Het leven van een vrachtrijder

Op weg.

2012-02-13T23:07:00.000+01:00

Met in het achterhoofd nog de afgelopen week, de diepvriesrit, de donderdag dat ik mij enigszins uit de klauwen van de siberenkou wist te ontworstelen, op weg naar een andere windstreek, een bekende route, maar alweer anders.

Vakantiegangers en toeristen komen doorgaans slechts één keer op een route, ervaren de route ook als die ene keer. Was het daar en daar druk, dan beleeft men, in gedachten, het daar altijd druk en was het in dat dorpje rustig, dan herinnerd men zich dat dorpje, alleen, rustig. Zelfs ook als men enkele jaren achtereen naar dezelfde bestemming reist, heeft men slechts de ervaring van die ene keer per jaar, en meestal altijd onder groene omstandigheden, want bijna altijd reist men in de zomermaanden.

Daarom is het in ons beroep, in ieder geval voor mij, de beleving volstrekt anders, kijken we, kijk ik, anders naar de af te leggen route. Trouwens, al reist een toerist enkele jaren achtereen eenzelfde route, dan toch worden zeer veel waarnemingen gewist, raken uit beeld.

Precies weten doe ik het niet, maar ik zit er niet ver naast als ik schrijf dat ik deze route voor ruim meer dan vijftig keer over kwam, en elke keer weer een beetje anders, elke keer weer met een nieuwe ontdekking, met een herhaalde herinnering die dan niet meer werd gewist. Op elk stukje van de weg maakte in inmiddels wel wat mee. De slaapplekken, daar waar ik eens een stukje liep, het korte hellinkje met sneeuw waarvoor ik een ketting moest leggen, de file ooit bij Nancy, dat je na Nancy vroeger verder langs de rivier reed, hoe de naastgelegen weg van nu toen de doorgaande route was, net voor Epinal, de vreselijke regen op het traject Epinal-Remiremont, de weg rond Lure die eerst anders liep, de omgevallen boom bij Beaume les Dames waarvoor ik een ommetje moest maken, de losgebroken koeien op de weg bij Passavant, de koffie die ik dronk ik het nu gesloten etablissement van Vercel, de verhuizing van de Credit Agricole vanaf het marktplein naar de nieuwbouw te Valdehon en talloze herinneringen meer die er voor zorgen dat ik deze weg anders beleef, weer anders beleef dan de gemiddelde vakantieganger.

Een route die nooit lijkt te vervelen, een weg waarmee de tijd ongemerkt door de vingers glipt, en vandaag, met helder accentuerend licht, van wijkende kou, bomen, zwanger tot ontspruiting, de reuk van aanstaand nieuw leven, voor vijfen passeerde ik Pontarlier en even later kwam ik aan de grens, toen weer verder.

Even na de stad waar koningin Victoria van Spanje overleed, (Lausanne), zaten de tien rij-uren er, voor ik het in de gaten had, weer op en zodoende sta ik nu stil, met de "neus" richting Lac Leman, kijkend op Evian en Thonon, daarachter hoge alpenreuzen, terwijl het buiten toch nog ferm koud is.

Het lijken de naweën, de stuiptrekkingen van de sibeer te zijn.

Aldus schreef ome Willem.
---

Luxembourg.

2012-02-13T11:44:00.000+01:00

De grote boulevard naar het station op maandagmorgen.

De afgelopen week in beeld.

2012-02-11T22:46:00.000+01:00

Adorf in Vogtland, nabij de Tsjechische grens.

Gehren, in de sneeuw.

Doorgaande weg door Slaný.

Op de terugweg kwam ik langs Reichenberg met de lange schoorsteen.

Gezicht op Hořice.

De splitsing Slaný/Karlovy Vary/Praha.

Gezicht op Oelsnitz

Door Königsee,

De weg bij Litomyšl.

Langs Ostroměř.

door Přerov.

Langs Sobotka.

En in de verte Třebnouševes.

En nog een kiekje uit Rudolstadt.

Onderweg, van Slaný naar Karlovy Vary

2012-02-11T22:11:00.000+01:00

En met passende, uitermate inspirerende muziek waardoor de omgeving nog mooier wordt. Wie herkent de muziek?

Terug.

2012-02-11T21:32:00.001+01:00

Sneeuwbuien joegen over de heuvels, inmiddels reed ik naar huis en er was weer een springlevende week van koude ervaringen en surrealistisch gewaarworden voorbij. Nog even langs Gehren voor wat lading en de hele dag door vallende sneeuw, een winterse dag, en tijdens de terugreis bedacht ik mij dat alle belevenissen deze week reeds langzaam afgleden naar die onbestemde zielsherinneringen, plaatjes die verdwenen in het geheugen, opgeslagen, als een document waarvan men wel weet dat het er is, maar nooit meer opent om het in te zien. En niemand, die het kan inzien dan allen ikzelf; gedachten vallen niet te hacken.

Voort reed ik, de Lage Landen tegemoet, naar het kneuterige Nederland met zijn niet rijdende treinen en stilstaande file's, en voort joeg mij de jagende sneeuw, voort joegen mij mijn gedachten, omlijst door melancholiek, sentiment en achtergedachten, vermengt met beelden en herinneringen van toen, van de doorgereisde streken die ik al kon, van een recent en ver verleden hetgeen tezamen zorgen voor een herinnering aan Zlin, aan Karlovy Vary, aan de heuvels, de wegen en de mensen zoals alleen ik die herinner, zoals ik die ken.

Voor het eerst sinds maandagmiddag kwam de temperatuur onder de min 10 vandaan en steeg gestaag van min 7 tot min 4 graden en zo werd ik deze week een bijzondere ervaring rijker omdat ik enkele dagen verbleef in een omgeving waar de temperatuur zo erbarmelijk laag bleef. Uiteindelijk haalde ik in de avond de thuisbasis, en vrijdag restte mij nog wat werk binnen de landsgrenzen: Amsterdam, Oisterwijk, bekend om zijn vennetjes, Waalwijk wat in de Langstaat ligt en vroeger bekend was om zijn schoenenindustrie en toen via Moerdijk weer terug naar Amsterdam waar de kar weer werd gevuld voor een volgende reis.

Laat op de avond, en koud, weer thuis, een ferme borrel, de ogen even toe in de oude rookstoel en liet de plaatjes nog één keer voorbij komen, de plaatjes van wat ik zag, maar ook, de plaatjes van de kou die ik voelde, wat ik rook; met je gedachten kun je werkelijk zo'n reis proeven.

En sommige hebben een lange nasmaak. Zoals afgelopen week. Een rilling ging weer even door mij heen toen ik aan de voortdurende koude dacht. Om nooit te vergeten.

Aldus schreef ome Willem.

---

Mělník

2012-02-09T06:27:00.000+01:00

Waar de Vltava in de Labe stroomt.

Van vóór.

2012-02-09T06:14:00.001+01:00

Vervelen? Nooit! Ook niet de afgelopen koude winterdag, want de streek ligt bezaait met historie van uit lang vervlogen tijden tot aan de meest recente geschiedenis, terwijl er nauwelijks iets is veranderd.

Allereerst kwam ik in koninginneburg, want dat betekend Hradec Králové, waar ik even in mijn eigen, korte herinnering dook, want hier deed ik, met familie, kinderen en eendjes, ruim tien jaar geleden, boodschappen, wandelde een korte tijd door de oude stad waar de sfeer van Oost Europa is achtergebleven, zeker afgelopen dag in de barre kou; alleen de lucht van verbrand bruinkool ontbrak.

De route die ik reed, die was er duizend jaar terug al en het enige wat zich in de loop der eeuwen wijzigde is het wegdek, nu meestal asfalt, toen aarde, stenen en soms keien. Vóór mij waren zij hier, reisden zei hier, ik stel ze mij voor, de Russische legervoertuigen, het beeld van de vele skoda's, de Hitlerhorden, de eerste auto's, de praha's, en verder terug, Franz List, Mozart, de postkoets, Graven en Gravinnen, Napoleon misschien, de vele Duitsers, Joden en Tsjechen die hier leefden.
Eerst de weg naar JičÍn waar je tot voor kort nog dwars door kwam, helaas, de rondweg reisden al die voor mij reizende anderen niet en het zijn de minst aantrekkelijke stukken om de rijden omdat ze nu eenmaal die elementaire geschiedenis missen.
Langs het Boheemse paradijs, de raj, via Mladá Boleslav naar de stad waar de Vltava in de Labe stroomt, het bijzondere stadje waar zo'n beetje al eeuwen de noordelijkste wijnbouw te vinden is, Mělník, maar na de vorenstaande omschrijving wist u dat natuurlijk al, evenals dat Labe de Elbe en Vltava de Moldau is.

Onderweg kwam ik onder de indruk, ze leven er en hebben er geleefd, en willen leven, hadden willen voortleven, dat vertellen mij de dorpjes, de nostalgische kerken, de huizen, vaak uiterst fijnzinnig gedecoreerd, robuust gebouwd, de woningen, die niet voor een korte levensduur, maar die, als het ware, voor eeuwig zijn gebouwd, ja, zeker toén, toen de bevolking nog een ruime schakering in diversiteit betrof, ze waren het leven goedgezind, al waren ze tegenover elkaar soms uiterst kwaadwillig.

De weg naar Slaný was glad en slecht begaanbaar, onderweg kruisde ik bij Nova Ves de foeilelijke snelweg, alle snelwegen zijn foeilelijk en een aanslag op vredige schoonheid, een vreselijke vergissing.

De Australische analyticus Roberts schreef reeds in 1937 (!) in zijn boek "het huis dat Hitler bouwde" hoe afzichtelijk snelwegen zijn en hoe funest afbrekend ze zijn voor de cultuur, maar nadien heeft men zijn analyse in de wind geslagen en zijn de bouwers, alle bouwers, van de Europese infrastructuur navolger geworden van Adolf. Jammer, maar helaas.

Heerlijk, genietend scheurde ik verder, op weg naar het tachtig kilometer verderop liggende Karlovy Vary, reizen zoals het betaamt, thans nog gevrijwaard van iedere vorm van snelweg, maar voor hoelang nog?

Wellicht is dát wat het hier zo aangenaam sturen maakt, het ontbreken van de A.H.-heirbanen, maar wellicht ook de betrekkelijk rust en natuurlijk het eeuwenuitademende landschap, de Boheemse heuvels, en rechts het hoge Ertsgebergte.

Jammer, maar na Karlovy Vary moest ik er even over, vanwege het ontbreken van alternatief, zo'n snelweg, vers uit de (asfalt)oven, naar Cheb, maar toen weer snel van de beschavingloze, langdradige, teerplak af, de boeiende weg op naar het Duitse Plauen, langs Františkovy Lázně, bij Vojtanov de grens over, Adorf en Oelsnitz, de weg waar ik maandag ook reed, en toen een prachtige weg op door besneeuwde heuvels naar Falkenstein. Even later, in Auerbach, kreeg ik mijn eerster zes paletten terugvracht, waarna ik via Werdau door het stadje met de typisch Saksische naam Crimmitschau kwam, tot aan Schmölln waar ik vanmorgen vroeg nog wat handel in de kar krijg.

De eerste snelweg dateert al van héél lang geleden en werd privé door Fiat aangelegd, Milaan-Turijn en daarna kwamen er, zo hier en daar, meerdere en wat Europa betreft; vóór 40-45 bijna alleen in Duitsland. Andere landen volgen later, soms erg veel later en al was er in Nederland hier en daar een stukje te vinden, veel stelde het niet voor.

De gruwelijke explosie vond plaats vanaf de jaren zestig van de vorige eeuw, en in Frankrijk pas vanaf de jaren negentig!

Vroeger, maar ook nu nog, hoor en hoorde ik het vaak, soms bijna elke dag, door ouderen uiteraard: "Ik ben van voor de oorlog".

Met een gerust hart durf ik de stelling wel te verdedigen: "Ik ben van voor de snelweg".

Aldus schreef ome Willem.

---

Hradec Králové.

2012-02-08T07:41:00.000+01:00

Op een vroege februarimorgen.

Het kaartwit.

2012-02-07T20:52:00.001+01:00

Een venijnige ijsregen schierde over de heuvels en de velden, bijna niet te zien, zo fijn, maar ik voelde het toen ik vanmorgen bij min 26 (!) de parkeerplaats over liep om binnen mijn hoofd even onder de pomp te houden. De ragfijne ijskoude ijsflinters zorgden er voor dat ik meteen klaarwakker was, afschuwelijk allemaal.

Doorgaans zijn rouwkaarten wit, vaak met een zwarte rand, bedrukt met zwarte letters, de naam van de overledene, van en tot wanneer werd geleefd, soms een gedichtje of een bijbelvers, en tot slot wat namen van naaste familie, maar verder vaak helemaal niets dan wit.

Net voor het krieken ging ik verder en niet alleen van boven, maar ook vanuit de nevengelegen akkers stoof het ragfijne ijs de weg op en als laaghangende stofwolken werd het spul door passerend vrachtvervoer her- en derwaarts geblazen zodat er vooralsnog geen echte hinder van werd ondervonden.

Maar langzaam werd dat anders, de rommel bleef meer en meer liggen en toen ik links af naar Slaný wilde afslaan, bleek die weg reeds onbegaanbaar te zijn zodat ik de route direct wijzigde. Dan maar over Praha en daar werd ik, aan de zuidkant, door een file opgewacht, niet lang gelukkig, maar het weer was wel bar en boos. De neerslag bleef onverminderd door gaan en van de snelweg was niet meer dan een karrespoor door de sneeuw over.

Afzien dus, niet alleen vanwege de sneeuw, maar ook omdat ik de snelweg naar Brno op ging en aan gene zijde nam ik menig glijpartij en ongeluk waar. Net na Jihlava kwam ik voor de tweede keer in de file, ook door een glibberpartij, maar dat kostte me niet meer dan twintig minuten. Na Brno bleek er niets meer aan de hand, de neerslag viel niet meer en niet lang daarna snorde ik over de weg van Slavkov naar Uherské Hradiště.

Men ziet, kijkt, staart naar de kaart, naar de naam van de overledene, en al naar gelang de ziener de dode beter heeft gekend, ziet hij om de letters, in het witte om de naam, het leven van hem die hij of zij heeft gekend, alle herinneringen, de goede en kwade dagen, de gevierde feesten, het huilen en het lachen, het gedeelde verdriet, de gespeelde schaakpartijen misschien, dat alles staat in het wit.

Het duurde niet lang, of ik kwam aan in Otrokovice waar ik in werkelijk een mum weer vertrok, want in nauwelijks een half uur was het spul er uit, dus snorde ik weer verder, nu via Přerov naar Olomouc en vandaar de weg op naar Mohelnice, daar westwaarts, door de Moravische bergen naar Moravská Třebová, dwars door steeds dikker wordende witte sneeuwvelden, reusachtige bossen afgewisseld door weidse akkers. De avond viel, naast mij wit, boven mij grijs, grijs als mijn baard, benevens de hele dag gruwelijk koud, onder de tien graden vorst kwam het niet en er stak in de middag ook een behoorlijke wind op, oostenwind nog wel, waardoor het nog kouder leek.

De bries steek door de loten van aan de weg staande berken die daardoor allen naar één kant zwiepten; de loten bogen, maar braken niet door de wind: het was een prachtig gezicht, net verzetstrijders die soms wel eens buigen, maar niet breken door het geweld.

Litomyšl en Vysoké Mýto kwam ik nog door, én Holice, maar vlak daarna, in Chvoljenec, dacht ik wat te hebben gevonden en stalde ik het Dafje, maar het gevondene bleek niet erg veel bijzonders.

Een vrij sjofele tent, oud, nog ruikend naar de tijden tussen Stalin en Gorbatsjow, na die tijd stil gestaan, al die tijd, en zelfs de -vermoedelijke- eigenaresse van het ongeschilderde etablissement leek zo uit de voormalige ijzeren gordijntijd te komen en ik vroeg mij af of zij wel wist of de muur al gevallen was. Ondanks dat bleek het voedsel niet te versmaden, al kun je bij dit soort tenten dat pas de volgende dag zeggen.
Een eveneens uiterst slofele bediende bleek kakelziek te zijn, want in de tijd van mijn verblijf, iets meer dan een uur, kwamen er zoveel woorden voorbij dat daar een aardig Tsjechisch woordenboek mee gevuld kan worden, zoveel woorden dat welhaast geen wit meer tussen de woorden op de bladzij over blijft.

