwijderd van de top

---

IMG00427-20090729-1156.jpg

De weg aan het begin van de Grimselpass bij Innerkirchen ---

Nog vier dagen

Ja, en misschien nog maar drie en dan breekt voor mij de vakantie aan, wat wel vreemd is voor iemand met zo'n beroep als ik daar ik de laatste weken steeds weer het jaarlijkse lemmingenritueel van de Europese Burgerbevolking aanschouw die met een sleurhut aan de welstandsknobbel, camper, speedboottrailer (die lui hebben vast veel last van de franse drugsopspoorders), cabrio of met een stel jengelend nageslacht op de achterbank er op uit gaat met dat verschil dat lemmingen na met zijn allen er op uigegaan zijnd niet meer terugkeren en de europese burger bijna altijd wel, bijna, want sommigen blijven soms vanwege de opgedane vakantieliefde achter of vinden jammerlijk de dood bij een tragisch verkeersongeval. Met en tussen deze zich als lemmingen gedragende lui doen wij ons werk, maar ook als zij er niet zijn en daarom is het voor ons, mij, nauwelijks meer voor te stellen wat het is om slechts een hooguit twee keer per jaar in "verre" oorden te vertoeven en dat blijkt bijvoorbeeld uit het feit dat ik de laatste maanden al een keer of tien hier rond Baden Baden heb rondgereden en het hier voor mij net zo gewoon is als rondtoeren in de provincie Utrecht. Zo ging ik hedenmorgen van Kirchberg naar Forbach dat, hoewel duitsklinkend, frans is en daarna ging ik over Hagenau en daarna over de rein naar, jawel, Baden Baden. Daarna nog wat adressen aangedaan waarna ik weer de rijn passeerde en op weg ging richting Basel, richting, want even daarvoor ging ik er af om in een klein frans dorpje de nacht door te brengen om morgen aldaar wat artikelen te lossen. Daarna vertrek ik naar het land van Heidi en hoge bergen, het centrale Europa dat niet "Europees" is.
Tot dan.

Ome willem.
---

Wederom maandag.

Nadat het weekeinde ten einde was en bij het krieken van deze dag ben ik vanaf mijn huisadres alwaar mijn Dafje zijn wiekeindrust heeft gemaakt, afgereisd naar Hardenberg, net even voorbij Ommen, Ommen, waar ik nogal wat jeugdsentiment heb achtergelaten omdat ik daar in mijn prille jeugd een vakantie doorbracht. Het was ook in die tijd dat Ajax, een voetbalclubje uit Amsterdam, reeds na twee wedstrijden aan de top van de eredivisie stond en dat is dat hele jaar toen zo gebleven. Nadat ik de lading in Hardenberg had opgehaald spoedde ik mij eerst nog naar Zwolle, wederom de plaats voorbij waar ik zulke dierbare jeugdherinneringen aan over heb gehouden, en laadde daar melkpoeder en toen richting het hoofdkwartier dewelke zich in Amsterdam bevindt en daar nog wat overige adressen bijgeladen. Nu ben ik op weg naar een pittoresk dorpje in de Eifel wat op haar beurt weer in het land van Kohl en Ulbricht ligt. Intussen vernemen mijn oren het voorjaar van de vier jaargetijden van Vivaldi, een muziekstuk wat op honderden zoniet duizenden manieren en bezettingen is uitgevoerd. Het is bijzonder interessant op soms eens vier diverse uitvoeringen achter elkaar te beluisteren. Ik tuf onderhand nog een uurtje verder en laat morgen weer van mij lezen.

Ome Willem.
---

door zuid-Duitsland

het filmpje van hieronder behoort bij afgelopen woensdag.

Vrijdag de 25e juli 2009 (N.C.).

Zo. Bijna thuis en deze week vierendertighonderd en achtennegentig kilometer gegeten. Een opwindende dag vandaag, vanmorgen afgetaaid naar Rouen en nog net voor de middag gelost. Het mooie was voor de terugweg waar ik van Rouen naar Abbeville naast de autoroute ben gaan rijden, een autoroute die vrij van tol is overigens, hetgeen inhoud dat de oude N-weg er vrijwel verlaten bij ligt en je jezelf in de jaren begin zeventig waant en je alleen aan de automodellen kunt zien dat het anders is. Om drukte te vermeiden reed ik na Hesdin naar Hazebrouck om in Steenvoorde de grens naar Patatland over te gaan, maar daar de route na Steenvoorde barree was besloot ik over Vlaams Henengouwen te gaan. Een zeer bijzonder stukje in Belgie waar de plaats Komen op zijn vlaams of Cominus op zijn waals ligt terwijl aan gene zijde van de grens nog een franse Comines ligt. Tussen Ploegsteert en Warneton liggen diverse tweenamige plaatsen, de bevolking spreekt frans en het is een Henengouwse enclave in Vlaanderen. Daarna via Roeselaere, Tielt, Aalter en Eeklo wederom teruggekeerd op vaderlandse bodem.
We gaan het weekeinde in en u leest maandag weer van mij

Vooralsnog groet ik u thans. En drinkt u vooral niet te veel.

