---
zaterdag 24 juli 2010
Welkom hier.
Inderdaad. Verhuisd omdat het op web-log.nl spaak liep. Met frisse moed gaan we thans dit blog vullen met de mooiste verhalen. Maandag gaan we weer op reis, de afgelopen week stond in het teken van rusten en lekker in de zon zitten.
Neemt niet weg dat er over de afgelopen week heel wat te schrijven valt, maar dat doe ik zodra er meer gelegenheid komt
Neemt niet weg dat er over de afgelopen week heel wat te schrijven valt, maar dat doe ik zodra er meer gelegenheid komt
Tot spoedig.
Aldus schreef ome Willem.
---
Helaas..................Helaas..................!?!
Het ging lange tijd goed. Uitstekend zelfd, maar afgelopen maand kwam er plots de klad in. De teller blijft nu hangen, vanaf mijn "telefoon" kan ik thans geen berichten meer zenden en als ik aan het weblogbeheer vragen stel krijg ik geen antwoord. Nou ja, dan maar een noodsprong maken en elders verder gaan.
Jammer, héél jammer, maar het is niet anders en er is (wellicht tijdelijk, totdat ik weer als vanouds van dit web.log.nl gebruik kan maken) nu gekozen voor blogspot en daarom kunt u in het vervolg mijn berichten lezen op willemdeschaker.blogspot.com. Aldaar zullen als vanouds weer berichten, rapporten, foto's, filmpjes en andere aardige zaken te lezen en te zien zijn.
Dus nogmaals: willemdeschaker.blogspot.com
Tot daar.
Aldus..............
zondag 18 juli 2010
De afloop.
Tja, door enige storing bij het web-log een tijdje geen berichten kunnen plaatsen en ook nu is het e.e.a. niet optimaal. Zoals de foto’s die ik netjes met de juiste onderschriften had geplaatst, anders op het log tevoorschijn komen en ook het eivel dat ik het log niet met berichten van buiten af kon aanvullen.
Inmiddels zitten we thuis en hebben vandaag nog even nagebruind, gisteren ook niet erg actief geweest en vrijdag met de oude trouwe eend van Pontalier naar huis gereden waarbij we ondermeer tussen Charmes en Nancy de Moezel volgden. Op dat gedeelte loopt er vlak langs de Moezel een kanaal die voormaals veel zal gebruikt zijn voor transportdoeleinden, maar nu voornamelijk voor pleziervaart die met trapsgewijze gebouwde sluizen een heel eind kunnen komen. En donderdag dan? Toen zijn we via Verbania de Simplonpas en daarna de Col des Mosses overgestoken en hebben het stadje Gruyére, bekend van de gelijknamige kaas, bezocht en kwamen natuurlijk ook langs het Meer van Gruyere waarna we via allerlei kleine schattige wegen (we hadden geen autobaanvignet) en via Yverdon en Saint Croix in Pontalier aankwamen waar we, er even voorbij, een prachtige herberg in boerenstijl aantroffen waar we voortreffelijk hebben gegeten en geslapen. Trouwens, de route vanaf Brig, een klein stadje waar ooit een uitvinder woonde met een hele moeilijke naam en die met name asfalt voor wegen uitvond (en voor het eerst toepaste in Monaco (1902)) naar Aigle is schitterend, want je komt dan door de wijnvelden bij Raron en Sion.
Ja, en dan nog woensdag, toen mijn zoon nog even een pasje ging beklimmen en ik met een paar anderen als toeschouwer en begeleiding hebben meegenoten: een pas met drie namen, de Lukmanier, Passo del Lucomagno en Cuolm Lukmagn, duits, italiaans en reto romaans, 1930 meter hoog, vroeger iets lager, maar over de oude doorgang werd een stuwmeer aangelegd en de nieuwe weg hoger geplaatst. Op deze pas, één van de oudste alpendoorgangen, hebben we even verkoeling gezocht en daarna weer afgedaald, via Bellinzona en Locarno weer na Verbanis, hun naar de tent, wij naar de herberg. In de avond volgde nog een stevig onweder dat ons nog uit de slaap hield. De volgende dag vertrokken we, de rest is bekend.
Aldus schreef ome Willem.