Als ik terugloop naar de stuurhut loer ik over de witte velden en in gedachten zie ik wat er was, het groene gras, het gele koren, loof van de suikerbieten, aardappelgroen met de zwarte besjes, alles nu verstorven, dood, toegedekt onder een wit laken, zoals bij een kaart van een dode.

Voor ik de auto inklim kijk ik nog even om, en plots zie ik het. Het smelten, het smelten van de witte vlakten, de maagdelijk witte velden, en daarna jong groen, over een paar weken al, paardenbloemen, gele boterbloemen, rode papavers! Speenkruid, scabiosa's, graasklare weiden, luzerne en klavers, en, natuurlijk, madeliefjes (!) en ik hoor de klanken van de Frühling van de Vierjahreszeiten van Franz Joseph Haydn, "Oh wie Glücklich ist die anblick, der gefildern jetzt..."

Opeens kijk ik met andere ogen naar de rouwkaart en zie niet alleen de herinnering, niet alleen levende herinnering, maar leven, nieuw leven, leven na de kaart. Maar misschien is daar wel geloof voor nodig, en hoop, want je kunt alleen zien wat je weet, wat je gelooft, of wat je leest, onder het wit van de sneeuw, achter het wit van de kaart.

Aldus schreef ome Willem.

---

Onderweg.

2012-02-07T18:40:00.001+01:00

Naar Olomouc, waar berken de noordooster wind trotseerden.

Přerov.

2012-02-07T18:38:00.000+01:00

Een tamelijk troosteloos stadje.

De sneeuwlaag.

2012-02-06T21:55:00.001+01:00

Het is Si uit Berië die als een grimmige Octopus zijn naargeestige tentakels verlengend heeft uitgestrekt over grote delen van Europa en het madeliefje dat ik half januari nog zo liefdevol zag bloeien zal er wel niet tegen bestand zijn geweest.

Wat zien we eigenlijk van letters? Van woorden die gedrukt staan op een vel wit papier? Wit papier dat lijkt op de mij omringende sneeuwvlakten?

Na de Poolse diepvriesreis afgelopen week, vrijdag nog in Zeeland gelost, in Moerdijk wat spullen opgehaald en tijdens hevige sneeuwval via Amsterdam naar huis gegaan waar zaterdag een vlaag van totale verstandsverbijstering zich meester van mij maakte wat er toe heeft geleid dat ik als een soort van busvulling beb mee gereisd naar het ski-oord Winterberg waarbij we een route reden waar ik vanmorgen ook weer langs kwam. Ter ondervanging en genezing van de plotseling opgekomen verstandsverbijstering had ik een schaakbord bij me en terwijl velen het nodig vonden in de kou bij herhaling een berg af te glijden kon ik bij de open haard van café Clemens in alle rust enkele openingen diepgaand bestuderen.

Letters, woorden, wat zien we werkelijk? En wat zien we niet? Zoals de sneeuw op de vlakten het grootste deel van de op zich zichtbare werkelijkheid toedekt, zo dekt het wit om de letters, het wit om de woorden vaak datgene toe waar de letters op doelen.

Inmiddels ben ik weer op weg, een nieuwe diepvriesrit, nu echter eenzelfde reis als een paar weken geleden, naar Otrokovice bij Zlín, maar deze keer rijd ik er anders heen, en, net als je bij een partij schaak wisselt van opening, zo wisselde ik vandaag ook de route, want allereerst reed ik via Töpen niet via Selb, maar dit keer via Oelsnitz en Bad Bramberg naar Tsjechië en na bestudering van de weerkaarten koos ik deze keer een route over Noord-Tsjechië omdat de verwachtte sneeuwval vermoedelijk morgen in de wat zuidelijke kant lijkt te zitten. Zodoende kwam ik vandaag, na tien rij-uren, ongeveer twintig kilometer na Karlovy Vary, de weg naar Praag op, uit.

Wie alleen de bovenkant van een ingesneeuwde boerenkar ziet, of alleen de steel van een schop danwel alleen de helft van een hele deur ziet, kijkt in gedachte ook onder de sneeuwlaag, heeft de hele kar, de hele deur en de hele schep in gedachten.

Zo leest de oplettende lezer. De oplettende lezer ziet wat onder het wit naast de woorden geschreven staat, ziet in gedachten de rest van het in zwart gedrukte woord.

Dat geldt uiteraard ook voor deze woorden.

Of, juister, voor de witte sneeuwlaag om deze woorden heen.

Aldus schreef ome Willem.

---

Andělská Hora.

2012-02-06T18:41:00.000+01:00

Bij manenschijn.

De grens.

2012-02-06T18:39:00.000+01:00

Bij Bad Brambach. Met verlaten douanekantoren.

Adorf im Vogtland.

2012-02-06T18:37:00.000+01:00

Op weg naar de grens Thüringen-Tsjechië.

Sneeuwvrij

2012-02-06T11:24:00.001+01:00

In delen van Duitsland is het alleen maar koud. Zeer koud.

De autobaanbrug bij Herleshausen

2012-02-06T11:22:00.001+01:00

Deze brug, op de grens tussen Oost en West- Duitsland werd tijdens de oorlog platgegooid. Na de val van de muur in oude luister hersteld, terwijl een exacte kopie voor de zesbaans snelweg ernaast werd gemetseld.

Impressie van de afgelopen koude week.

2012-02-05T16:52:00.001+01:00

Onderweg in Tsechië blijkt stuifsneeuw de weg op te waaien.

Even verder zak ik af naar wat lagere gedeelten met nauwelijks sneeuw, maar wel een altijd wonderlijk uitzicht

waar ik drie kiekjes van maakte.

Hier een foto van het stadje Nachod, Tsjechië.

En volgens mij is dit in de binnenstad van Nysa waar de huizen oud-Duits aandoen.

En hier een klein, Pools dorpje, op weg naar Opoloe

En dit is net even vóór Opole, Niemodlin, vlak voordat je vanuit het zuiden de grote weg op komt.

Vrijdag kwam ik nog even over de Zeelandbrug, hier uitzicht op Duiveland.

Op vrijdag, toen het in Nederland ging sneeuwen, lekker binnendoor langs de Gouwe, waar geen ander zich nog waagde, dus was ik lekker op tijd thuis.

En zaterdag bestudeerde ik de Franse opening.....

.....en daarna maakte ik een wandeling door Winterberg, waarnaartoe ik zaterdag even was afgereisd.

Voorruitijs

2012-02-02T22:22:00.000+01:00

Zoveel ijs zie je bij minus 23 aan de binnenkant van de voorruit.

Het gesprek.

2012-02-02T22:11:00.001+01:00

"Ja, ik had het al gezien op de navi dat er file zou staan" "Nou, daar zijn we dan mooi klaar mee" "Weet jij geen alternatief?"
"Nee, ginds is een afslag maar ik heb al een jaar geen kaarten meer" "nee, ik heb ze nog wel, maar die liggen onder het bed, maar ja, niks aan te doen".
"Ja, we worden toch per uur betaald"
"Welja, als het lang duurt blijf ik wel bij Frans op de Bult staan" "Ach ja, dan pakken we ook nog de nachtvergoeding mee".

Vanmorgen om half zes werd ik wakker, versteend van de kou want de kachel was er mee opgehouden. Meteen probeerde ik hem weer op te starten, enkele keren, maar tevergeefs en daarom startte ik snel de motor, zag snel dat het om min 23 ging, schoot bibberend en klappertandend de kleren in en probeerde de gordijnen open te trekken die tegen de voorruit waren vastgevroren, een heuse, dikke ijsrand liep van links tot rechts aan de onderkant van de voorruit; de zijruiten waren nog erger.

Snel ging ik er van door, de luchtdroger tegen de voorruit aan en snel op weg. Binnen enkele minuten kwam ik bij Krosno Odrzańskie een langzaam stromende Oder over die vol lag met ontelbare ijsschotsen die zij als een oneindige schuldenlast met zich meetorste, de schuldencrisis als traag stromende visuele metafoor; vandaag heeft ook de rivier geprofeteerd.

Na een half uur rijden werd het eindelijk warm en in besloot, niet ver voor de grens, even bij een grote truckstop halt te houden en toen ik parkeerde zag ik dat ik naast twee voertuigen stond met op de oplegger cyrillische letters. Bij het uitstappen zag ik, dat in de enorme vrieskoude, naast de twee trucks vier nors kijkende kerels staan waarvan drie met een enorme borstelsnor en allen met een dikke bontmuts op het hoofd en verder waren deze gekleed in trainingsbroek annex pyjama en ééntje zelfs nog, met dit weer, op badslippers.

Tussen hen in een brandende primus waarop water werd verwarmd, water voor de koffie en thee en onderwijl spraken ze met elkaar in vloeiend cyrillisch; de inhoud van het gesprek kon ik echter niet volgen, had er, vanwege de kou, ook niet echt zin in en stoof naar de truckstop, naar binnen, naar de warmte, waar de koffie gereed stond. Van achter het raam sloeg ik acht op de vier in de ijzige kou staande moejieken om de primus heen, afwisselend warme adem blazend in de handen, soms wat stampend met de voeten, wellicht hadden díe de vrieskou van achter de Oeral tot hier gebracht?

Bij terugkomst stonden de Siberen er nog steeds, buiten, bij minus twintig, en ook bij hen was de koffie gereed gekomen terwijl een nog steeds cyrillische woordenvloed door de ijzige koude klonk en tussen de opleggers weerkaatste en vervolgens vervloog over de ijzige velden, maar ik ging er weer vandoor.

Vanaf Krosno Odrzańskie kon ik, zonder al te veel tegenslag, binnen tien uur thuis zijn, afzien, dat wel, bijna louter Autobahn, zonder een goed alternatief.

Bij de geboortestad van de filosoof Leibnitz, Hannover, reed ik pardoes een file in en zette de "bak" aan, wellicht dat ik wat informatie kon opvangen en zonder te vragen hoorde ik het gesprek aan waarmee ik begon. Hoofdschuddend pakte ik de altijd naast mij liggende kaart en keek waartoe de volgende afslag leidde en zag tot mijn verbazing dat het eenvoudig was om om de file, die twaalf kilometer zou zijn, heen te rijden en tot meerdere verbazing bleek ik zowat de enige te zijn die de afslag nam.

Binnen nog geen vijftien minuten zat ik weer op de grote weg, nu aan gene zijde van de twaalf kilometer en snorde over een betrekkelijke verkeersluwe Autobahn voort, naar huis.

Het cyrillische gesprek tussen de Siberen, al verstond ik het niet, zal ik niet ligt meer vergeten, het gesprek in de file, het gesprek over de "bak", vergeet ik maar snel.

Het schaamrood staat mij op de kaken. Gelukkig draag ik een baard.

Aldus schreef ome Willem.
---

Wintervertelling.

2012-02-01T23:20:00.001+01:00

Seizoenen, vaak komen bij het aanbreken er van herinneringen boven, in seizoenen woont geschiedenis, maar aan seizoenen herken je ook wat gaat komen, ze vertellen toekomst, zijn profetisch, maar wat is het verschil?

Ruim vijftien onder nul en ik liep naar de voordeur van de haphut waar ik gisteravond nog las dat ze nu om vijf uur open zouden zijn, maar helaas, een tegenvaller, tegen zessen bleek de deur nog toe, dus vertrok ik maar zonder opfris en koffie.

Zo ook deze winter die tal van herinneringen in mij wakker maakte, van een jaar terug, van jaren terug, maar soms ook herinneringen waar ik niet bij was, die van horen zeggen, of die komen van voorbij de oever, van de overkant, van het schimmige onbestemde waardoor het licht en de kleuren opeens anders worden.

Langs Česka Skalice, de ijsvlake van Rozkoš en even later vond ik wat, net voor de Poolse grens, in Náchod terwijl het als maar kouder werd. Na een goed kwartier overschreed ik de grens, en hoewel de zon steeg, daalde en daalde de temperatuur en zo snorde ik van het Reuzengebergte door naar de Adelaarsbergen, Kudowa Zdrój, slingerend door naar Kłodzko en vandaar een pasje over waardoor ik aankwam in Złoty Stok, dat vroeger zoiets als Reichenberg heeft geheten, want waar ik door reed was het Slesien van weleer. Aan de oude huizen kon je zien, dat het hier ooit "duits" was. Niet lang daarna reed ik tussen twee bevroren meren door, kwam door Ormuchów en niet lang daarna te Nysa.

Onderweg, het was, zeker na Kłodzko, eenzaam stil en ik waande me in een andere wereld, in een wereld die het midden hield tussen een ver verleden en ééntje van een elders. De vrieskou perste nog een laatste restje vocht uit de lucht dat soms als stuifsneeuw tegen de voorruit kwam, woest stromende beekjes stonden stil, ze leken opeens te profeteren, ze vertelden van de toekomst. Ook zij waren door de vorst bevangen, allen ondergingen een metamorfose van wild stromend water naar onbeweeglijk ijs, ze profeteren het einde van onze gouden eeuw.

Vol droefenis keek ik naar het visioen van de naderende ondergang, de winter vertelt, van toen, van straks.

Tussen Nysa en Opole kwam ik door een klein dorpje waar ik de lucht van bruinkool rook en meteen kwamen weer gedachten boven, niet één, niet twee, maar tientallen tegelijk en voordat ik ze kon rangschikken had ik ze al gedacht.

Na Nysa werd het drukker en ik kwam weer bij zinnen, toerde weer door de werkelijkheid van alle dag, een schat van weemoedige herinneringen achter mij latende, herinneringen die mij de toekomst lieten zien.

Niet lang daarna lossen in Chorula, even buiten Opole en vandaar koers gezet naar het westen om een terugvracht te gaan laden. Wrocław voorbij en over Środa Śląska via Lubin naar Polkowice, daar, bij een klein fabriekje, werd de kar weer volgestouwd.

Het is de geschiedenis van de toekomst, de goeden jaren zijn immers voorbij, voorgoed voorbij en een ieder die de profetie van het verleden heeft herkent ziet, weet, dat het schavot betreden wordt.

Een goed uur reed ik verder, gepasioneerd door al het moois wat ik, met name, in de ochtond zag, geschokt door het visioen van de winter, hier, langs de oever van een stroperig stromende Odra.
Wordt ook zij, gelijk de Europese economie, geheel tot staan gebracht?

Geschiedenis is immers profetie van het verleden, en andersom.

Nog een week of zes, en het is weer lente.

Aldus schreef ome Willem.

---

Eenzaam.

2012-02-01T11:21:00.000+01:00

Een kerkje, midden in het land. Dat zie je niet vaak.

Bergen.

2012-02-01T11:16:00.000+01:00

Vlak bij Złoty Stok.

Kafka.

2012-01-31T22:24:00.000+01:00

Nee, voor de lol kwam je het voertuig niet uit vandaag, daar was het gewoon te koud voor. Dubbele vriescijfers, vanmorgen en nog met donker vertrok ik, snelde voorbij Kassel waar ik over de door een vrachtwagenrijverbod thans rustige weg naar Eisenach reed, er vanuit gaande dat oom agent het ook wel te koud zou vinden zijn auto te verlaten om voor mij met de pannenkoek te gaan staan zwaaien, een vooronderstelling die achteraf ook uitkwam.

Ondanks de grimmige koude was de omgeving bijzonder, weer anders als de laatste keer, velden en witte akkers in blinkende zon wat bijna pijn aan de ogen deed.

Nog ruim voor de middag kwam ik in Töpen aan, een regelmarig losadres waar ik een paar pallets achter liet en daarna weer verder, oostelijker, kouder en stiller. Tussen Aš en Cheb scheen niemand meer mee te willen doen, evenals tussen Karlovy Vary en Slaný, langs bierbrouwerij Krušovice in het gelijknamige dorpje, tussen roodbruin gekleurde velden door met nog hier en daar een witte onderliggende sneeuwlaag, maar vooral, waar het ongewoon stil bleef vandaag waardoor mijn innelijk zich weer leek te vullen, te vullen met vredige melancholiek en ik moest wel afdalen naar de oevers van mijn herinneringen, maar vond ze daar niet.