Ome Willem.
---

Jeudi, le 23 juliet (A.C.).

Afgelopen nacht werd ik opgeschrikt door een waar tempeest zoals er volgens mij nog nooit een op de luxemburgse hooglanden is geweest. Een voortdurend bliksemen en grote donderslagen begeleid door ferme windvlagen brachten mijn nachtrust enig ongerief toe alhoewel ik het tafereel niet had willen missen. Daarna, na een lekker kopje koffie, door grote watermassa's en Ardennen naar de maasvlakte heengespoed alwaar ik mijn handel voor Glasgow in een zee-container zag verdwijnen. Vanzelfsprekend heb ik, bij het zien van zulke watermassa,s van zowel die uit de lucht alsmede die van de havens, langdurig naar de wathermusic van de heer Haendel geluisterd hetgeen ik erg toepasselijk vond. Na het losritueel spoedde ik mij naar een andere haven, de luchthaven, waar ik 33 paletten zout water in flesjes in de achterbak kreeg met de bestemming Rouen gelegen in het land van brie en pernod die we morgen even ter bestemde plaats zullen gaan afleveren. U leest het, ome Willem krijgt het nog druk aan het einde van de week. Reeds ben ik al gekomen tot ver in het koningrijk Belgie om morgen heen en weer naar Rouen te racen. Ik moet namelijk wel het land uit zijn omdat zaterdag aldaar het niet toegestaan is met mijn dafje te koersen vanwege een vrachtautoloze sabbat.

Welaan. Leila Tov, goeden nacht alvast. Morgen is er immers weer een dag.

Ome Willem.

Voor diegene die geinteressert zijn waarom er een lading met duizenden kleine flesjes zout water van Amsterdam naar Rouen moet worden versleept kan ik meedelen dat het hier om spul gaat waar je contactlensen mee reinigt.
---

22 juli 2009 (N.C.), woensdag.

Ook deze dag verliep in eerste instantie tamelijk naargeestig want nadat ik mij bij het bedrijf, een giga-opslagbedrijf dat hallen, grote hallen, vol met plastic wikkelfolie heeft staan, had aangemeld, bleek er enorm veel gedoe omtrent ordernummer en auftragnummer, met welke problematiek ik u maar niet mee ga vermoeien, immers, of u gelooft het niet of u snapt er toch niets van dan alleen dit: Het is niet abnormaal dat firma's vrachtvoertuigen bestellen terwijl daar, waar geladen wordt, men van niets weet. Gevolg is geweest dat ik meer dan vier uur in het Aufenthaltraum, het duits voor kantine, heb vertoeft. Overigens een voortreffelijke ruimte met alles er op en er aan, dat wel, en heb daar uiteraard ook een aardig ontbijtje tot mij genomen. Hieronder ziet u de foto van het millieu-verontreinigende materiaal waarvan ik een deel, voor Glasgow, laadde en nadat ik om 13 punt nul nul uur vertrok werd het toch nog een aardige reis omdat ik te horen kreeg dat er tussen Ulm en Stuttgart een zeer lange file stond en ik besloot over Bibberach Gammertingen en Rothweil naar Offenburg te knorren, door de Zuid Duitse Alpen en Zwarte Woud waarna ik na Offenburg over Straatsburg en Hagenau weer Duitsland bij Zweibruecken inreed en na Trier achter mij gelaten te hebben afboog om nu lekker te gaan slapen in Weiswampach in de noordpunt van het Groothertogdom Luxemburg. Maar eerst even, nu nog, een eenvoudige maaltijd voor laten zetten. Voor spanverkel ben ik een dag te vroeg, maar van de baas kreeg ik net een kruidenbittertje, mijn eerste alcoholische versnapering deze week.

Morgen eerst naar Rotjeknor en dan is het een verrassing of en verassing. Je weet maar nooit met dit werk.