Foto's van de afgelopen week
Eend op S. Bernardo
Bakkerij Leurgans Fontijn op Meer van Genéve
Biella Tekenaar in aktie
Cadzand-Bad.
Helaas, maar een lelijker strandplaats ken ik niet. De oerlijke zuilen zullen mij hier voortaan wel weghouden, denk ik.
woensdag 14 juli 2010
La donna del lago
Zoals ik een paar dagen geleden al schreef; Frankrijk is helemaal zijn eigenheid aan het verliezen. Nee, dan Zwitserland, en misschien wel in het bijzonder Genève!
Inmiddels rijden we Aosta uit over de SS 26 en houden eerst de borden Torino aan. Het weer is half bewolkt en hoe verder we komen hoe neveliger het wordt, terwijl, als je de SS 26 volgt, je even voor Ivrea langs een prachtig fort komt dat vanaf de snelweg niet of nauwelijks is te zien omdat die daar door een lange tunnel gaat.
Genève dus, net Amsterdam, en Zwitserland, dat niet te lijden heeft onder de martelende regelzucht vanuit "Europa" en daardoor redelijk gevrijwaard blijft van de verkeersdrempeldictatuur. Vanuit Ivrea, of eigenlijk even daarvoor, als we net Piemonte binnenrijden waar dus eigenlijk het echte Italië begint, buigen we af en gaan een bergruggetje over om dan in Biella te komen, een stad waar ik twee keer eerder ben geweest. De eerste keer in 1988, toen ik midden in de stad een paar paletten kaas ben wezen lossen en eind jaren negentig, toen ik met Jaap, een vriend die op die rit met mij mee was, er een hele dag doorgestruind heb omdat ik meer dan een dag moest wachten op een lading. Nu lopen we door de Via Italia, een lange winkelstraat met een galerij en ik probeer het pleintje te vinden waar ik ooit de kaas heb gelost, maar tevergeefs.
Ook op het gebied van de in Europa alom heersende veiligheidsziekte vormt het eigenwijze Zwitserland een verademende uitzondering. Erg veel wordt overgelaten aan de eigen verantwoordelijkheid van het individu wat in hoge mate de het gevoel van vrijheid bevorderd. Ook wat dat betreft: een oase in de europese regelwoestijn.
Rond het middaguur vertrekken we uit Biella en pruttelen richting Arona, over Gattinare en Romagnola Sesio. Om even voor tweeën parkeren we de eend aan (en niet in!!)het Lago Magiorre en blijven er wat rondscharrelen tot een uur of vijf.
Zelfs in de vier lagen diepe parkeergarage van Genève was het goed toeven en je moet jezelf er toe zetten die te verlaten omdat er uit de luidsprekers de mooiste muziek komt: pianoconcerten van Mozart, Beethoven en andere groten uit een ver verleden met een bijkomend positief effect dat het de criminaliteit tot nagenoeg nul verminderd.
In Arona kwamen we een kunstenaar tegen die aan de rand van het meer tegen een geringe betaling portretten tekende van voorbijgangers en met zachte dwang verzocht ik mijn ega voor hem plaats te nemen waarna hij een geweldig mooi portret van haar maakte.
Oh, ja, tot slot nog even die Gran San Bernardo van gisteren -niet te verwarren met de San Bernardino die heel ergens anders in Zwitserland ligt- die, net als de Mont Genis en de Simplon, door of onder leiding van Napoleon werd aangelegd: onze eend mag dan wel een beetje vreemd voertuig zijn geweest die deze pas overkwam; ene Hanibal deed het honderden jaren eerder met een leger olifanten (en in 1910 met één olifant nog eens nagedaan) en ik stel mij dan zo voor hoe en wat zoiets toch geweest moet zijn. En wat zullen die dikkerts gehijgt en met hun slurfen naar adem gesnakt hebben!