Bij Slaný miste ik een afslag en zo kwam ik pardoes op de snelweg naar Praag dat ik juist had willen mijden, de stad waar je vreselijk omheen moet en waar het vaak ook vast staat, dus dan maar improviseren, kijken of het wat is, en eigenwijs negeerde ik de borden transit -die om het zuiden van de stad leiden- en sloeg af bij Praha-Nord in oostelijke richting.

Maar als ik niets vond, wat zocht ik dan eigenlijk? Een profetie? Een waarheid? Een herinnering? Zijn niet alle brugleuningen in het water gevallen? Waaraan dan nog vastgrijpen?

Het viel niet mee, dat Praag door met een zware kar achter je, maar ik was er aan begonnen en dus doorgezet, geen route voor een tweede keer, maar spijt? Nee hoor, want achteraf viel het wel mee, binnen een half uur snorde ik de Vlatva over en na nog een kwartier passeerde ik reeds Černy Most en niet veel later reed ik langs Horní Počernice de weg naar het oosten op, alweer langs adembenemende natuur, kostelijke vergezichten.

Waar zijn, dat kunnen er niet veel en het allerslechtste kunnen het de geleerden die immers hun eigen gedachten wantrouwen.

De Boheemse heuvels, de dalen van de Vlatva , de prachtige bossen, in al hun kaalheid nog steeds zo schoon, de avondschemer en bij Nové Město de 611 op, langs Hradec Králové en de weg op naar Jaroměř, weer langs prachtige halfbesneeuwde akkers, ach, die prachtige natuur, zij is wat zij is.

Geleerden hebben immers de neiging eigen gedachten te verbloemen want het enige wat zij doen is het zo veel mogelijk citeren van andermans uitspraken, halen publikaties aan van derden en komen zelden met nieuwe vondsten, ze lenen het oor en horen zichzelf daarom niet.

Hoe ongewoon, hoe bijzonder, als ik stop sta ik stil naast Kafka, Kafka uit Praha, en Kafka kwam ook uit Praha. En als een Kafka probeerde ik te vinden, te vinden wat ik zocht, maar wat? Wat zocht ik dan? Moet ik soms worden wat ik ben?

In de knaagschuur naast de parkeerplaats vond ik! Vond ik de chauffeur, de chauffeur van Kafka, van Kafka transport uit Praag en met engels gebroken tsjechisch ontmoeten wij elkaar, praten over het eten, over Holland en klompen, over tsjechisch bier, de kou, maar vooral over de naam op de deuren van zijn stuurhut: Kafka.

Aldus schreef ome Willem.

Op weg.

2012-01-31T16:34:00.000+01:00

Het was weer fraai en stil op de weg naar Slany.

Praha.

2012-01-31T16:32:00.000+01:00

Het grote verkeersplein in Praag-noord.

De oude grens.

2012-01-31T10:28:00.000+01:00

Tussen Thüringen en Beieren, vlak bij Töpen.

De laatste groet.

2012-01-30T22:57:00.001+01:00

Onverlicht en dus donker is de parkeerplaats, hier, in Diemelstadt, waardoor ik aan de vrijwel wolkenloze hemel de stier, tweeling, de eenhoorn en de planeet mars waarneem die net langs de haar van Bernice lijkt te scheren, maar in gedachten ben ik nog steeds in Auxerre.

De dag zelf verliep trouwens grijs, grijs en wit, en op de vroege morgen baggerend door de sneeuw op weg naar de truck, geen ideale dag, geen ideaal begin.

Op weg naar Amersfoort, de weg was glad, de strooier was nog niet langs geweest, volgeladen, gelost in Amsterdam en daarna laden op de Moerdijk. Op de Moerdijk, zo zegt bijna iedereen, terwijl te Moerdijk of in Moerdijk taalkundig logischer en consequenter lijkt.

Tijdens de reis bleef alles grijs en zo nu en dan dwarrelde een sneeuwvlok. Bovendien was het koud, en soms grijsde het zo erg dat het wel avond leek te zijn geworden. In Auxerre ìs de avond ook gevallen, gevallen over een onstuimig leven, vandaag, het afscheid van de altijd in mijn herinneringen voortlevende "Einzelganger".

Een rilling gaat door mij heen. Kou, ik vind kou maar niks, vreselijk eigenlijk, dus de komende tijd zal voor mij een ernstig afzien worden.

Inmiddels was het alweer vier uur en vertrok ik naar het oosten en na elke vijftig á honder kilometer zakte de tempertuur met één of twee graden. Auxerre, daar zal het wel niet zó koud geweest zijn, vandaag, maar wel somber, zelfs als de zon er had geschenen. Inmiddels zal alles wel voorbij zijn en ik was er slecht in gedachten bij, maar niettemin.

Het donker had het licht reeds opgeslokt toen ik boven mij de wolken steeds dunner zag en tot slot bleek ik geheel onder het grijze dek vandaan te zijn gekropen.

Op weg ben ik weer, maar zo met deze koude is het geen sinecure, zeker niet als sneeuw en gladheid met hun grimmige aanvallen de orde proberen te verstoren.

En vrolijk ben ik ook niet vandaag, de dag dat ver weg, in Auxerre, aan Helmer de laatste aardse eer, een laatste groet. werd gegeven.

Aldus schreef ome Willem.
---

De genezijdeglans.

2012-01-29T20:03:00.002+01:00

Somber was het zeker, afgelopen donderdag, het leek er op of het nimmerweer uit het oosten langzaam vat kreeg over de lage landen, maar dat verhinderde ons niet om de oudste stad van Nederland te bezoeken.

Te bezoeken, gewoon voor de gezelligheid, zonder enigerlei bijbedoeling, alleen omdat we het dat eigenlijk nooit eerder deden, ja, soms is het niet erg duidelijk waarom men het besluit neemt ergens naar toe te gaan.

Hoe het de lezer vergaat, weet ik niet, maar mij komt het voor dat langzaam alle glans uit de steden verdwijnt, al deed de regen de Nijmeegse bestrating glanzend spiegelen.

Dat roept de vraag op waar de glans van weleer zijn oorsprong had en waar zij zich thans bevindt. Is zij er nog wel? Leeft ze nog? Of heeft leeft ze verscholen voort? Heeft ze zich teruggetrokken aan gene zijde?

Na door enkele winkeltjes te hebben gestruind, zoekend naar een bovenmaats overhemd, dronken we koffie in een etablissement met de merkwaardige naam De Mug terwijl we er ook een origineel belegd broodje bij aten.

Ooit, eerlang, in een grijs verleden, bouwde men, bouwde men met glans, enorme kathedralen, de prachtigste stadhuizen, fonkelende paleizen, overgoten met een bijzondere glans, glans, die niet zozeer door mensenhanden aangebracht werd, maar glans, die, kennelijk, van het elders, een gene zijde, zijn oorsprong had.
Zo vergist men zich maar al te vaak indien men de glans van de kunst van de vroegere kunstenaars als Bach, Mozart, Michelangelo, Monteverdi, Rembrandt en vele anderen toeschrijft, zoekt bij de kunstenaars zelf, maar daar is dan enige misvatting.

Wanneer men hun kunst bewondert, kunst, die door hen werd geschreven of gemaakt, moet men er maar eens op letten: de "glans" komt van gene zijde, van een mysterieus elders, een elders dat langzaam maar zeker met zijn glans van de aarde lijkt te verdwijnen, wijkt naar gene zijde van het bestaan.

Na De Mug doolden we nog een paar uur verder door de eeuwenoude stad, de stad waar ik ooit nog met een truck door de nu ontoegankelijk gemaakte winkelstraat karde, waar ik als kind een paar keer doorheen rende en ergens met een smak tegen de grond viel waaraan ik een klein, nu nog waarneembaar, litteken aan overhield, waar een vrede werd getekend en het eerste Nederland, min of meer, ontstond, waar Romeinse soldaten hebben rondgebanjerd, het Trajanusplein herinnert daar nog aan.

Nadat met de Franse revolte de eeuw van de verlichting aanbrak en het duister over het Europa werd uitgegoten verdween langzaam de lichtglans en één van de eersten die dat waarnam was Van Gogh die dat ontdekte aan de hand van de schilderingen van zijn voorgangers, donkerder wordt het, steeds meer, zo sprak hij.

Het is herkenbaar, elke stad verliest. Verliest zijn originaliteit, wat zich uit in overal dezelfde neringdoenden, dezelfde reclame's, en ook een overdadig nep. Eigenlijk maakt het niets meer uit in welke stad je bent. Het is overal eender, hoe meer neonreclame, hoe troostelozer het wordt en de blokkers, zeemannen en kruitvaten zijn overal.
Na nog een laatste winkel, een laatste koffie, verlieten we de stad weer, rijdend door de nieuwste wijken, tussen glansloos hoogbouw door, langs afgrijselijke finixwijken.

De moderne mens is er niet meer toe ik staat, alle kunst blijkt verstoken van die bijzondere glans van weleer omdat die zich aan gene zijde lijkt te hebben verstopt.

Nog even kijk ik achterom en ik begreep wat ik schreef. Achter mij alleen nog wat fletse flatgebouwen, dat is het magere surrogaat waar we ternauwernood nog toe in staat zijn.

Wie op zoek is naar glans zal die alleen aan gene zijde vinden.

Of van gene zijde ontvangen.

Aldus schreef ome Willem.

---

Nijmegen.

2012-01-29T18:30:00.000+01:00

Op een sombere dag.

56 jaar.

2012-01-27T01:54:00.001+01:00

Een grotere tegenstelling had ik deze week niet kunnen bevroeden: hoe verschillend twee levens uiteen kunnen lopen.

De oude man kwam met de lift naar beneden terwijl ik voor de deur op hem had gewacht. Altijd, stipt om zeven uur, komt hij dan met de rollator de hoek om, loopt dan door totdat hij het geopende portier van mijn voertuig vast kan houden en op dat moment, als hij zich geheel zelfstandig in de stoel van de auto laat zakken, pak ik de rollator, vouw die op en nadat die in de achterbak ligt vertrekken we naar onze club, zo ook afgelopen dinsdagavond.

Hoe lang ken ik deze man, de Professor, al? Daarvoor moet ik diep en ver wegdenken, ja, afdalen tot aan de oevers van mijn geheugen, 46 jaar terug, toen ik nog tiener en hij de vijf en vijftig al voorbij was, onder de indruk van zijn gestengheid en zijn door je heen kijkende blik.

Onderweg, toen we langs het gerechtsgebouw richting Beethovenstraat reden, vertelde hij van zijn ontmoeting een paar dagen geleden, de ontmoeting met de president van Israël waarbij hij terloops vertelde dat ze "….. zorgvuldig politiek gevoelige zaken maar hadden vermeden", en, gevat als altijd, had hij geantwoord op de vraag van een journalist hoe hij het vond om met de Israëlische president te hebben gesproken: "Dat was een hele eer….. voor Netanjahoe" en dat was, ja, is de Professor ten voeten uit.

We parkeerden de auto en nadat ik de Amsterdamse Gemeentekas van een fors bedrag had voorzien liepen we naar het honk, langzaam, want de oude man heeft inmiddels wel enige snelheid verloren, maar ja, hij is inmiddels toch wel op "enigszins gevorderde leeftijd" zoals hij dat zelf noemt. De jas uit, een kop koffie erbij en na enig wachten werd de indeling bekend gemaakt waarna, toen iedereen aan het schuiven was, de zaal, zoals altijd tijdens het schaken, door een overdadige rust werd overvallen.

De Professor trof die avond een ferme tegenstander en het zag er rond het middenspel niet best voor hem uit, maar met groot doorzettingsvermogen wist hij zijn verloren stand nog net remise te houden doordat na een handige afruil zijn tegenstander met slechts twee paarden, net niet genoeg om winst te behalen, bleef zitten.

Niet lang daarna verlieten wij de club, de club waar ik al héél lang lid van ben en er is niemand, bijna niemand, die er zo lang lid van is, op één iemand na: de Professor, maar ja, die wordt zaterdag dan ook honderd en één.

De dag ervoor, maandag, was hij al niet meer, maar pas woensdagavond kwam de mare tot mij, en de mare kwam te vroeg, té vroeg.

Veel, héél veel leerde ik van hem, nadat ik voor het eerst kennis met hem maakte op Domaine Rapatel van Gerard Eyraud in Garons, vlak bij Nimes en waar hij in eenvoudige begrijpelijke bewoording kon uitleggen hoe het nu zat met wijn, met goede en slechte wijn, drinkbare wijn en wijn voor de handel en vanaf die tijd, het zal omstreeks 1995 zijn geweest, spraken we elkaar regelmatig.

En eigenlijk altijd over wijn waarvan hij vond dat er zoveel over wijn te vertellen valt dat er nooit iemand een echte wijnkenner kon worden, maar, zo vond ik, en anderen met mij, als er dan íemand kenner was, was hij het wel!

De laatste paar jaren woonde hij in Frankrijk, een tijd lang in Rians en na enkele niet geslaagde eerdere pogingen kwamen wij elkaar een keer tegen, op een koude wintermorgen, nog in het donker, bij de boulangerie van Rians waar we onder de koffie wat met elkaar kletsten. Een half jaar later verhuisde hij in noordelijke richting, twee keer belden we elkaar, maar vonden net geen tijd meer voor een rendez vouz.

Die keer in Rians blijkt nu de laatste keer te zijn geweest dat we elkaar zagen, afgelopen maandag overleed hij, Helmer Otterman, slechts 56 jaar oud.

Het leven zit vol met raadsels en het knaagt aan mij. De tegenstelling is gênant, de professor leerde ik immers kennen toen hij 56 was.

Aldus schreef ome Willem.
---

De crisiskous.

2012-01-24T18:45:00.000+01:00

Het wordt steeds stiller in de winkelstraten, ja, zelfs op de markt, waar ooit de gulden een daalder waard was, is het stiller dan ooit, dan toen. Hier en daar zijn al winkels leeg, staan de lege panden te huur en ik, ik wandelde vandaag, onder een sombere bewolkte lucht door de stad. Een merkwaardige, bijna sinistere sfeer beklijft, vooral als ik langs een vishandel loop die als slaatje uit de hedendaagse crisis een verkoop van crisispaketten slaat. Waar gaat dat heen! Op het einde van de middag wandel ik nog even over de Albert Cuyp waar de handelaren verveeld achter hun kramen hangen, soms tegen hun niet verkochte handel aan. De bloemenman, de tassenverkoopster, ja, zelfs Pieterse de patattenboerr hebben weinig tot niets te doen dan alleen zorg te hebben over de, over hun, toekomst.

De markt waar gulden en daalder al ruim tien jaar terug vertrokken, waar nog even een kwijnende euro als betaalmiddel rond gaat, maar hoe lang nog, hoe lang en over niet al te lange tijd zal ook zij naar een vervlogen herinnering verdwijnen en tot slot uit zicht geraken.

Teruglopend valt mijn oog er op en plotseling keer ik terug tot de realiteit, besef hoe ernstig de situatie is, want ik zie kousen, dameskousen, vervaardigd met de helft van de textiel dan voorheen.

Dat het toch zover heeft kunnen komen!

Waarlijk, de crisiskous heeft dus zijn intrede gedaan.

Aldus schreef ome Willem.

Amsterdam.

2012-01-24T16:21:00.000+01:00

"De" Albert Cuyp.

Met de truck van Waldshut naar Titisee.

2012-01-22T22:34:00.003+01:00

Rijdt u even tien minuten mee?

Impressie afgelopen week.

2012-01-22T22:21:00.000+01:00

landschap nabij Ulm in de winterkoude.

De Schlursee, hier twee foto's, waarvan ééntje tegen de zon in.

Prachtig besneeuwd landschap in het Zwarte Woud.

Zicht op Titisee.

En hier een dorpje te midden van Franse wijnvelden in de Elzas.

De -kortste- weg tussen Petersbach en Wissenbourg.

Lembach.

Vermoedelijk de kleinste grens tussen Duitsland en Frankrijk die voor vrachtvervoer toegankelijk is.

De overdracht.