Ome Willem.
---

PLASTIC

op nderstaande foto ziet u een gangpad waarvan het einde bijna niet is te zien. Zo stonden daar 12 lange stellingen alleen al in deze loods. Er waren in totaal zes van deze loodsen, allen vol met wikkelfolie. Al dit spul komt vroeg of laat in de afvalketen terecht.
---

IMG00407-20090722-1140.jpg

---

Dinsdag 21 07 2009 (N.C.).

Sommige dagen gaan totaal anders dan je verwacht. Waande ik gisteren nog dat ik vandaag in Italie zou staan om daar wat voor de dorst op te halen, sta ik echter vandaag ongeveer op dezelfde hoogte als gisteren waardoor ook vandaag echt spannende verhalen uitblijven. Het komt allemaal doordat de op te halen lading in Italie nog niet gereed bleek te zijn en er na alternatieven gezocht moest worden en daardoor, nadat ik vanmorgen twee adressen aan beide zijden van de rijn en tussen de Siegfried- en Maginotlinie afleverde en ook nog na enkele douanehandelingen een rupsvoertuig in een zonovergeten Regensdorf (CH) had gelost om ca 12 uur te horen kreeg dat de teruglading uit Memingen gehaald zou worden en ik daar via Sankt Gallen en Dornbirn Bregenz naar toe reed en daardoor wel even een prachtig uitzicht kreeg op de Bodensee. Als bijpassende muziek luisterde ik, om de teleurstelling van de afzegging van de Italiereis te verwerken, even naar het eerste deel van der vijfde symfonie van Beethoven waarvan de eerste noten zijn afgeleid van de destijds net als bij ons nu de deurbel, toen de deurklopper welk op elke buitendeur destijds wel te vinden was. Nee, deze partij wordt niets, hooguit een slappe remise

Nou. Tot morgen maar weer en slaap lekker

Ome Willem ---

Maandag, 20 juli 2009 (.N.C.).

Vandaag was een herhaling van zetten, om even in schaaktermen te schrijven, van de afgelopen maandag en dinsdag, hetgeen zeggen wil dat ik zo ongeveer dezelfde weg richting het land van Sauerkraut und Kartoffelsalat binnenreed, wederom, erg saai allemaal, dat wel, richting koblenz reed, maar gelukkig door een file bij het Ahrtal er even af kon, een half uurtje binnendoor gereden heb en vervolgens via Remagen naar Koblenz reed. Waar een file al niet goed voor is. Achteraf maar goed ook dat ik er af ging, want op de radio werd ik later geinformeerd dat het een hele tijd had geduurd voordat je door de file heen was. Nadat ik via een zijsprong op de zogenoemde "3" terecht kwam en ik dus de vlaaienbaan (Dat is de "61", zo genoemd omdat daar nu eenmaal verschrikkelijk veel limburgers heen en weer rijden) had verlaten, loste ik mijn eerste adres, en wel een artikel dat nog kon nog rijden ook omdat het een zogenoemde yamagutsi was, een soort gemotoriseerde bakfiets op rupsbanden om u even een idee te geven. Daarna stevende ik op nog wat adressen af en ben nu geeindigd in een dorpje dat luistert naar de naam Ringsheim, even boven Freiburg im Breisgau. Ach, u moet het maar zo zien: Het is vergelijkbaar met een schaakspel het beroep wat ik uitoefen, de openingen lijken vaak nogal op elkaar, maar vaak is het middenspel het boeiends. Zo verwacht ik dat ook aangaande deze week, morgen reeds, wanneer ik wellicht een wat spannender belevenis kan schrijven.
Dan zeten we de reis voort meer naar het zuiden zuidwaards. En dan nu, een beetje vroeger dan normaal gaan slapen, ik was per slot van rekening ook al om vier uur op.

Ome Willem

ZATERDAG, Hxc9xc9xc9xc9xc9L erg laat.

Jawel, even eerder dan u en ik hadden gedacht. Afgelopen vrijdag kwam ik in Moerdijk een aardig transportje tegen. Daar heb ik toch even een filmpje van gemaakt, zodat u mee kan genieten. drie pijpen van 45 meter, samen dus eventjes 135 meter, op een oplegger vervoerd. Let ook even op de haastige Duitser die er nog even langs wil, maar uiteindelijk maar even teruggaat.
Tot maandag dan maar weer.
Ome Willem.

Tussen Leipzig en Berlijn

Veerpont over de Elbe

Spoorovergang Annaburg

Oud DDR-uitziende weg, of jaren 50 bij ons