Vanuit Arona snorren we met de tevreden klinkende eend langs het Lago naar boven en passeren, met name in Stresa, verschrikkelijk mooie hotels waar je vermoedelijk een aanzienlijke overnachtingsprijs betaald, maar mooi zijn ze; het kleurenpalet van schilderwerk en balkonbloemen, trouwens, heel de flora rond het meer, bestaande uit palmen, blauwe, witte en rose hortensias, oranje mombretia's, alle kleuren pelargoniums, enorme hoeveelheden oleanders, rozen en nog veel meer, ja, waarlijk, te veel om op te noemen, maken een ritje tot een oogstrelende genieting. Even vóór Verbania gaan we een paar kilometer richting Simplon en vinden een gezellige herberg en in de avonduren eten we gezellig met onze zoon en zijn vriendin die in de buurt met "haar" familie op een camping staat en die we weer later op de avond ook weer treffen als we meegaan en een poosje voor de tent zitten. Even voor middennacht lopen we nog even naar het meer en genieten van de enorme twinkeling die vanuit de overzijnde van het meer tot ons komt. Dan waggelen we door het donker met de eend naar onze herberg die er donker bij ligt en via de nachtingang bereiken we onze kamer. Zou het soms komen omdat italianen zich weinig tot niets aantrekken van de uit Brussel komende regelstortvloed en verder wars zijn van amerikaanse invloeden dat het hier zo goed toeven is? Dat je hier alleen maar Italiaanse "risto's" ziet? Dat ze hier italiaans, en louter italiaans spreken? En aldus overpijnzend op mijn leger sukkel ik in slaap, met de tekening van de kunstenaar op mijn netvlies en onwillekeurig denk ik dan aan het muziekstuk van Rossini: la donna del lago.
Aldus schreef ome Willem.
Inmiddels rijden we Aosta uit over de SS 26 en houden eerst de borden Torino aan. Het weer is half bewolkt en hoe verder we komen hoe neveliger het wordt, terwijl, als je de SS 26 volgt, je even voor Ivrea langs een prachtig fort komt dat vanaf de snelweg niet of nauwelijks is te zien omdat die daar door een lange tunnel gaat.
Genève dus, net Amsterdam, en Zwitserland, dat niet te lijden heeft onder de martelende regelzucht vanuit "Europa" en daardoor redelijk gevrijwaard blijft van de verkeersdrempeldictatuur. Vanuit Ivrea, of eigenlijk even daarvoor, als we net Piemonte binnenrijden waar dus eigenlijk het echte Italië begint, buigen we af en gaan een bergruggetje over om dan in Biella te komen, een stad waar ik twee keer eerder ben geweest. De eerste keer in 1988, toen ik midden in de stad een paar paletten kaas ben wezen lossen en eind jaren negentig, toen ik met Jaap, een vriend die op die rit met mij mee was, er een hele dag doorgestruind heb omdat ik meer dan een dag moest wachten op een lading. Nu lopen we door de Via Italia, een lange winkelstraat met een galerij en ik probeer het pleintje te vinden waar ik ooit de kaas heb gelost, maar tevergeefs.
Ook op het gebied van de in Europa alom heersende veiligheidsziekte vormt het eigenwijze Zwitserland een verademende uitzondering. Erg veel wordt overgelaten aan de eigen verantwoordelijkheid van het individu wat in hoge mate de het gevoel van vrijheid bevorderd. Ook wat dat betreft: een oase in de europese regelwoestijn.
Rond het middaguur vertrekken we uit Biella en pruttelen richting Arona, over Gattinare en Romagnola Sesio. Om even voor tweeën parkeren we de eend aan (en niet in!!)het Lago Magiorre en blijven er wat rondscharrelen tot een uur of vijf.
Zelfs in de vier lagen diepe parkeergarage van Genève was het goed toeven en je moet jezelf er toe zetten die te verlaten omdat er uit de luidsprekers de mooiste muziek komt: pianoconcerten van Mozart, Beethoven en andere groten uit een ver verleden met een bijkomend positief effect dat het de criminaliteit tot nagenoeg nul verminderd.
In Arona kwamen we een kunstenaar tegen die aan de rand van het meer tegen een geringe betaling portretten tekende van voorbijgangers en met zachte dwang verzocht ik mijn ega voor hem plaats te nemen waarna hij een geweldig mooi portret van haar maakte.
Oh, ja, tot slot nog even die Gran San Bernardo van gisteren -niet te verwarren met de San Bernardino die heel ergens anders in Zwitserland ligt- die, net als de Mont Genis en de Simplon, door of onder leiding van Napoleon werd aangelegd: onze eend mag dan wel een beetje vreemd voertuig zijn geweest die deze pas overkwam; ene Hanibal deed het honderden jaren eerder met een leger olifanten (en in 1910 met één olifant nog eens nagedaan) en ik stel mij dan zo voor hoe en wat zoiets toch geweest moet zijn. En wat zullen die dikkerts gehijgt en met hun slurfen naar adem gesnakt hebben!