2012-01-21T09:41:00.002+01:00

Dat er in het transport rare dingen plaatsvinden zal de trouwe lezer inmiddels wel bekend zijn en ook nu weer, mijn noodzakelijk verblijf in Grimbergen

Daarom stond ik, met de vracht chemicalische wijn, uiteindelijk bestemd voor een enorme handelsketen die volgens mij, volledig, ma koopt rotzooi heet, in Grimbergen te wachten om een collega.

Deze vrachten worden opgehaald voor een Belgische transportopdrachtgever te Grimbergen die zelf grote op- en overslagloodsen heeft en dat is niet dezelfde als de uiteindelijke koper.

Van de handelsfirma die de goederen koopt, moeten de goederen afgeleverd worden in Puurs, ook een transportfirma met op- en overslag.

Mijn collega en ik hebben diverse adressen opgehaald, hij in Zuid-Frankrijk, ik in de Elzas, ongeveer de helft voor Nederland en een andere helft voor Puurs, België.

U volgt het nog? We gaan verder.

Door "onze" planning werd getracht een losafspraak te maken voor twee voertuigen, want in Puurs wordt alleen gelost volgens afspraak, zoiets als bij de kapper dus.

Daar kreeg onze planner te horen dat er voor één voertuig kon worden afgesproken en twee afspraken niet mogelijk was; dat kon pas maandag weer.

Vandaar. In overleg met de opdrachtgever te Grimbergen reden wij beide naar Grimbergen, ik haalde de goederen voor Puurs er uit en sloeg die over in het voertuig van mijn collega uit Zuid-Frankrijk terwijl hij zijn goederen met de bestemming Nederland aan mij overdroeg, zodat men in Puurs één voertuig ontvangt, maar wel met twee keer zoveel goederen. Zoiets als: waarom zal ik makkelijk doen als het ook lekker ingewikkeld kan.

Welnu. Ziehier hoe ik goederen loste en laadde zonder werkelijk iets te Grimbergen te hebben achtergelaten en meegenomen zoals ik gisteren meedeelde.

De dag verder was een eitje, eerst van Grimbergen naar Zeewolde, daarna naar Amsterdam.

Onderweg nog een flinke hagelbui waardoor de weg in een leuke ijsbaan veranderde, en in de avonduren nog met een busje een spoedadresje weggebracht, midden in de stad, midden in Amsterdam, snorrend door uitgaand publiek heen.

Volgende week vertrek ik niet, althans niet naar een ergens buiten Nederland.

Even recuperen. Is dat wel een juist woord?

Aldus schreef ome Willem.

---

Madeliefjes.

2012-01-20T08:35:00.000+01:00

In Januari! In België!

De twistsmaak.

2012-01-19T23:20:00.001+01:00

Het was een enorme chemische fabriek waar ik lading haalde, met tientallen tegelijk stonden de trucks te laden in een streek waar nauwelijks wijn vandaan komt, want het was een lading wijn, wijn van het soort waar de flessenhalzen van de kunstgrepen scheef van staan, wijn met een Franse meisjesnaam en die massaal, ook in Nederland, gedronken wordt, waar je daarna ongenietbaar en vervolgens onhebbelijk van wordt; kortom, kunstmatig verkregen wijn dus, stijf van allerlei additativen die dan tot lekker wordt gemanipuleerd.

Over smaak valt wel degelijk te twisten.

Nadat de chemicaliën waren geladen vertrok ik en reed door een prachtige omgeving, eerst door La Petite-Pierre en daarna over een bospad, nauwelijks drie meter breed, de D 113 naar Sparsbach, Ingwiller, de D 28 op en via Zinswiller naar Niederbronn-les-Bains, een schitterende route met, naast pittoreske kleine dorpjes,
zeer veel groen, rust en prachtige natuur, maar dat was eigenlijk nog maar het begin, want daarna reed ik via Woerth naar Soultz s/s Forêts en daarna kwam ik aan in Wissembourg waar ik de laatste klant ophaalde.

Daarna reed ik de route over Lembach en wat ik daarna aan schoonheid zag was onbeschrijfelijk en ook in een blik te vangen noch te filmen en te knippen, zeker in deze tijd van het jaar als de meeste loofbomen er xerofitisch bij staan, de regen met windvlagen vanuit de hemelsluizen naar beneden stort en daardoor woeste, kleine ongevaarlijke beekjes vormt die hun wegen tussen de stammen door zoeken teneinde verder in stoompjes op te gaan.

Bij een meertje, net na Lembach, zag ik tussen de bomen de witte pluimen van een groep blauwe kraanvogels, schuilend onder een uitstekende rots, staan en enkele keren nam ik een havik waar, nu natuurlijk vanwege de kale boomtakken goed te zien.
Sinds de mens niet meer leeft, maar beleefd, drinken ze helemaal niet meer wat lekker is, maar wat men als lekker krijgt voorgebekerd.

Even na Lembach kwam ik langs Chateau Fleckenstein en reed bij Hirschthal de grens naar Duitsland over, vermoedelijk de kleinste grens tussen beide landen die voor vrachtvervoer toegankelijk is en ik ben altijd blij dat ik zo ongeveer de enige ben die die grens kent, want een brede tegenligger is op dat smalle stuk allerminst welkom en het blijft erg smal tot Schonau, maar daarna al snel breder.

In de middag passeerde ik Dahn en Pirmasens, ging de weg op naar Landstuhl en kwam, rijdend in een enorm noodweer waarbij het gevaarte regelmatig windstoten te verduren kreeg, via Trier in Luxemburg aan, altijd een land waar de tank vol met knalsap wordt gegooid.

Vertel het de mensen dat wijn naar hout moet smaken, manipuleer de massa, indoktrineer, roep, adverteer, laat een paar weken zakken met houtsnippers in "wijn" hangen en roep van de daken dat dát nu lekker is en zekfs de koning drinkt. Natuurlijk valt er over smaak te twisten.

Een groot wijnkenner, Helmer O., zij ooit, dat, indien wijn naar hout zou moeten smaken, God druiven dan wel een houten schil zou hebben gegeven.

Inmiddels was het reeds aan het donkeren en dan zoek ik, als het even kan, de snelweg weer op, maar die was nogal uit de buurt, maar na anderhalf uur vond ik even voor Waremme een oprit, Brussel voorbij en na even zoeken vond ik het adres, te Grimbergen, waar ik morgen ga laden en lossen zonder goederen vandaar mee te nemen en zonder goederen aldaar achter te laten.

En hoe dát is zijn werk gaat, morgen weer.

Aldus schreef ome Willem.

---

Bergheim.

2012-01-19T17:57:00.000+01:00

Ik kon hier wel tussendoor, maar verderop niet onderdoor.

Onderweg.

2012-01-19T16:46:00.000+01:00

Langs de Schlursee.

Vrij.

2012-01-19T00:04:00.001+01:00

Na een barkoude winternacht liep ik vanmorgen vroeg eerst naar de declarant op het Douaneterrein om daar enige formaliteiten af te wikkelen en omdat men mijn komst reeds had aangekondigd, lagen de papieren al gereed, waarna ik eerst langs de Duitser en daarna een aantal stempels bij de Zwitser haalde, maar toen was ik, zoals dat in ons jargon heet, "vrij".

Vrij, vrijheid, menigeen verstaat daaronder een illusie, de illusie om met vrijheid te doen en laten wat men wil, maar dat is een ernstig misverstand.

Op weg naar het losadres te Romanshorn genoot ik van de vriendelijke omgeving, ook nu in wintertijd, het was zeven graden onder nul en glooiende akkers met een afloop naar de Bodensee met rijp getooid, even voor het stadje dronk ik nog koffie, maar rond negen uur begonnen we te lossen en niet lang daarna was ik leeg.

Men denkt vrij, vrij te zijn indien men veel bezit, veel geld heeft, maar er zit juist een fundamentele tegenspraak in het wezen van rijk zijn zelf verborgen die haar verhinderd te bestaan. Hen, die men de rijken noemt zien zich onophoudelijk gedwongen om hun rijkdom te vergroten, bang om te verliezen en zij snakken slechts méér en méér naar een rijkdom die op zich niet te bezitten valt.

Leeg ging ik heen, vanuit Romanshorn, eerst via Weinfelden naar Frauenfeld en daarna over Winterthur en Embrach naar het Zwitserse Koblenz waar ik de Rijn naar het Duitse Waldshut overstak. Even later klom ik naar boven, de steile helling op naar Titisee en, boven gekomen, reed ik tussen dikbesneeuwde bossen en akkers door met fascinerende vergezichten en witte kerstkaartgezichten.

Wie psychisch, sociaal of politiek belast is, danwel diegene die ernstig gebrek lijdt, kan geen vrijheid, vrijheid in diepste zin, opbrengen, althans, dat is schier onmogelijk.

Na Titisee daalde ik af, naar, jawel, "Frei", Freiburg, de stad waar je nog steeds dwars door rijdt, en vandaar snorde ik verder, herwaarts, naar de Franse grens, dus alweer de Rijn over en dan Colmar voorbij. Even ten noorden daarvan, in Sigolsheim, had ik mijn eerste teruglaadadresje.

Vrijheid in eveneens geen bevelen, maar meer één van dienen, want tegen je eigen lichaam kun je niet bevelen "heb geen dorst", of "blijf wakker" waaruit volgt dat je met slapen en drinken het lichaam met vrijheid dient.

Vlak bij Sigolsheim was mijn tweede ophalertje, in Bergheim, wat nog een heel gedoe bleek omdat men mij een verkeerde naam had doorgegeven, maar welaan, ook daar wist ik mij kranig doorheen te bijten zodat die er rond vijf uur in zat, vijf uur, dus dat betekende dat de duisternis weer om zich heen sloeg.

Met vrijheid waarmee we ons eigen lichaam dienen, kunnen we ook aan anderen kwijt en eigenlijk is vrijheid niets anders dan smaak, de kruidige en bijzondere smaak van het in vrijheid dienen.

Door het duister ging ik verder, passeerde de Col de Bonhomme, Saint Dié en bij Baccarat draaide ik weer rechts af naar Blâmont en al spoedig kwam ik in Phalsbourg aan waarna ik nog even doorreed naar Petersbach waar ik morgen een derde klant ga laden.

De sleutelrol van de menselijke vrijheid is hierin gelegen dat hij het ik-zijn tot een minimum weet te reduceren wil hij tot de waarheid van zichzelf doordringen. Alleen wie werkelijk vrij is kan van zijn vrijheid afstand doen.

Het enige wat wij in deze wereld bezitten is het "ik", en de enige keus die we in alle vrijheid hebben is om van dat "ik" afstand te doen. Misschien is dat wel synoniem aan liefde.

Ik ben vrij, dus ben ik.

Aldus schreef ome Willem.
---

Het duisterlicht.

2012-01-17T23:09:00.000+01:00

Wie koffie wil drinken en daar eerst suiker in doet, merkt, dat de deze laatste oplost in de eerste, een louter natuurkundig verschijnsel.

Eindelijk een eerste krieken vanmorgen, toen ik vertrok vanuit Limburg an der Lahn, naar de stad waar de onder de pseudoniem ludwig Pfeuffer dichtende Yehudi Amachai het levenslicht zag, Würzburg, waar ik bij de multinational BASF mijn eerste klant had vandaag.

Op de fabriek moeten "sicherheidsshuhe" worden gedragen en ik loop doorgaans op klompen, ook TNO-goedgekeurd veiligheidsschoeisel, maar de portier dacht hier wat anders over.

Toen ik echter het TNO-certificaat tevoorschijn toverde en ik op mijn klompen bleef staan, trok een heel "Sigerheidscommando" van de firma uit om de bezien of ze dit wel konden toestaan, maar toen ik een test doorstond door op een ijzeren plaat te staan waarna men mij oplaadde met induktiestroom en constateerden dat de electrodelen gewoon door de klompzolen via de grond werden afgevoerd en ik dus vonkvrij werd verklaard, kon ik het terrein betreden en achteraf herinnerde ik mij dat ook Alfred Jodl hier in Würzburg geboren werd.

Duisternis kan niet zonder licht en licht niet zonder duisternis, want het licht van elke dag lost dagelijks op in de duisternis van de avond, terwijl het nachtelijke duister op haar beurt weer oplost in het dagelijkse licht, een louter natuurlijk verschijnsel.

Na Würzburg volgde een lange weg naar Windach, vlak bij Landsberg am Lech en dit laatste stadje is van niet onbesproken historisch verleden, want op het industrieterrein bevindt zich nog steeds een werkplaats voor landbouwvoertuigen onder de naam Mengele, lange tijd eigendom van de "zoon van" en inmiddels gedreven door "de kleinzoon van". Jozef Mengele, die na de nederlaag van Duitsland aan het recht wist te ontkomen, zelfs rond 1972 één keer met een valse identiteit even in Landsberg terugkeerde, maar uiteindelijk, door Het Recht, vermoedelijk rond 1985, alsnog werd ingehaald.

Het licht impliceert dat het donker mogelijk wordt, duisternis als lichtgebrek en het wordt steeds donkerder.

Het was wel even afzien, een lang stuk snelweg, maar nog een eind voor Ulm hield ik het even voor gezien en snorde onder een behaaglijke winterzon van Ellwangen en Nördlingen naar Donauwörth alwaar ik de rivier over stak, mij intussen afvragend, welke verklaring de eerste mensen, die hier ronddoolden, zouden kunnen hebben gehad voor het feit dat bijna alle rivieren in hun omgeving van oost naar west, maar alleen deze hier, van west naar oost stroomde.

Het is met name Vincent van Gogh die, intensief kijkend naar de schilderingen van zijn voorgangers, constateerde dat het met de eeuwen steeds donkerder wordt en dat is geen aantrekkelijk vooruitzicht, want albsoluut donker is uiteindelijk het niets.

Nadat ik ook onder het kasteel van Donauwörth reisde, volgde nog Augsburg, stad, vernoemd naar Keize Augsustus en waar de vader van Mozart alsook de schilder Holbein werden geboren, waarna ik via Landsber am Lech in voornoemde Windach een tweede adresje aan goederen hielp, en hop, weer verder, via Memmingen naar het even verderop gelegen Kißlegg, waar de laatste klant voor vandaag, terwijl het al weer donker was, nog zijn spullen kreeg.

Al denkend over het duister denk ik dat het denken ook in 't donker plaats vindt; in ieder geval kent een ieder wel de donkere krochten van zijn gedachten, de duistere uithoeken van zijn overpeinzingen en wat dat betreft vermoed ik dat een ieders duistere gedachten misdadig is, zei het dat het bij de duistere gedachte bleef en vinden het geen bezwaar dat ze niet in de greep komen van het licht, opgelucht dat het licht er niet bij kan.

In de laatste anderhalf uur kwam ik over Ravensburg, de stad bekend om zijn legpuzzlefabriek, dezelfde fabriek dat rond 1955 als eerste kwam met het zogenoemde memoriespel en ver daarvoor, net na het verschijnen van Jules Verne,s boek "Een reis om de wereld in 80 dagen, ca. 1880)" als één van de eersten met een bordspel kwam wat op genoemd boek was gebaseerd en "Die Reise um die Welt" heet, waarna ik bij Meersburg de boot op ging naar Konstanz en niet lang daarna stond ik stil, op de grens, de grens Konstanz-Kreuzlingen.

Als het donker is, wordt het licht, en daarna wordt het wederom duister.

Wat wordt, is niet, was is, is er, al is het een worden.
Donkere woorden waar je licht bij nodig hebt, het zout zit opgelost in zee.

Aldus schreef ome Willem.

---

Beieren.

2012-01-17T20:13:00.000+01:00

Bij Donauwörth.
De kou straalt van het landschap af.

Donker.

2012-01-17T00:16:00.001+01:00

Boven mij de noorderkroon en de ossenhoeder, vanmorgen vroeg, toen ik in alle stilte en koude ijzigheid naar mijn DAFje snelde, het laatste stukje weer links af met zicht op de zuidwestelijke hemel waar ik zag hoe mars langs regilus in de leeuw scheerde en daar achteraan de maan en, vlak bij spica, saturnus, die zich maar moeizaam naar de horizon begaven, de horizon die ze nooit meer konden halen want voor die tijd werden ze verzwolgen door het opkomende morgenlicht, licht dat sterrenlicht verbleekt.

De geringe geluiden, uitsluitend door mij veroorzaakt, hadden door de vrieskoude een schelle klank omdat koude lucht minder water bevat, mijn vingers waren, ondanks de oranjerode Unox-wanten, stijf van de kou en zo kwam ik aan bij het voertuig dat er nog net zo bij stond als vrijdag, toen ik hem daar verweest achter liet.

Vrijdag nog, vertrok ik, ook al vanuit het donker uit Lure waarna vlak voor de afdaling naar Remiremont, in Demoiseles, koffie met een pain chocolat werd genuttigd en daarna weer verder, Nancy, Metz en tot slot vanwege een opstopping op de grote weg over de oude grens Evrange Luxemburg in gereden en daarna, na een paar uur, was ik alweer snel thuis, vanmorgen vroeg ging ik weer, eerst op weg naar Amsterdam, lossen, laden, garage en dan in de middag weer op weg, eerst naar onze oosterburen waar ik, alweer, in het donker aan kwam en nu boven mij de stier en tweeling, die wel de einder halen voordat ze in het licht worden opgenomen.

Merkwaardig: in het duistere donker staan lichten en hoe meer het duister toeneemt, hoe helderder de lichten, maar als het duister door het daglicht wordt verdaagd, zijn zelfs de helderste lichten niet meer te zien.

Het duister, te donker voor een oorsprong, komt uit geen enkele bron.

Aldus schreef ome Willem.
---

Foto's afgelopen week.

2012-01-15T21:16:00.000+01:00

nog een mooie foto van Kranj, slovenië.

En hier het dorpje Lurisia, onder Turijn, tegen de Franse grens aan.

En daar blijkt inderdaad een aardig optrekje te koop te staan.

Op de terugweg kreeg ik nog een mooi zicht op Mondovi,

Waarna ik, op weg naar Fossano, langs een mooie spoorbruk kwam waar ik twee plaatjes van heb.

Hier Piobesi, nabij Turijn

En vervolgens gaan we terug door het dal naar Aosta.

En daarna naar boven, de bergen weer in, op weg naar de Gran San Bernard.

En dan weer naar beneden via de Zwitserse kant,

waar een ongeluk plaatsvond.

De volgende dag bij de grens Frankrijk-Luxemburg. Weinigen zullen dit nog herkennen als de voormalige hoofdweg en de grenspost Evrange.

En tot slot, de stad Luxembourg zelf.

Het -oude- douaneterrein van Aosta.

2012-01-15T15:40:00.002+01:00

Hier hebben veel truckers wel herinneringen aan. Een Italiaans douaneterrein was altijd een ontmoetingsplaats. Maar nu is er bijna niets meer van over.

Sirenella

2012-01-15T15:37:00.002+01:00

Op de vroege morgen in Palazzola, even een bakje koffie.

Kleurverschil.

2012-01-12T22:55:00.001+01:00

Schrijven wij eenzelfde zin, met zwarte inkt, een regel van ongeveer tien woorden, de eerste in blokletters, de tweede in sierlijke schuine schrijfletters, en vervolgens dezelfde woorden met rode inkt.

Koud was het wel, vanmorgen, maar de lucht was kraakhelder en vanwaar ik had geslapen was het misschien twee minuten rijden geweest toen in bij de laadbron aankwam.

Bron, want het product wat ik hier ging laden was water, bronwater, dozen met én dozen zonder prik, twee pallets en zo op de vroege morgen zaten die er rap in en op weg ging ik weer, via Mondovi richting Fossano waar de weg tot twee keer door een diepe kloof, een gescheurde aarde, loopt, een fascinerend gezicht waarvan ik telkens weer onder diepe indruk kom, die enorme kloven, alsof de aarde hier aan buikscheur leed.

Mensen kunnen lezen, anderen weer niet, of lezen half. We leggen het papier met de daarop geschreven zinnen aan een paar van hen voor, die kunnen lezen en die niet kunnen lezen.

Het tweede adres was in Piobesi, een laadadres waar ik wel meer kom en waar de kar vervolgens weer af werd geladen en zo, voor de middag, vertrok ik naar Aosta om aldaar een document te laten maken om dan Zwitserland te kunnen doorkruisen.

Er blijkt verschil tussen de lezers en diegenen die niet lezen. De lezers zien vier keer dezelfde zin en verder zal hen niet onmiddellijk iets zijn opgevallen, maar de niet-lezenden, die niet weten wat er staat, zien direct dat er met twee kleuren werd geschreven én dat de twee zwarte en twee rode zinnen ook nog eens onderling in vorm verschillen, althans, dát heeft voor hen betekenis.

Het was moeilijk voor te stellen dat het nog geen half januari was, want de zon scheen overdadig en als ik niet beter wist zou ik verwachten dat elk ogenblik de bomen zouden uitbotten, voorjaar, maar ook ik weet; de winter moet nog beginnen!

Wie niet lezen kan, merkt alleen de verschillen op. Degene, die lezen kan, vindt de verschillende kleuren en lettertypen gelijk, want de zin is immers dezelfde.

Nadat het document gereed was, trok ik het hooggebergte in waar pas halverwege de eerste echte sneeuw te vinden was, maar dat was even anders toen ik aan gene zijde, de Zwitserse zijde, kwam, dat meer in de schaduw ligt. Daar was de sneeuw talrijk aanwezig, tot aan Martigny aan toe, maar daarna, toen ik de weg naar Lausanne reed, niets meer, maar toen ik het dal van de Valais uit reed en ik bij het Meer van Geneve kwam ondervond ik mist op mijn weg. De hoge bergen aan de overzijde waren niet meer te zien, terwijl het laatste zonlicht van vandaag er voor zorgde dat de grijze mist en daaronder het grijzere water melancholiek terugschitterde, alsof de lucht verrukt was van blijdschap, van majesteit en van zulke voorname aanblik werd ik in mijn radio-stille cabine diep ontroerd.

Wie heeft ervaren de dingen zo te zien als de lezers van die ene zin, ervaart alle dingen en gebeurtenissen, hoe mooi of hoe vreselijk ook, altijd als uitstraling van hetzelfde, het tedere, het eindeloze, als schoonheid.
Niet lang daarna snorde ik door donker Frankrijk en reed nog via Pontarlier naar Lure, maar toen zat het er weer op voor vandaag.

Bij een in rood geschreven zin zien zowel de lezer als de niet-lezer de rode kleur, maar de tint heeft niet voor beide dezelfde betekenis, of met andere woorden: een niet-lezer ziet en ervaart een diepe kloof, een aardscheur, tussen de kleuren vrolijkheid en droefenis, vreugde en verdriet. Een lezer ziet die kleurverschillen ook, maar leest ze als dezelfde zin, dezelfde oorsprong.

Aldus schreef ome Willem.

---

Rocceforte

2012-01-12T19:03:00.001+01:00

Dit is toch werkelijk een aardig "op"trekje?

Ongeluk.

2012-01-12T19:00:00.000+01:00

Dat ging daar goed mis. Afdaling Grand San Bernard.

Te koop!

2012-01-12T08:37:00.000+01:00

Dit optrekje is te koop, makelaar lurisia.

De schildering.

2012-01-11T22:07:00.001+01:00

Stelt u zich een weg voor, tweebaans, zonder zijkanten, doorgaans bermen geheten, niet al te breed, ongeveer zeven meter en dat lijkt mij niet een al te grote opgave.

Aan de weg links of rechts, afhankelijk van welke kant men komt, een toerit naar een grote fabriek. Achter de slagboom van de fabriek een parkeerplaats waar wel twintig wegreuzen, vrachtwagens, kunnen staan. Het zal vermoedelijk niet onoverkomelijk zijn dit tafereel met uw gedachten in te kleuren.

Maar eerst, net voor de spits, kachelde ik, na de Mingio, Oglio en Adda te zijn overgestoken, Milaan binnen, de noordring, tangenziale nord, op om bijna aan het einde rechts af te slaan, richting Palazzolo Milanese en omdat ik toch wel erg vroeg was, stopte ik bij de koffiestop "Sirenella" om tussen divers gepluimeerd italiaans kakelend werkvolk een cappucino met een kleine versnapering tot mij te nemen.

Daarna lossen, eerst dus in Palazzolo, daarna voorbij Varese, in Besnate en nog in de morgen Buscate, niet ver van Novara waarna ik verder reisde, de grensrivier Ticino (spreek uit titsino en niet tikino. Dat laatste staat zo dom) over, rechts van mij verleidelijk hoge bergen met witte toppen in een doorzichtige nevel gehuld en links van mij een bijna hete januarizon, op weg naar het laatste losadresje deze week, in Settimo Torinese, vlak bij Turijn dus, aan een niet al te brede, de zonet door u ingekleurde, tweebaansweg met de toerit links van mij.

Even na enen kwam ik er aan en bleef op de rijstrook staan omdat de fabriek de regel stelt dat onder etenstijd, dus dat was tot twee uur, niemand door de portier mocht worden binnengelaten, net ook op het moment dat het eerste blok van vier en een half uur door mij werd gereden en ik hoogstens nog een twee minuten verder mocht en kon rijden.

Natuurlijk stond ik voor de overige tweebaansweggebruikers aardig in de weg, maar ja, het zei zo en na verloop van enige minuten stopte er een politie die mij vroeg waarom ik toch zo bleef staan.

Mijn uitleg volgde, en knikkend begrip van de agent die het ook evenzo zot vond, waarna hij vertrok.

Na weer een paar minuten parkeerde een nogal patserige meneer, en, wat al gauw bleek, een schreeuwerd, die mij sommeerde het DAFje te verplaatsen, maar ik bleef doorlezen in mijn boek.

Na veel geschreeuw, in woorden die ik niet wilde verstaan, dreigde hij de politie te bellen en even later gaf hij gehoor aan zijn dreigement.

Kwart voor twee arriveerde de politie, maar nu twee andere agenten die mij wederom vroegen naar de rede van mijn bestaan waarna weer uitleg van mij volgde en ik bovendien aangaf dat twee collega's het blijven staan goed hadden gekeurd. De agenten informeerden en wilden schouderophalend vertrekken, maar de schreeuwerd naast zijn lelijke voorwieldrijf ging compleet uit zijn dak met schelden en dreigen, dusdanig, dat de hermandad besloot hem in te rekenen en hem af te voeren, terwijl zijn verhikel op de rijbaan, net voor mijn truck, zielloos achterbleef

Om twee uur reed ik de poort binnen terwijl ik rond vieren pas het ene palletje wat ik voor hen had, kwijt was terwijl ik vanaf het fabrieksterrein zicht had op de betreffende tweebaansweg waar ik terloops zag hoe de achtergebleven auto door een kraanwagentje werd weggesleept.

Glimlachend om het weinig verheffende tafereel reed ik vanuit de toerit de tweebaansweg op terwijl in de CD-speler nog een schijfje zat die ik graag had willen beluisteren, maar omdat de radio defect is, moest ik de klanken er maar zelf bij bedenken terwijl ik voort ging, op weg naar mijn eerste teruglaadadres, nog onder Mondovi en dat als het waren tegen de Franse grens aan ligt.

Onderweg kwam ik langs de stad die ik altijd in verband breng met de kleinzoon van Venus, Alba, en bedacht mij hoe het mogelijk was dat een vijftien-jarig jochie in slechts een paar weken tijd voor de bruiloft van Maria Theresia en, naar ik meen, Frederik de Grote, een opera kon schrijven dewelke tegenwoordig drie compactdisquen beslaat en daarbij dat alle muziek ook nog voordien werd ingestudeerd!

Zonder radio-Cd-speler, maar met de zo nauwkeurig mogelijk geschilderde muziek tussen mijn oren bereikte ik in het donker het minuscule dorpje Lurisia aan een doodlopende en tegen de bergen vastlopende weg, het dorpje waar ik morgen wat ga ophalen voor Nederland en zowaar, in het dorpje zelf Amadeus, een geriefelijk en idyllisch klein restaurantje waar ik mij tegen geringe betaling wat lekkers toeëigende, maar Asciano in Alba en de stem van Silvia hoorde ik er niet.

Inmiddels weer terug bij het mobiele hotel voor de nacht, het is donker, aardedonker en zie bijna boven mij de stier en de Orion, en verder naar het oosten meen ik Saturnus te zien terwijl de beide Ursussen onbewegelijk naast de pleiaden van boven af op mij neerzien

En onder het schilderen van allerlei roerselen trek ik de gordijnen maar eens dicht. Een mens maakt wat mee op een dag, en dan heb ik nog lang niet alles verteld!

Aldus schreef ome Willem.

---

Pralormo.

2012-01-11T16:38:00.000+01:00

In ondergaande winterzonnevuur.

Sinerella.

2012-01-11T07:55:00.000+01:00

Koffiedrinkend publiek op de vroege morgen, in bar "Sinerella, anno 1972".

Padova.

2012-01-11T07:53:00.000+01:00

De ondergaande zon op 10 januari 2011.

Snelweghappen.

2012-01-10T22:19:00.001+01:00

Troosteloos, dat was wel het juist woord voor de dag van gisteren, grauw, grijs, nat en kil en daarbij ook nog een defecte radio en omdat solo a capelle zingen niet iets is wat mij ligt, vulde, afgezien wat snorrend motorgeronk, stilte de hele weg het stuurhuis.

Tel daarbij op dat ik vanwege het ontbreken van goede alternatieven ook nog eens veroordeeld werd tot het rijden van snelwegen, autobanen, en dan weet u ongeveer hoe mijn humeur er aan toe was; zwartgallig als het nimmerweer om mij.

Maar goed, vreugde en verdriet zijn, beide, voor ons even kostbaar, ondanks dat ik vanmorgen vroeg weg reed, door het donker en weerbarstig snertweer, richting Salzburg, de (geboorte)stad van Mozart waar de muren van de oude stad zijn frivole muziek uitademen, maar helaas, om zes uur in de morgen valt daar weinig van te genieten, want verder ging het, de weg naar Villach op waar naarmate ik hoger de Tauernalpen op reed, de regen plaats maakte voor sneeuw, enorm veel sneeuw en niet erg veel meer waagden het nog verder te rijden zodat ik in volstrekte eenzaamheid aan de eerste van de twee doorgaande tunnels kwam.

Door de vreugde dringt in onze ziel de schoonheid van de wereld binnen en door verdriet komt zij in ons lichaam en het is niet goed beide met elkaar te vermengen.

Uiteindelijk wist ik de sneeuwzone te trotseren, daalde af via Spittal naar Villach waar ik ook nog eens Wenen en Klagenfurt samen op één bord genoemd zag, kan het nog erger?

Is er iets mooier dan de kortstondige sneeuwduinen op de eeuwige plooien van de alpenhellingen? De bergen met hun sneeuw zijn er niet minder mooi om wanneer wij weten dat er mensen in omkomen, haar schoonheid is juist des te treffender! Immers de natuur gehoorzaamt zonder te beseffen.

Het kan nog erger, want nadat ik, nog steeds vertoevende op de Europese snelwegjungle, door de Karawankentunnel reed en in Kranj de eerste -en laatste- klant voor vandaag wegbracht en ik daarna via Ljublijana verder ging, volgde ik een tijd lang de borden met de desolate naam Trieste. Nou, zo kon het wel weer.

Slovenië, ik kwam er in de zestiger en zeventiger jaren, toen nog een deel van Joegoslavië, een prachtland, maar van weleer lijkt niets meer over, zo gemoderniseerd dat niets meer aan die tijd van toen doet herinneren: de smalle wegen, de Zastava's, de stoomtrein op het station van jessenice, de lage prijzen. Niets meer...

Of? Ja toch, toen ik langs Brnik kwam en de vooral links aflopende bergrug zag, de glooiende hellingen en het lege achterland in het dal, leek het net op de plaatjes die Georg Remy tekende op de laatste bladzijden van zijn boek Raket naar de maan, die paar plaatjes waar Haddock, Wolf, Zonnebloem en Kuifje in de avonduren met oude trucks naar de raket worden gebracht en ik voelde het weer even: ik ben terug in Slavië!