Vanuit Arona snorren we met de tevreden klinkende eend langs het Lago naar boven en passeren, met name in Stresa, verschrikkelijk mooie hotels waar je vermoedelijk een aanzienlijke overnachtingsprijs betaald, maar mooi zijn ze; het kleurenpalet van schilderwerk en balkonbloemen, trouwens, heel de flora rond het meer, bestaande uit palmen, blauwe, witte en rose hortensias, oranje mombretia's, alle kleuren pelargoniums, enorme hoeveelheden oleanders, rozen en nog veel meer, ja, waarlijk, te veel om op te noemen, maken een ritje tot een oogstrelende genieting. Even vóór Verbania gaan we een paar kilometer richting Simplon en vinden een gezellige herberg en in de avonduren eten we gezellig met onze zoon en zijn vriendin die in de buurt met "haar" familie op een camping staat en die we weer later op de avond ook weer treffen als we meegaan en een poosje voor de tent zitten. Even voor middennacht lopen we nog even naar het meer en genieten van de enorme twinkeling die vanuit de overzijnde van het meer tot ons komt. Dan waggelen we door het donker met de eend naar onze herberg die er donker bij ligt en via de nachtingang bereiken we onze kamer. Zou het soms komen omdat italianen zich weinig tot niets aantrekken van de uit Brussel komende regelstortvloed en verder wars zijn van amerikaanse invloeden dat het hier zo goed toeven is? Dat je hier alleen maar Italiaanse "risto's" ziet? Dat ze hier italiaans, en louter italiaans spreken? En aldus overpijnzend op mijn leger sukkel ik in slaap, met de tekening van de kunstenaar op mijn netvlies en onwillekeurig denk ik dan aan het muziekstuk van Rossini: la donna del lago.
Aldus schreef ome Willem.
maandag 12 juli 2010
Genève
Heel lang geleden was hij nog rood, lelijk rood zelfs, maar later kreeg hij wat witte strepen. Omdat we de afgelopen dagen, waarin de dag inbegrepen dat zo ongeveer heel Nederland naar zijn eigen ondergang heeft zitten koekeloeren, ons onderdak hadden nabij Genève hebben we van de gelegenheid gebruik gemaakt de stad maar eens aan een onderzoek te onderwerpen, Genève, de stad van, onder meer Calvin, Jean Calvin en bij ons beter bekend als Johannes Calvijn. Destijds was Genève een onafhankelijke stadsstaat, door Hueges Bezanson geproclameerd, en enkele decennia later nodigde men de charismatische Calvin uit naar de stad te komen. Deze uit Noyon afkomstige en bij de Sorbonne gestudeerd hebbende Meester in de Rechten heeft ruim twintig jaar zijn stempel op de stad gedrukt en hoewel vaak anders wordt beweerd was hij een zeer ruimdenkend mens, ruimdenkender dan de meeste "calvinisten" van deze tijd want toen het stadsbestuur vanwege de in acht te houden zondagsrust iedere arbeider het werken wilde verbieden kregen ze Calvin daarin niet mee omdat, zo vond hij, je een arbeider niet datgene kon ontzeggen waarmee hij zijn gezin moest onderhouden, maar principieel was deze strijder tegen het destijds roomse gehuichel wel, want toen er een oorlog dreigde met Frankrijk kon men militaire hulp krijgen van het overwegend roomse Lombardije hetgeen door hem resoluut van de hand werd gewezen louter vanwege hun roomse gezindheid en daarmee Principiëler dan de zich principieel en calvinistische noemende SGP die een voorstander is van de NAVO en daarmee een verbond sluit met een islamitisch land als Turkije. Naast nagedachtenis aan Calvin heeft Genève ook een meer, de Lac Leman, en ook fietsen die geheel gratis door de Geneefse overheid worden verstrekt dus, wij nederlanders, hebben deswege een groot deel van de stad al fietsend gezien. Nadien weer eens over Evian verder gegaan, weer Zwitserland in waar we en passant nog even een duik in het meer namen voor een verkoeling aangezien het meer dan 35 graden was, maar toen, bij Martigny, naar boven.
We hebben hem trouwens laat leren kennen en op zeker moment hebben we, omdat hij reeds de Julier, Albula, Fluela, Susten, Furka en nog een paar hoge bergen beklom, wit geschilderd met rode stippen er op. Later werd hij, zoals een ieder die niet kaal wordt, grijs, muisgrijs en inmiddels is hik de 30 gepasseerd en met deze respectabele leeftijd hebben we met onze oudste (muisgrijze) eend aan het einde van deze dag de Col du Grand San Bernard beklommen en zonder enige krimp kwamen we boven. Boven was er een heerlijke koelte en nadat we daar even een frisse neus haalden lieten we ons vallen, maar inplaats van warmte, gingen we een hevig onweder tegemoet die in Aosta echt begon uit te barsten. Gelukkig vonden we snel een herberg en na een heerlijk maaltijd legden we ons te rusten. Voor de bejaarde eend hebben we een standbeeld alhier aangevraagd. Oh, ja, en winnen van spanjaarden? Dat lukt natuurlijk nimmer in 120 minuten. Daar hebben we zeker (weer) tachtig jaar voor nodig.
Aldus schreef ome Willem.
We hebben hem trouwens laat leren kennen en op zeker moment hebben we, omdat hij reeds de Julier, Albula, Fluela, Susten, Furka en nog een paar hoge bergen beklom, wit geschilderd met rode stippen er op. Later werd hij, zoals een ieder die niet kaal wordt, grijs, muisgrijs en inmiddels is hik de 30 gepasseerd en met deze respectabele leeftijd hebben we met onze oudste (muisgrijze) eend aan het einde van deze dag de Col du Grand San Bernard beklommen en zonder enige krimp kwamen we boven. Boven was er een heerlijke koelte en nadat we daar even een frisse neus haalden lieten we ons vallen, maar inplaats van warmte, gingen we een hevig onweder tegemoet die in Aosta echt begon uit te barsten. Gelukkig vonden we snel een herberg en na een heerlijk maaltijd legden we ons te rusten. Voor de bejaarde eend hebben we een standbeeld alhier aangevraagd. Oh, ja, en winnen van spanjaarden? Dat lukt natuurlijk nimmer in 120 minuten. Daar hebben we zeker (weer) tachtig jaar voor nodig.
Aldus schreef ome Willem.
Frankrijk
Je moet toch wel een beetje een klap van de molen hebben, hoor, om er met een dertigjarig voertuig op uit te trekken, en zeker als het een eend is, een twee-perdeke zoals ze dat in Vlaanderen zeggen. Vlaanderen, daar kwamen we gisteren door toen we vanaf Cadzand-bad vertrokken, maar niet voordat we wat broodjes haalden bij, natuurlijk, bakker Leurgans. We passeerden Maldegen, Eeklo, snorden langs Gent en Oudenaarde en trokken dwars door Ronse en daar verlieten we Vlaanderen om via Lessin en Ath weer dwars door Mons (Bergen) te toeren. Vanuit daar Frankrijk in, via Maubeuge naar Vervins en vandaar naar Riemen, een stad die u tevergeefs op welke kaart dan ook zult aantreffen, of het moet een heel oude en niet-franse zijn omdat Riemen nu eenmaal de oud-nederlandse naam voor Reims is, een stad die u natuurlijk weer wel kent en u nu natuurlijk "oh ja" denkt. Na Riemen deden we nog een klein stukje en toen overnachtten we in een herberg te Chalons. En deze morgen maar weer aardig op tijd op pad, in Vitry en Francois even langs de bakker gegaan en voort ging het. Met onze roodverbrande ruggen, opgelopen afgelopen woensdag op het strand van Cadzand-bad, gingen we verder in de ochtendkoelte en even later ging de zon schuil achter wolken. Er dreigde een stevig onweder, maar we hebben het dakje open kunnen houden en zo doolden wij door met de oude aftandse eend die ons maar niet in de steek laat. Via Brienne le Chateau en Bar sur Aube kwamen we nog ruim voor de middag in Chaumont aan en toen we Langres, of eigenlijk meer Longeau passeerden en daar richting Gray gingen begon de zon weer echt even door te branden. En aangezien dit weer al geruime tijd het franse land in zijn