Dus het was vandaag niet alles kommer en kwel, want na Spittal zag ik in het zuiden de zon al doorbreken, de zon, die verder de hele dag bij mij bleef en steeds feller en warmer ging schijnen.

Alle verschrikkelijke dingen die in de wereld voorkomen zijn als de plooien in de bergen, het vallen van het water, het neerdalen van de sneeuw, de werking van de zwaartekracht, daarom zijn ze mooi en soms kan een anekdote of een gedicht die schoonheid tastbaar maken.

Langs Postojna ging de reis, het Postojna dat nietsvermoedende grotten en spelonken in de achterliggende bergen heeft dewelke een grote rol speelden in de partizanenstrijd tegen de nazi's en een uur later reed ik al weer in Italië rond.

Over de bruggen van de Isonszo, de Tagliamenta, de Pavia, Brenta en Adige, rivieren die de gevallen alpensneeuw af doet vloeien in de Adriatica, op weg, voortsnellend in westelijke richting, maar de weg is daar erg lang, en vaak ook recht.

Het was tussen Vicenza en Verona toen de zon langzaam als een vuurrode kogel achter de kim verdween en het duurde toen niet lang meer of ik hield halt bij de stad van waaruit de laatste echte koning van de Longobarden, Desiderius, heeft geregeerd, totdat hij werd verslagen door Karel de Grote die natuurlijk, naast vele andere titels, ook toen de titel van Longobardenkoning op zijn revers erbij prikte.

De naam van de streek herinnert er nog aan, Lombardia en ik bevind mij, voor zover nog niet duidelijk, in Brescia, het begin- en eindpunt van de voorheen beruchte autorace de "Mille miles".

De man die met gevoelens van tederheid kijkt naar de borduurnaald die zijn gestorven vrouw, van wie hij zielsveel hield, hanteerde. De moeder, die vol herinnering de gebarsten vaas streelt en nog precies weet hoe boos ze wel was toen haar zoontje, die er nu niet meer is, deze omgooide.

Vreugde en verdriet, even kostbaar. Zo krijgt twee dagen snelweg happen ook zijn zin.

Aldus schreef ome Willem.

---

Kranj.

2012-01-10T10:18:00.000+01:00

Slovenië.

Maandag, 9 januari 2012.

2012-01-09T23:27:00.001+01:00

Nog even terug naar vrijdag, de douane, waar ik mij vrijdagmorgen vroeg aanmeldde om een document op te laten maken voor Noorwegen.

Geloof het of niet. Ook daar in Ronq, aan de
Frans-Belgische grens, kon, vermoedelijk om dezelfde redenen als de dag ervoor in Saint-Etienne, ook geen uitvoerdocument worden opgemaakt en het grappige is dat ze daar dan na een uurtje of drie eindelijk eens achter komen, dus vertrok in dan maar zonder de benodigde documenten richting Dordrecht waar ik de spullen in een havenloods achterliet terwijl de opdrachtgever dan wel achter de documenten zal gaan jagen waarna ze na verloop van tijd verder naar Noorwegen verscheept kunnen worden. Al met al zes uur wachten op papieren die ik nooit kreeg, ook dat is het leven van een vrachtrijder anno 2012.

De vracht was er in Dord snel uit waarna ik naar Amsterdam vertrok om de vracht voor vandaag te laden, de vracht waarmee ik vanmorgen vroeg door weer en wind vertrok en de eerste twee klanten, te Stuttgart en Ulm, zijn er reeds uit en daarna reed ik verder, tot voorbij München en ik sta alweer klaar om morgen vroeg weer verder te gaan.

Een troosteloze dag vandaag met kille regen, geen vrolijke dag en daarbij blijkt mijn radio opeens ook stuk te zijn.

Een dag dus, om maar snel te vergeten.

Aldus schreef ome Willem.

---

Deze week in beeld.

2012-01-07T10:47:00.000+01:00

Hoewel een niet al te spectaculaire reis, een paar plaatjes die het beeld bepalen.

Op weg, vanaf Aubange naar Verdun.

Aankomst in Verdun vanaf de heuvels.

Aankomst en vertrek uit Bar le Duc.

Bij Saint Dizier moet ik deze brug over.

Waar een uit de oevers tredende rivier onderdoor stroomt.

En daarna kom ik aan in Brienne le Chateau.

De volgende dag, één van de vele loodsen van de oude Michelinfabriek

Daarna door Noirétable.

Waar ik een foto van de truck neem.

Hier op de weg van Montbrison naar Saint-Etienne met rechts de heuvels van de forez.

Bij Ambuzieux, een aparte, moderne brug op de nieuwe rondweg.

Hier weer de heuvels van de Forez, maar nu vanaf de andere kant van de Loire, gezien vanf de weg tussen Feurs en Montrond.

En dit ís dan die weg, de oude N-7, net buiten Saint Etienne.

Hier even binnen, in de routier op de driesprong Bourges-Parijs-Nevers. Aan de achterkant hangt de foto van de oude situatie van de toen al bestaande routier uit 1955.

Dit is dan die foto, weliswaar niet al te best, maar toch. in de linker onderhoek nog een klein fotootje met de situatie uit 1930.

En hier de routier zelf, wat onscherp, vanuit Nevers. Recht door Parijs, scherp links, Bourges.

1000 pattes.

2012-01-06T09:16:00.000+01:00

Routier vlak aan de grens in Ronq, de duizendpoot.

N-7.

2012-01-06T06:17:00.000+01:00

De verlaten N-7, omdat met liever betaald voor de A-77 die er naast ligt.

Luidkeels.

2012-01-06T00:17:00.001+01:00

Afgelopen nacht trokken de wolken de open lucht dicht waardoor het vanmorgen vroeg minder koud was dan gisteravond en rond achten vertrok ik maar eens naar het laadadres waar ik een lading chocoladereepjes zou krijgen voor Narvik, een stadje boven de poolcirkel.

Rond negenen begon het laden en half tien zat het er in, maar toch moest ik tot ver naar elf uur wachten voor een uit twee regels bestaande factuur alsmede een summier exportdocument waarmee ik dan nog langs de douane moest om te laten afstempelen vanwege het feit dat Noorwegen geen Europese Unie is, maar in Saint-Etienne bleek dit niet mogelijk.

Dan maar op weg, naar de Franse noordgrens waar het wel mogelijk is en zo vertrok ik vanuit een bewolkt Saint-Etienne, met ten oosten en ten westen van mij, in de verte langgestrekte bergruggen.

Nog voordat ik Roanne naderde begon het onstuimig te waaien, diverse truckers hielden het voor gezien en zetten de voertuigen stil. Even later enorme regens die de stuurhut teisterden en bijna niemand meer op de weg, demonen leken de elementen tot het uiterste op te zwiepen en onder dit anti-toeristenweer snorde ik verder, Lapalisse, richting Moulins en het nimmerweer bleef aanhouden. Ooit, jaren geleden, herinner ik mij eenzelfde weer, op school en ik zie nog meester Eijgenbroodt voor het raam staan waartegen de plensregen tekeer ging en toen een afgrijselijke windvlaag een barst in de bovenruit veroorzaakte, haalde hij de dikke bolknak uit zijn mond en sprak met luide stem de gedenkwaardige woorden van een oude psalter: "'s-Heeren stem op 't hoogst geducht,
Rolt en klatert door de lucht,
Berst, met vreselijk geluid,
Op de grote waatren uit."

Weilanden en akkers stonden meer en meer onder water, de storm schreeuwde luidkeels door de enorme Loire-vallei wat ooit alleen in Beethoven's Pastorale in noten werd vastgelegd. Daarna heeft Rossini het nog geprobeerd in zijn ouverture Wilhelm Tell, kwam heel ver, maar het haalde het niet bij de onweerscompositie van zijn voorloper. Immers één enkele violenvibratie in het onweer van de "zesde" overtreft het hele derde deel van Rossini's ouverture, één enkele paukslag van Beethoven doet er honderd van de Italiaan verbleken.

Pas ver na Nevers werd het rustiger, ik reed de N-7, waarnaast inmiddels een foei-lelijke snelweg werd aangelegd, af, de oude N-7, tussen Briare en Montargis, een weg voor mij vol melancholieke herinneringen, reed langs een verlaten en vervallen, in ongebruik geraakt, tankstation waar ik ooit, rond 1973, eens mijn jas, die ik binnen even uittrok, heb laten hangen en nooit meer ophaalde en kijkend naar de rustig wordende wolken duwde ik een CD in de speler. Onder invloed van mijn herinneringen en de klanken van de pastorale veranderden de rustig wordende waterwolken van uitdrukking, van sfeer en van kleur; rond vijven kwam ik aan op de historische driesprong Parijs-Bourges-Nevers en exact op de splitsing staat reeds talloze jaren een routier.

Ondanks dat ik hier lange tijd niet was geweest, herkende de uitbaatster mij nog, ik dronk er koffie en blikte even op de muur waar een grote foto van deze plek uit 1955 hangt en na een half uurtje reisde ik verder door de inmiddels donkere avond.

Op weg naar Parijs wisselde ik de CD voor een andere en weldra klonken de stem van Claron McFadden door de cabine die de ruim tien minuten durende aria "Dal tuo gentil sembiante" uit Ascanio in Alba zong, een waar kunststukje waar menig sopraan zich wel op stukgezongen zal hebben, maar ja, Mozart had er kennelijk plezier in om een sopranenstem in allerlei bochten te laten zwingen, zo ook hier.

Het leek wel de stem van de vanmiddag voortloeiende wind die luidkeels over de vlakte klonk en die zich hier binnen in de stuurhut liet horen.

Tot voorbij Parijs probeerde ik mee te doen, luidkeels, maar hoe ik ook mijn best deed, die hoge noten, ik kon er niet bij.

Aldus schreef ome Willem.
---

De Loire

2012-01-05T09:37:00.000+01:00

Kolkend door het vele regenwater.

Michelin.

2012-01-05T09:27:00.000+01:00

Loodsoverkapping van de oude fabriek.

Unamuno

2012-01-05T00:23:00.001+01:00

Baardmossen geven een lichte groenglans over de bomen waardoor, ondanks de wintertijd ook de kale bomen nog groen lijken terwijl ook soms een bijna ongezien rode glans de boomtakken versierd.

De Baskische dichter en wijsgeer Miquiel de Unamuno antwoordde op de vraag, of hij nog vertrouwen had in de jeugd, resoluut met "Neen! Ik geloof niet meer in de jeugd. Voetbal en bioscoop zijn de enige dingen waarvoor zij belangstelling heeft. De jeugd en Europa zijn van de duivel bezeten en beide zullen in waanzin sterven"

De eerste kilometers werden nog in het donker afgelegd vandaag, maar bij het naderen van Clermont-Ferrand kreeg ik vanaf een hoogte zicht op de stad en het prachtige berglandschap rondom de stad terwijl ik tot haar afdaalde en niet lang daarna bij de Michelin bandenfabriek aankwam, mijn eerste Franse klant dit jaar.

Afgelopen nacht, en ook deze avond weer, kijken er diverse collega's weer televisie in de cabine, getuige de diverse aangebrachte schotelantenes die aan de buitenspiegels werden aangebracht. Een ander aanzienlijk deel kijkt met een laptop één of andere film, en zo gaat dat, dag in, dag uit, week, maand jaar in, jaar uit.

Banden worden er trouwens bijna niet meer gemaakt, hier, in de oude fabriek, destijds gebouwd tegen het centrum van de stad, maar voornamelijk halffabrikaten die dan weer doorgetransporteerd worden naar, voornamelijk, voormalige oostbloklanden waar de echte autobanden worden gefabriceerd.

Kostbare tijd wordt verknoeid, alleen maar kijken, je suf kijken en passief opnemen totdat het menselijke opnameapparaat onherstelbare defecten gaat vertonen en men niet meer leeft, maar beleeft, of het nu in de truckcabine of de huiskamer is.

Na Clermont-Ferrand over de oude nationaal oostwaarts en het eerste stadje wat men tegenkomt is Thiers, befaamd om zijn messen en het hele stadje is dan ook vergeven van winkeltjes met messen, messen en nog eens messen. Daarna volgde een fraai berggebied met evenzo fraaie dorpjes als Noirétable en Boën waarbij je dan langs diverse kleine fabrieken komt waar harde Franse worsten worden gemaakt en waar je dan zo'n mes uit Thiers voor nodig hebt.
En wát er al niet gekeken wordt, ik wil het niet eens weten, maar wel, dat door al dat passief gekijk het menselijke wezen zo een prooi wordt van allerlei ontbindende machten, het gesprek is verstomd.

De zon scheen heerlijk en ook was het bijzonder aangenaam terwijl de beekjes en rivieren overtollig water afvoerden: veel beekjes waren oeverloos en zochten hun weg over weiden en boomgaarden, teken dat het ook hier enorm geregend had. Als je maar goed kijkt, zie je antwoorden op het waarom.

Al dat gekijk, en met name naar sport en nieuws, beide volstrekt nutteloze zaken, heeft reeds het merendeel der mensheid zichzelf zijn menselijkheid ontnomen en zo is men verworden tot kliermassa met nog slechts hier en daar een pietsje spinaal bewustzijn, maar verder afgestompt tot op het bot.

Rond de middag kwam ik aan in Saint Etienne, waar mij een verrassing stond te wachten, want nadat ik de laatste klant hier achter liet en mij aanmeldde op het teruglaadadres, kreeg ik te horen dat er pas morgen kan worden geladen, tijd genoeg dus om wat rond te kuieren, maar wel spijtig dat ik nu net op deze reis geen fiets heb meegenomen.

Door radio, film, televisie en krant klopt de hele wereld bij voortduring aan ons aller mensendeuren, niets imponeert nog en alles wordt scheef getrokken in een mengelmoes van klanken, beelden en gedachten waardoor zuiver denken wordt gehinderd terwijl door veelweterij zonder weten woorden tot op de draad versleten zijn en de cultuur hebben ontzield

De namiddag bracht ik door op een enorm groot "centre commercial", waar ik in staat werd gesteld een tijd lang het winkelend publiek gade te slaan, deed zelf ook mee en bij het invallen van de duisternis dook ik de cabine en een boek in terwijl ik nog net zag hoe bijna recht boven mij een halve maan en vlak daarnaast saturnus mij vanuit de hoogte in de gaten hield.

Met sport, kei-harde muziek, nietszeggende prulkunst, film op film kijken en andere pepmiddelen tracht de hopeloze mensheid zich nog een jong en ambitieus uiterlijk aan te meten, maar de diepe rimpels van het oud zijn zijn helaas niet meer te verbergen.

De hedendaagse tijd is wellicht een miniem briesje van wat ruisende herfstbladeren in de winterzon die een naderende orkaan aankondigen.

Unamuno kondigde deze reeds aan.

Aldus schreef ome Willem.
---

De modderstromen.

2012-01-03T23:41:00.001+01:00

Merkwaardig, het weer, zo in deze eerste week waarbij het water in ontelbare liters vanuit de lucht op de aarde neerdaalt en menig rivier buiten haar oevers laat treden.

Niet lang nadat ik vertrok kwam ik vanmorgen aan in Aubange, een dorpje tegen de Luxemburg-Franse grens aan, maar nog net in België en gaf daar bij een fabriek vier zogenaamde bigbags af, palletgrote zakken van, meestal, ongeveer 1.000 kilo per stuk en daarna reisde ik verder, via Verdun naar Saint Dizier en Auxerre, en daar ook weer verder.

Een donker uitgestrekt wolkendek zweefde boven mij, aangevoerd met nog meer uit het westen zodat het dek al maar dikker en dikker werd en aan de verre einder, naar dáár, waar ik naar toe reed, nam ik een paar keer nog een opklaring waar, een doorbrekende zon, maar de wolken haastten zich zo snel, dat ik daar nimmer aankwam.

Om mij heen ondergelopen akkers, steeds meer, kolkende riviertjes en nagenoeg de hele dag regen, regen met straffe rukwinden, en terwijl het donker werd reed ik Auxerre uit, de weg op naar Nevers waarbij ik een tijd lang, tot aan deze stad, langs de Nièvre reed en links en rechts van de weg in het duister de spiegeling van water zag, enorm veel water, van een veel te breed geworden rivier die in de verderop gelegen stad de Loire in stroomt, op weg naar de oceaan. 'T is als een metafoor voor het einde van onze beschaving, want wij zijn inmiddels afgedreven langs woelige modderstromen en onze mogelijkheden om de rotsgronden van de zelfcontrole nog te bereiken zijn zo goed als uitgesloten en zo drijven we af, ver van onze oude lichtbakens, onze Europese schipbreuk tegemoet.