greep heeft waren sommige akkers reeds slachtoffer van het zomerzonnevuur. Nadat we een mooie binnenweg namen, over Dampierre en Rans, kwamen we via een D 31 in Arbois aan. Bij Arbois kun je via Pres les Arbois schitterend naar boven rijden en vandaar nog een langs een paar vreselijk mooie meertjes, onder meer de Lac de Val, en zo kwamen we aan in Saint Laurent waar we een herberg zochten. Echter bleken alle herbergen "vol" te zijn en de oorzaak bleek een één of andere wielertour te zijn die morgen deze streek passeert en schuil gaat onder de naam tour de france, maar eindelijk, nadat ik mij voor de zoveelste keer met mijn verbrande lijf uit de deux chaveaux had gewurmd en bij een passerende herberg om een kamer had gevraagd, had ik geluk. Even na Gex, in het zicht van Geneve, kunnen we nu lekker bijkomen van de iets te lange rit waarbij het erg op valt dat tegenwoordig zelfs in Frankrijk een eend tot de bijzonderheden gaat behoren. Overal en iedereen begint, bij het aanschouwen van ons verhickel, er een praatje over want voor velen was het ooit een eerste voertuig en worden dan ter plekke door nostalgie bevangen. Een ander iets wat mij zorgen baart, is, dat met hier in frankrijk zichzelf aan het verliezen is: eten kun je in amerikaanse hamburgerketens, pizzabakkers of zoiets als de Buffalo Gril danwel thaise resto's terwijl het oer-oude goede franse restaurant meer en meer de steden en straten verlaat, maar ja, de veramerikanisering van Frankrijk dat zijn symbool heeft in Disneyland Paris is eigenlijk al jaren aan de gang. Jammer eigenlijk.
Aldus schreef ome Willem.
Aldus schreef ome Willem.
vrijdag 9 juli 2010
woensdag 7 juli 2010
Bakker Leurgans
Al enkele dagen is de vakantie aan de gang en denk nu maar niet dat ik die nutteloos doorbracht! Eerst Zaterdag, toen ging het al meteen mis. Maar dat had ik zondagavond pas in de gaten, want ik had een afspraak bij de dokter gemaakt op zaterdag maar op maandag op de kalender gezet! Overigens leg ik in het algemeen alleen doktersbezoeken af voor een rijbewijskeuring en ook nu was dit weer het geval, eens in de tien jaar dus en dit was dan ook de derde of vierde keer dat ik zo iemand bezoek. Nee, doktoren zullen het niet van mij moeten hebben. Maar goed, maandagmorgen vroeg gebeld en de zaak uitgelegd wat resulteerde dat ik in de avonduren terecht kon en nadat ik door de medicus was onderzocht bleek dat mijn bloeddruk 120 - 60, mijn beide ogen 1.00 en mijn suikergehalte zelfs nul te zijn en toch keurde die mij goed. Overdag met twee kleindochters naar een dierempark geweest en daar van nijlpaard tot ara, en van Flamingo tot pandebeer gewandeld en na afloop een pannenkoekje en toen was ook dat weer voorbij. Dinsdag heb ik mij langdurig laten martelem door een tandheelkundige waar de voorbereiding werden getroffen voor twee kronen. (waar een vakantie niet goed voor is) maar vanmorgen vertrokken naar, zo meende ik Katzandbak, maar het bleek Cadzand-bad te zijn waar ik vanmiddag als een, om in dierenparktermen te blijven, walrus in het zand aan de kust te luieren terwijl mijn ega naast bij mee-luierde en zo af en toe een bladzijdetje uit haar meegebrachte boek tot zich nam. Na afloop nog even door het dorp geslenterd en terwijl een grote meute, vooral duitsers, in warme zweetbedompte ruimten naar een partijtje balletjetrap zaten te kijken. En toen zagen we het, bakkerij Leurgans, hoe kom je er op, Leurgans. Ik ken toch veel rare namen, maar Leurgans? Na enige tijd ongelovig naar de naam te hebben gestaard zijn we verder geslenterd, het strand op. Wellicht zien we nog een walrus uit de zee opkomen die de kant raakt. Een zogenaamde kant en walrus.
Aldus schreef ome Willem.
zondag 4 juli 2010
Twee weken terug in de Alpen.