De herhaling van de noodlottige cyclus van vroegere beschavingen.

Een woeste stroom neemt alles, wat op haar weg ligt, mee. Soms blijven er hier en daar slechts wat scherven achter, misschien nog een verroest euromuntje.

Stromen de rivieren ons niet tegen?

Aldus schreef ome Willem.

---

Wateroverlast.

2012-01-03T10:58:00.000+01:00

In Spincourt.

Scheikeremmes.

2012-01-02T23:36:00.001+01:00

Spiegelend asfalt onder de straatverlichting, gietregen en windvlagen, onstuimig weer, weer dat ik waardeer, weer dat op mij lijkt, maandag, op weg naar Oldenzaal waar ik in donker aan kwam, de eerste pakjes dit jaar het voertuig verlieten, dozen die ik vorig jaar uit Frankrijk meebracht.

Nog steeds in 't donker het ongezellige industrieterrein af, op weg naar het meest fantasieloze oord dat Nederland kent, het industriepark van Zeewolde, want bij het zien van dit terrein vraagt menigeen zich toch wel af: "is dít het nou waarom het hier moest worden drooggelegd", of zou ik de enige wezen?

Op weg naar Amsterdam luisterde ik naar de radio waar onze oud-president W. Kok de huidige politici slappe knieën verweet omdat ze niet daadkrachtig optreden inzake de crisis rondom euromunt, de munt die tijdens zijn bewind werd ingevoerd.

Inmiddels ontving ik bericht om een zending op te halen in Schagen en toen dat was opgehaald in Amsterdam de kar verder vol geladen met bestemming Frankrijk.

Zo op de tweede januari dit jaar vertelde de voormalige president dat hij tien jaar geleden hardere afspraken had gewild, maar, zo zei hij, daar bleek toen geen politiek draagvlak voor te zijn geweest en toen ik dat hoorde zette ik maar meteen even een CD-tje op.

Vanaf Schagen brak de zon regelmatig door de verwilderde wolken heen, een regenboog, terwijl Allazim zong "Sehet dort in sanften Wogen,
Wie der bunte Regenbogen
euch als Friedensboten lacht"

Een ander slappe knieën verwijten terwijl je zelf zonder harde afspraken vanwege onvoldoende politiek draagvlak de euroramp hebt ingevoerd, sommige mensen danken een goed geweten aan een slecht selectief geheugen.

Die eerste week, geen file, zelfs betrekkelijk rustig in de spits toen ik vanaf Amsterdam richting Maastricht vertrok, de twee steden waaruit twee verdragen kwamen die een cruciale rol eurorol speelden, het werd alweer donker, een halve maan, daaronder een helder hemellichaam dat later in de Vissen bleek te staan, saturnus, in haar kielzog mars die, naarmate het donker en wolkenlozer werd, goed was te zien, terwijl Zaïda "Aber seht dort in der Ferne,
blutige Kometensterne!
Hört ihr wie der Donner kracht?" zong, woorden uit één van de weinige Duitstalige opera's van Mozart

Emmes is de beste scheiker( ')), zegt een Jiddisch spreekwoord, maar iedereen rond het eurodrama past het in de omgekeerde volgorde toe, leugen is de beste waarheid, en de verantwoordelijken houden zich nog steeds krampachtig aan de eigen waarheidsleugen vast.

In de avonduren bereik ik deze maandag nog net luxemburg, waar ik dit jaar de eerste uitlandige nacht onder een onstuimige hemel ga doorbrengen.

Kok en al die andere euro-idiologen doen mij denken aan die talloze voorbijkomende meteorologen: de voorspellingen waren uiteraard feilloos, alleen het weer werkte even niet mee.

Aldus schreef ome Willem.

') Emmes is de beste scheiker; waarheid is de beste leugen.
---

Het laatste tal.

2011-12-31T15:43:00.002+01:00

In Puurs, tussen Brussel en Antwerpen, aan de oude snelweg die langs Boom loopt, was mijn laatste losplek dit jaar, waarna ik met de neus van de truck richting huis vertrok.

Een vuurpijl spuit de hemel in, het knallen vervult de middag en een walm van oliebollenlucht vult de winkelstraten, zo aan het einde, op de laatste dag van 2011, het oude jaar wat recentelijk nog nieuw was.

Goede voornemens worden wederom, ten zoveelste malen, gesmeed, goede voornemens om daarmee het nieuwe jaar 2012 in te gaan, maar wat mij intrigeert is het getal waarmee we eigenlijk de verkeerde kant optellen, het getal dat nooit begonnen is bij het cijfer één, zijnde een eerste jaar van "iets" en zo ook onze jaartelling die zijn herkomst heeft doordat een nogal onbekend gebleven monnik, in meen Dionisus geheten, rond 500 bedacht dat het toen het jaar 500 was en op dit getal kwam door terug te rekenen tot het geboortejaar van Jeshua van Nazareth, enigszins verwarrend, omdat deze jaartelling gelijke tred bleek te hebben met de Juliaanse kalender van de Romeinen.

Het getal is daarna nog één keer, door paus Gregorius de zoveelste, rond 1580, gerepareerd met de instelling van correcte schrikkeljaren en van die tijd af heet onze telling de Gregoriaanse jaartelling. (Hoewel, deze reparatie is in Rusland na de oktoberrevolutie van 1917 pas erkent!).

Onderweg, een laatste keer dit jaar, nog even halt gehouden bij een degelijke chauffeursstop te Hank, Napoleon genaamd, waar nog een laatste vier, vijf collega's zaten en ik dronk koffie met een vulkoek erbij.

En toen had ik nog een klein restant kilometers in 2011 voor de grill.

Eigenlijk is het optellen van de jaren fundamenteel niet in orde, niet juist, omdat op deze wijze het getal meer en meer wordt, steeds meer cijfers in het getal, tot het oneindige en juist dat laatste, dat "tot" is naar het oneindige toe onmogelijk, onbestaanbaar.
Daarbij moet nog opgemerkt worden dat oude volken kalenders kenden, maar eigenlijk nooit belang hechtten aan de jaartelling. Dat begon pas rond 500 toen men ook voor het eerst cijfers begon te gebruiken, cijfers, die voor die tijd niet bekend, en later lange tijd niet echt populair, waren. Vandaar dat men, wars van cijfers, lange tijd Romeinse letters als cijfers in getallen bleef gebruiken, soms tot de vorige eeuw aan toe.

Vroeg in de middag de tank nog even gevuld met knalsap om zo het nieuwe jaar in te rijden en wederom een grote menigte van pakjes van allerhande soort te gaan voorzien en wie weet hoeveel artikelen er in uw huis staan die het DAFje met zijn ruiter reeds voor u heeft verplaatst!

Probleem met cijfers lig hierin, dat niemand weet hoelang het getal door blijft lopen, want de wetenschap blijkt niet in staat dit oneindige, onbestaanbare eindgetal uit haar kennis te distilleren waarmee maar weer mooi het tekort van wetenschap wordt aangetoond, want stel, dat over honderd jaar het laatste jaar zou wezen, zouden we nu vanaf honderd beter kunnen gaan terugtellen, aftellen, 99, 98, 97 enzovoorts, tot het laatste jaar, het jaar één, , het laatste cijfer, bereikt is en wie weet, is dat laatste jaar wel 2012, het laatste jaar en dat daarna de tijd ophoudt te bestaan om nimmer meer weer te keren.

Rest mij nog de laatste cijfers, het laatste tal, 143.854, de dit jaar afgelegde kilometers waardoor het totaal uitkomt op 918.631.

Nog even, en ik ben weer miljonair.

D.V., Daf Volente.

Aldus schreef ome Willem.
---

De laatste rit van dit jaar in beeld.

2011-12-30T22:50:00.000+01:00

Op de heenweg kwam ik nog even door Luxemburg-stad.

En later via de weg naar Epinal.

En later, over de oude N-7 bij Valence.

Waar ik opeens afgevallen lading zag liggen.

En nog meer naar het zuiden natuurlijk weer dit soort wegen, hier op weg naar Nimes.

Terwijl je dan ook door leuke dorpjes komt.

Hier een plaatje van Avignon.

Op de terugweg, nabij Montbard, een prachtig landschap.

En leuke stadjes, dit is Montbard.

En verder, over de wegen naar het noorden.

Met bomen vol mistletoe, prachtig toch?

en verder......

weer door een stadje....

Langs bomen vol mistletoe.

En verder niemand te zien.....

Want de weg is nagenoeg leeg en verlaten!

kijk maar goed.....

Bijna, we naderen hier over een uur de grens.....

terwijl de vogels mij nog net ontwijken.

en tegen drie uur door Rethel snor,

En dan weer verder, langs oneindige landerijen.

Vervallen.

2011-12-30T15:46:00.000+01:00

Het staat er nog steeds en het staat er al jaren, vanaf ongeveer 1990 en ik ken het nog als nieuw

Even zat hier een snackboer in, en later ooit nog een zwembadverkoper, en nog wel andere zaken, maar reeds een jaar of 10 staat het leeg. En met het jaar leger.

Tussen Vitry en Chalons, net na de klucht.

La machine Parlante.

2011-12-30T15:42:00.000+01:00

Une parlante, vrij vertaalt, een praatmachine. Zo werden hier in de begintijd van het audiotijdperk de platenspelers genoemd. Het grammofoonplatenmerk Parlophone (anno 1896)doet daar ook nog aan denken, het platenlabel waar de Beatles hun eerste singels op uitbrachten.

Noorden.

2011-12-30T15:37:00.000+01:00

Een laatste blik over het Franse land in 2011.

Champagne.

2011-12-30T01:56:00.001+01:00

De avond, de nacht over de laatste donderdag van 2011 is gevallen, na een dag van ronddolen over de Franse heuvels en vlakten waarbij ik over voormalige, nu in ongebruik geraakte, hoofdwegen snorde: Chalon sur Saône, de oude weg op naar Parijs waar tot vóór de zestiger jaren van de vorige eeuw, dus net voor de aanleg van de snelweg Parijs-Lyon, het autoverkeer over kwam, tot Saulieu, want daar verliet ik die weg om af te buigen naar Montbard en Châtillon sur Seine en dan, via Bar sur Aube uiteindelijk aan te komen in Châlons en Champagne dat tot voor enkele jaren gewoon Châlons sur Marne heette, dus is het geven van die nieuwe naam terug te voeren op Franse poe-ha, bedoelt dit stadje te promoten voor een te duur en ongezellige bubbeltjesproduct dat onder de naam champagne de hele wereld over gaat, ondanks dat het niet te drinken, niet lekker, is en juist bij uitstek aan aanvang van een nieuw jaar, zoals het over enkele dagen te beginnen nieuwe jaar, er door te veel mensen, oh wee, ook nog wordt gedronken!

Hoe slecht toch kun je een jaar beginnen en hoe heeft men de smaak toch zo afgrijselijk kunnen manipuleren! Ach, laat maar, het is toch een roepen in de woestijn, het schreeuwen over de Franse vlakten heen, tegen menigerlei dovemansoor in.

Onderweg zon en het werd een ouderwetse reisdag door een oude tijd, slechts zo nu en dan opgeschrikt door een rotonde of ander venijnig straatterreur en dan, even, dan was ik weer terug in het heden om me vervolgens weer te verliezen in dagdromerij, na Vitry le François de klucht op, en later, van Suipes naar Rethel en toen dreigden de eerste wolken en begon het flink te waaien.

Clairette de Die bijvoorbeeld, traditionelle, en daar stond vroeger "methode champagnoise" bij, maar dat mocht van de invloedrijke champagnepiefen hier niet meer, maar dát is tenminste wél te drinken en nog lekker ook, maar ja, wie ben ik, wie luistert nou naar mij?

Bij het invallen van de avond kwam ik aan in België, reed Couvin door en bleef vlak voor Brussel staan waar hevige regen met veel geluid op het stuurdak klettert.

Droef sluit ik de ogen en zie al die mensen voor me, al die tallozen die over enkele dagen weer net doen alsof, alsof die bubbels lekker zijn terwijl het zuur de monden scheef trekt en de zoete plak onaangenaam aan het gehemelte blijft kleven.

Het oud Jiddische spreekwoord: "Die ganz welt is aan uz", blijkt maar weer al te waar, zeker als het champagne betreft.

Aldus schreef ome Willem.

Ps. Uz, van het Duits Uzen
de wereld is één "uz", vrij vertaald, bedrog.
---

Dromenland.

2011-12-29T06:46:00.000+01:00

Geen enkel geluid is te horen, het is weer zo'n vreemde winternacht, mystiek bijna als oude tijden herleven.

Stil was het ook bij de cave in Saint-Chinian waar ik de sfeer van vergangen jaren proefde, van jaren met betrekkelijke stilte, zonder voortrazend verkeer, maar met zo hier en daar een voertuig, alsof ik een korte trip maakte met de tijdmachine van Professor Barrabas.

Zoiets ontstaat doordat een meerderheid der West-Europese mensheid deze week het werk heeft neergelegd, vreemd eigenlijk, dat neerleggen en dan opeens die sfeervolle verandering.

Vreemd dat dan zo'n bijna onwezenlijk droomland ontstaat en zo reed ik het stadje weer uit, de bergen in en vanuit de hoogte oogde ik nog eenmaal over het slapende dorpje, dat in de diepte lag, en snorde over verlaten wegen naar Saint-Felix, een volgend laadadres.

Uit de luidsprekers liet ik weemoedige klanken komen, Ascanio in Alba en het klonk passend bij het stille winterweer zo op het eindejaar en daarmee kreeg alles wat dromerig verheffends, hier, waar de eeuwenoude via Domitia loopt, de weg tussen Perpignan, via Gap naar Briancon, aangelegd nog voor onze jaartelling.

De laatste week is alweer halverwege en inmiddels zijn er enkele jaarcijfers zo goed als zeker alweer vastgesteld, de overnachtingen bijvoorbeeld, dat worden er dit jaar 160 buiten Nederland waarvan één overnachting op de Oostzee, in Slovenië, Zweden en Denemarken, drie in Luxemburg, vier in Spanje, vijf in Oostenrijk en België (komende nacht in laatstgenoemde de laatste), tien in Polen, Zwitserland en Tsjechië, vijftien in Italië, 25 in Duitsland en 69 in Frankrijk.

Na Saint-Felix volgden nog twee adressen onder het wakend oog van de Mont-Ventoux, de oude, statige dame die goed te zien was want de dag vergleed in schitterend winterzonneweer, soms lastig als ze bij herhaling door haar lage stand het gezicht verblind, maar verder bijzonder aangenaam.

Sorgues, even boven Avignon, en Vacqueyras waren de laatste twee adressen, en daarna, eveneens door de winterzonnestand, over wegen met schaduwen, lange schaduwen die je hier niet gewend bent, terug, via Bollène naar Montélimar waar ik een collega ontmoette die de komende morgen in de nogastad nog een complete vracht moet lossen en we verpoosden een uurtje samen, maar doordat ik nog ruim in de rij-tijd zat, moest ik nog een paar uur verder en zo kwam ik uit in Tournus waar ik deze nacht doorbreng.

Morgen wederom een dag genieten in een land waar de sfeer van oude jaren herleeft, het Frankrijk wat weer een beetje Frans voelt, zonder haast en zonder stress, zoiets ervaar je alleen nog in een laatste week van het jaar als bijna niemand meer meedoet.

Alleen aan de vele rotonden, drempels en andere dictatoriale straathindernissen zal ik weten, dat ik droom.

Aldus schreef ome Willem.

---

Saint-Chinian.

2011-12-28T08:49:00.001+01:00

Op de vroege morgen.

Het onbestemde.

2011-12-28T00:48:00.001+01:00

Een groot, opvallend hemellichaam hing bij het vallen van de avond aan de maansikkel en ik kon hem niet thuisbrengen, maar als spoedig verdwenen beiden achter de horizon en wat overbleef was een prachtige fascinerende sterrenhemel terwijl een onbestemd gevoel mij leek te vertellen dat ik dáár, ooit, in een voortijdse tijd, tussen die hemellichamen vertoefde.