Ziehier. Eerst de Madaleine, later de Galibier. KLASSE!
Hier zitten Rob en Jaxefr en Rob in aktie!!
nog gezellig te kwebbelen.
Simplonblick.
In het hotel boven op de Simplon hangen een paar mooie foto'suit een ver verleden. Hierboven een foto uit begin jaren 50 (vorige eeuw), hieronder hoe het thans is.
Engadin
In de Engadin, het dal van Saint Moritz en Siverplauna, ligt een meer waar op deze wijze wordt gesurfd.
zaterdag 3 juli 2010
De laatste dag.
Onder de tien graden was het, en een kristalheldere blauwe lucht, recht boven mij enigszins naar het zuiden een duidelijke halfvolle maan, toen ik vanmorgen om half acht naar het etablissement liep waar ik gisteravond nog thee dronk en na een was- en plasbeurt, waarvoor je daar een marmeren wenteltrap af moet, wederom een kopje thee besteld, nu echter bij de ochtendploeg dat nu bestond uit een gitzwarte dame die alleen frans en italiaans sprak. Daarna mij vanaf de Simlon, waar thans de Lariksen donkergroen kleuren, laten zakken en daarna door het Rhonedal, de Valais, de gebruikelijke weg verder gegaan. Nog één terugreis en dan breekt mijn vakantie aan en de terugreis is onder hand wel bekend. In luxemburg, weiswampach, weer voor negen uur lang de rem er op gezet en toen maakte ik kennis met het nieuwe restaurantdeel wat net een paar dagen was geopend van mijn vaste adres hier. Op het meer van Genève, eigenlijk het Lac Leman, werd al weer aardig gezeild en onderweg weer genoten van de eerste zommerzonnegeuren- en kleuren, zoals Lelies, rozen en vele andere bloemen. Vannacht zal het slecht slapen zijn, want de avondtemperatuur zakt maar niet, maar morgen om vijf uur peer ik hier weg, naar de thuisbasis en dan is de vakantie begonnen. Wat we daar in gaan meemaken is nog ongewis en ik houd u op de hoogte, weliswaar vermoedelijk minder frequent, maar toch. Aldus schreef ome Willem. ---
De adelaar.
Je zag ze bijna niet, nee, beter, je zag ze niet terwijl je weet dat ze er zijn, de alpen die je bij helder weer altijd in het noorden waarneemt, in Venetië, Padova, Verona of Milaan, ze zijn duidelijk te zien, maar in de zomer wordt het gezicht vaak ontnomen door een nevelgordijn, want hoewel de zon sterk is, is het opmerkelijk dat, als je in de po-vlakte in deze tijd naar de zon wil kijken die je brandend voelt, nauwelijks door de waterdamp kunt zien. En zo ook met de bergen. Inderdaad kwam ook mijn verwachting uit want na éénen viel een flinke regenbui, maar het koelde weinig af. De temperatuur was al die tijd boven de 28 graden gebleven, dus de standkachel heb ik maar uit gelaten. In alle vroegte naar het eerste losadres in Bolzano Vicentino gereden. Die begonnen om acht uur maar een klein, dik vriendelijk italiaantje met een grijze snor was zo vriendelijk de lading even na zevenen aan te nemen. Zo kwam ik al vroeg in Padova aan waar ik geheel leeg kwam. Daarna een klein stukje terug, over de oude weg Padova-Vicenza waar een klein dorpje zit waar ik twee airmannetjes heb geladen. Airmannetjes? Ja, dat is een naam voor zeer kleine graafmachientjes en die kunnen naast elkaar bij mij in de oplegger en staan nu braaf naast elkaar. Daarna verder, naar een "cantina" in de buurt van Menerbia, even onder Brescia waar ik nog eens zes paletten oppikte. Maar hier had ik weer eens enige pech. Het laden was een werkje van vijf minuten, maar toen ik mijn documenten wilde ophalen in een luidkakelend kippenhok vol met typegeiten duurde dat weer ruim anderhalf uur! Een telefoontje van mij naar Nederland, en natuurlijk weer van Nederland naar onderhavig kantoor, heeft en toe moeten bijdragen dat ik alsnog de benodigde documenten ontving. Op dat soort momenten verzucht ik menigmaal "Italia, Italia!" of ik denk en mompel samen met Obelix: rare jongens (meisjes) die romeinen. Daarna snel weggepeerd richting Milaan waar het eigenlijk tamelijk rustig was en in Busto Arzizio een transit-document laten maken en daarna noordwaards gespoed waar de bergen gehuld waren in dikke donkere nevels en het had er wat van weg alsof ik met een Oude Schicht in een bommelverhaal was beland. En boven op de Simplon de rem er maar weer eens op gezet en in een naburig hotel-restaurant voor het slapen gaan een kopje thee gedronken. Links voor mij zit de kok, een klein mannetje met een kaal middenhoofd en aan de randen een tondsu, gekleed in een witte kiel en geblokte bakkersbroek, met twee andere heren in het zwitsers te converseren. De waardin, kort haar en gekleed in een lelijk groene jurk, is bezig de tafels voor het ontbijt voor morgenvroeg te dekken en rechts uit het raam zie ik besneeuwde bergen met daarachter grimmige duistere wolken. Op de parkeerplaats zie ik mijn voertuig en vlak daarnaast, boven op een verhoging, staat de stenen adelaar, gemaakt door zwitserse soldaten in 1941 als symbool tegen de oprukkende legers van Mussolini, die echter geen schijn van kans hadden. Maan en sterren laten zich deze nacht hoogstwaarschijnlijk niet zien. De wolken worden steeds dikker en de duisternis is ingevallen. Door de weerkaatsing van licht door de sneeuw en de wolken kan ik de omgeving nog zien, verder is het nacht, maar het is een hele geruststelling dat ik vannacht slaap onder het wakend oog van de stenen adelaar. Aldus schreef ome Willem---
donderdag 1 juli 2010
Tijd.
Als het erg warm is kan het de volgende morgen nevelig zijn en dat ondervond ik vanmorgen toen ik na de eerste klant, UEberlingen, in Meersburg de boot op ging en de Bodensee overvoer en daar nauwelijks de overkant kon zien liggen. Wel prangde de zon met veel kracht door het neveldek heen en daardoor leek zij feller dan normaal. Vervolgens naar de grens met Zwitserland gereden en natuurlijk waren als vanouds de documenten niet in orde waardoor ik ruim drie uur in tijd verspeelde. Daarna gelost in Winterthur en vervolgens de richting van Jona opgegaan en daarbij kwam ik vlak in de buurt van Zell waar een trouwe lezer van dit blog woont en indien ik niet die drie uur tijdverlies had gehad zou ik wel bij hem zijn langs gegaan. Maar nu moest ik "vliegen", langs Sargans en Landquart en bij Chur er af, Churwalden, Lenzerheide, Tiefenkastel en vandaar de Julier en Maloja weer over en vervolgens via Lecco en Bergamo naar een oude stek. Trouwe lezers kennen het, La Padana te Montebello en daar een eenvoudige edoch voedzame maaltijd verorberd. Daarna lekker lang op het buitenmuurtje in een lucht van zware sjekrook en onder een afnemende, nog meer dan de helft volle maan, weer eens de europese problemen opgelost, althans getracht, en daarna, met in de verte een weerlichten en onder dreiging van komend onweder, naar Motel Daf. Vandaag waren de boeren overal aan het maaien, oogsten en dorsen en wordt het land langzaam prijsgegeven aan ongenadige zonnestralen. De zomer is thans goed begonnen en voorlopig zal er geen eind aan komen en spoedig zal het verlangen naar een koelere periode weer de kop opsteken, een koele periode, een koele plek, dat had ik daarnet, onder de airco van de knaagschuur, en vanmiddag, boven op de Julier, de alp die daar al sinds mensenheugenis ligt, sinds mensenheugenis, niet langer, want dat kan niet en daarmee weerspreek ik met klem alle onzinverhalen over een miljoenen jaren oude aarde, want dat kan niet. Immers tijd is er alleen en kan alleen bestaan indien deze kan worden waargenomen, waargenomen door intellect, mensenverstand zo u wilt. Tijd die niet is waargenomen heeft deswege ook nooit bestaan en dus ligt die berg er sinds mensenheugenis. En in ieder geval niet langer.
Aldus schreef ome Willem.
---
Abonneren op:
Posts (Atom)