Het licht had woord gehouden, vanmorgen, al duurde het nog tot half acht, maar toen begon het krieken, maar niet in zijn volle omvang, want de eerste paar uur verbleef ik opnieuw onder een grijs wolkendek, tot Montelimar, waar ik onder het dek uit kon kruipen.

De snelweg had ik toen al een tijd verlaten en uit de CD-speler klonken de klanken van Zaïda, klonk het:
"Lasst uns singen, lasst uns lachen
Kann man's doch nicht anders machen
Fahrernot ist einerlei,
Keiner bleibt von Plagen frei" waardoor deze tekst van Emanuel Schikaneder wel weer een heel actueel accent kreeg.

Tot aan Nimes bleef ik de route national trouw, waarna ik mij om een uur of één bij de klant aankwam, maar het duurde tot dik na vijfen voordat ik gelost was en met een afgetekende vrachtbrief kon vertrekken.

Vertrekken naar een laadadres te Saint-Chinian, in het berglandschap achter Beziers waarbij je door enkele nogal krapbestrate dorpjes moet zien heen te wurmen, iets, wat dit beroep wel zo leuk maakt.
Vlak bij het laadadres ligt het ministadje Roquebrun, een stadje waar bekenden wonen en ik besluit ze op te zoeken en ik rij de kronkelweg verder af, een route die boordevol zit met heimwee, met herinnering. Na de laatste klim in het stikkedonker ontwaar ik vanaf de opgereden bergtop de fonkellichten van het lager gelegen stadje met daarboven die magnifieke sterrenpracht.
Het onbestemde is er weer, maar nu vanwege het geheimzinnige stadje waar ik al ruim een decennia kom en waar ik al van alles, vaak zeer kort, beleefde.

Het bezoek was kort, maar hevig en als altijd, goede wijn en gezellige discussie met op de achtergrond muziek van vóór Wagner, dus wat wil een mens nog meer.

Ver na elven loop ik onder de sterren door en met een fles zuivere wijn in de hand weer terug naar de stuurhut en kruip snel in mijn foudraal terwijl de kachel warmte snort, want buiten is het rond het vriespunt.

En weer dat ongrijpbare, dat onbestemde, maar nu niet naar een terug, naar een toen, integendeel.

Hoe vaak zal ik hier nog komen? En in hoeveel tijd! Één? Drie? Vijf jaren?, ik deins terug, want denken over een natijdse tijd is niet zonder risico.

Onbekend maakt immers ook een beetje onbemind.

Aldus schreef ome Willem.

---

Saulce.

2011-12-27T09:20:00.001+01:00

Op de oude N-7.

De spatie.

2011-12-26T21:22:00.001+01:00

T' zit toch even anders dan ik dacht, maar door het vorsen in en uitdiepen van tot nog toe onaangeroerde achtergedachten kom je opeens tot verbazingwekkende ontdekkingen.

Het was stil, vanmorgen, tot aan Maastricht kwam ik één enkele vrachtwagen tegen, een veewagen, en op de Peelroute, tussen Zeeland en Kessel, geen enkel rijdend voertuig; alles in diepe rust.

Het zijn woorden waarvan ik meende dat we alleen de voorkant zien -of horen-, maar dat blijkt toch niet juist, integendeel, niemand zag ooit de voorkant van een woord, het Woord of woorden.

Verviers, de Ardennen, Sankt-Vith, en daarna Luxemburg en de hele morgen lag verhuld onder een onmetelijke motregendeken waar geen einde aan leek te komen, totdat ik bij Metz aan de verre einder een opklaring meende te zien.
De achterkant, wij zien alleen de achterkant van woorden, maar nooit de voorkant en juist daardoor houden woorden hun verhulling in stand en dit geldt natuurlijk voor het geschreven woord, maar ook, en nog veel meer, voor het gesproken woord: wij horen alleen het kloppen aan de achterkant!

Even voor Epinal brak de zon door en schitterende zonnestralen deed de omgeving opkleuren, vooral toen ik de weg via Plombières over Conflans naar Vesoul reed waar frisse groene weiden omrand door wat sneeuwresten een heerlijke ontspannen rust uitstraalden.

Tussen twee woorden hoort een spatie, of het woord nu gegeten, gesproken of geschreven is, maar helaas, niet iedereen houdt zich aan dit stilzwijgende voorschrift, maar die tussenruimten zijn cruciaal.

Op weg naar Besancon neemt het duister langzaam maar zeker het daglicht weg terwijl de zon traag achter de heuvels verdwijnt, maar niet voordat de laatste stralen mij toeroepen in roodgekleurd vermiljoen alsof het licht mij boodschapt dat de nacht niet van lange duur is, en ach, ik wéét dat ook wel, maar het is altijd bemoedigend alvast een belofte te ontvangen.

Tussen woorden staat het zwijgen, de taal der eeuwigheid, sterrentaal, de geur en kleur, of het nu geschreven of gesproken werd en daarom is het dat woorden oren zalven met zoet, of integendeel, pijn doen, bijtende woorden, vooral als ze worden toegesnauwd. Voorwoorden, nawoorden, weerwoorden en al dies meer, ze verschillen allen van smaak, klank en kleur, al na gelang de inhoud, maar altijd verhult, zonder zicht op de voorzijde waar de mystiek huist.

In het duister Arbois voorbij en daarna dwars door Lons le Saunier en niet veel later, even voor Bourg en Bresse, vond ik zowaar een niet gesloten knaagschuur, want de meesten zijn tussen kerst en oudjaar gesloten.

Direct! Wij zouden direct verblind raken indien een woord, ja, het Woord en de woorden, zich zouden omdraaien en zich in vol ornaat aan ons zou vertonen, willekeurig welk woord, en het zal ons niet alleen verblinden, het zal ons meteen verpletteren!
Omdat er vandaag alleen cochon is, vraag ik of ze een kaasomelet willen maken hetgeen men bereidwillig voor mij bereid terwijl ik intussen de omgeving bestudeer; een plafond met lange houtbruine balken en daartussen geelgeverfde platen, een kersmanpop op een schommel, hangende onder aan de televisiearm, de wanden van kurk en aan die bij de toog zijn met punaises een hele rits kerstkaarten geprikt.

Woorden, devoot, de voorkant verhult door de achterkant, zo kunnen wij het aan, het leven aan, kunnen we elkaar verstaan, woorden, verborgen helderheid.

Achter de bar staat een mevrouw, vermoedelijk de vrouw van de eigenaar en ze ratelt aan één stuk door en natuurlijk ook nog in het Frans. Ondanks dat ik goed luister neem in geen enkele tussenruimte waar, geen enkele keer een rustpunt tussen twee woorden.
Ach: u kent het wel. Immers, iedereen heeft wel één of andere rateltante in zijn familie die zosnelenlangdurigzwetstdatergeenrustpunttussendewoordenblijkentezitten en wie dit nauwgezet gadeslaat zal ontdekken dat zo iemand alle devotie aan het gesprokene heeft ontnomen.

Ook het gesproken woord behoeft, wil het goed smaken, een spatie.

Aldus schreef ome Willem.
---

Onderweg.

2011-12-26T15:53:00.000+01:00

De Lanterne bij Conflans.

Het oorlogsfeest.

2011-12-24T15:09:00.001+01:00

"Tijdens het kerstreces zullen we de strijdbijl enkele weken laten rusten", hoorde ik de politicus zeggen, "dat gebeurt zeker om die bijl te laten slijpen om straks nóg feller te kunnen hakken", dacht ik meteen.

Het komt steeds meer naar buiten, de Europese slavernij op de vrachtwagens, de uitbuiting door de toch al veel te veel hebbenden, een grimmig spookbeeld komt in zwartwit voor de ogen, hoe kan dit, heeft men het nu nog niet geleerd?

Leven en dood, geluk en ongeluk, vrede en oorlog, eeuwigheid en tijd, rijk en arm, licht en donker en goed en kwaad zijn, bijna algebraïsch, met elkaar verweven zodanig, dat er velerlei dwarsverbanden te herkennen zijn, maar dan moet men wel de moeite nemen om af te dalen naar de diepere, soms stoffige, kelders van de eigen gedachten, maar helaas, muzikale pop, heroïne voor de menselijke geest, heeft maar al te vaak deze kelders ontoegankelijk gemaakt. Wie zal nog een poging durven?

Nog geen drie euro per uur, verdienen ze, de uitgebuitene in het vrachtverkeer, en ze vervoeren de containers met fair trade producten uit Afrika, die producten waar u meer voor wilde betalen, weet u nog wel, zoals er in de loop der tijden van het kerstfeest een karikatuur werd gemaakt, het feest rond de geboorte van een rebbe, de Rabbie, de Leermeester uit, in de volksmond Nazareth, maar eigenlijk uit Beit lechem, maar niemand die dat meer wist.

Het kon ook niet, vond men, want ene Herodes had immers alle kleine kinderen van dit laatstgenoemde stadje laten uitmoorden, dus kon deze rebbe nooit uit dat stadje komen, maar toch; insiders wisten wel beter, zoals insiders ook wel weten dat het ontwijfelbaar geloof in de Euromammon op luchtkastelen werd gebouwd. We lenen immers van de toekomst, maar het geloof in de Euro heeft zo wel zijn duizenden verslagen; onze nieuwe God!

De dwaze gedachten, ik hoorde ze deze week om mij heen, het dzjingobelgehalte deed weer zijn verdovende werk, vrede op aarde en zo, maar het blijkt weer een groot misverstand, de grootste misvatting aller tijden te zijn, want hoor de woorden van de Rabbie: "Meen niet dat ik gekomen ben om vrede te brengen, ik ben niet gekomen om vrede te brengen, maar het zwaard ", maar ja, dát kunnen we op deze dagen van "Oh dennenboom" natuurlijk niet aanhoren, alsof het een snerpende valse noot betreft die pijn doet in de oren.

Oei! Verwarring alom, want het verhaal is toch dat er engelen waren die "vrede op aarde" proclameerden? Het zwart-witte spookbeeld doemt weer op, het beeld dat ik zag uit een verleden toen ik nog niet in de tijd was, maar wel was.

Zoals immers iedereen er was, voor de tijd, en er blijft, na de tijd, altijd, in de tijd, op weg naar de nimmer eindigende, en komende van de nooit begonnen, eeuwigheid, het duizelt. "Wij werden vóór ons komen niet gemist, na ons vertrek zal het niet anders wezen", dichtte een slordige duizend jaar geleden Omar Khayyam, maar J. Hoogenboom zette dat recht toen hij schreef: "Ik miste je allang vóór die tijd, en daarna, nu, nog oneindig veel meer". Een Zaddik, Rechtvaardige, Rechtvaardiger, wordt geboren en meteen staat het onrecht op om daar een eind aan te maken. Het licht breekt door het duister heen terwijl het donker op de loer ligt om aan dit verkwikkende licht het licht te ontnemen, de armoede en het ongeluk pogen het geluk en de welstand met alle middelen te overmeesteren, zoals de dood het leven tracht op te eisen; Herodes, de moordernaar.

Bulgaren, Roemenen, Kosovaren en anderen staan op deze dagen langs snelwegen, stil, in armoede, vaak in uitzichtloze toestand, familie ver weg, hun ongeluk is voelbaar, soms peilloos diep, maar de uitbuiters lachen.

Wodka versus cognac.

Wie heeft het laatste woord? Ik staar naar buiten, de wolkenloze hemel af, ik luister, en hoor een zwijgen. De aarde is in de tijd oud geworden en vertoont steeds meer gebreken, zoals een steeds ouder wordend mens, de oppervlakte steeds meer rumoer, herrie, en hoe luider, hoe stiller daarbuiten, want stilte is de spraak van de Eeuwige eeuwigheid. Lawaai in de tijd betekend diepe, serene stilte daarbuiten en daarbinnen, maar afgezonderd van de tijdelijke tijd, de Eeuwige in doeken gewikkeld, dus verborgen, onherkenbaar, snel, verder onder een pseudoniem, en de wereld draait door.

De meeste bomen zijn kaal en de vorst moet nog komen, maar is het dan een Vorst van geen betekenis? Afgebroken leven, afgebroken tijd, afgebroken geluk, of toch niet?

De zwartwitfilm doemt weer op, het getto van Warschau en het moet aan de begintijd zijn geweest, toen deze onmogelijkheid nog mogelijk was. Een vreselijk rijk echtpaar doet zich in het getto-restaurant te goed aan een veel te overvloedige maaltijd terwijl rondom het etablissement broodmagere uitgemergelde volksgenoten rond hangen. Opeens schiet één van de hongerigen naar voren, grist snel wat van de bord van de vrouw af en stuift weg, intussen wanhopig etend van het gestolen goed en achterna gezeten door het inmiddels roodwoedende echtpaar en ik zie het, opeens, voor mij, vóór mijn tijd.

Goed en kwaad, een strijd is gaande en we zien de wiskundige verbanden, althans, ik zie ze, soms plotseling, soms een ogenblik, alsof ik de inhoud van een driedimensionale kaart zie, plotseling de oplossing in een netelige schaakstand ontwaar, hoe de rijkdom de armoede overwint, het geluk het ongeluk, het leven de dood en hoe licht steeds de duisternis het donker injaagt, achter het "is"-teken de uitkomst.

Strijd van het goede tegen het kwade en ik hoor de woorden; "Overwin het kwade door het goede".

Het geproclameerde "Vrede op aarde" is een oorlogsverklaring!

25 december. Oorlogsfeest!

Aldus schreef ome Willem.
---

Chanoeka.

2011-12-22T03:53:00.003+01:00

Afgelopen avond begon het, het feest van de lichtjes, Chanoeka, dat zijn oorsprong vindt een kleine twee eeuwen voor onze jaartelling toen Jehuda Maccabi, in het Grieks Judas de Makkabeër, met zijn leger de overwinning behaalde op de Griekse bezetter van Jeruzalem en dus ook de tempel weer in Joodse handen kwam, de tempel, waar een grote Menora, dat is, een grote negenarmige kandelaar, stond en die voor verlichting moest zorgen door op elke arm olie te laten branden.

Echter was er na lang zoeken slechts één kruikje olie te vinden, net genoeg voor verlichting voor één nacht, maar het wonder vertelt dat het kruikje elke morgen weer vol bleek te zijn, weer genoeg voor één dag en zo geschiedde dit steeds weer, acht dagen lang.
Merkwaardige samenloop. Vandaag is het de derde dag dat de grootvader van mijn kinderen drie dagen is begraven, neergedaald in het rijk van de dood, zijn lichaam uitgezaaid op de dodenakker, ten ruste gelegd. Voor hoe lang? Voor altijd?

Bij het neerdalen blies één van de kleinkinderen een bazuin, een bazuin vol overwinningsklanken en dat gaf een onverklaarbaar verlangen en geloof in de toekomst.

Tijd voor bezinning, zeker zo te middernacht. De dood als natuurverschijnsel? Wie heeft er dan nog geloof in de toekomst? Een onheilspellend gevoel beklemt mij en alles in mij weerhoud mij, mag niet, want dat zou het meest onrechtvaardige zijn. Immers: het bestaan dient te worden gerechtvaardigd –maar hoe?- en geweten, gevoel, liefde, blijdschap, mooi, lelijk, een regenboog en verdriet passen niet in dat natuurlijke natuurbeeld.
Weg er mee dan, want het maakt het waardeloos!

De dood als weegschaal? Een eeuwige, De Eeuwige wellicht, Allah, die de daden goed en kwaad weegt op een weegschaal en daar zo zijn conclusies aan verbindt? Het lijkt tenminste nog ergens op. De dood dan maar als straf, de straf van God, als venijnige represaille op het doen van enig kwaad dat elk mens doet, ik voel dat ik dichterbij kom, want kwaad doet immers elk mens, niet één uitgezonderd. Staf op zonde dus, de zonde, levensdoel missen, want zonde is immers doel missen. Toch klopt ook dat weer niet, want niemand vroeg om leven, maar als men het eenmaal heeft, wil men het ook weer niet zomaar kwijt. Doodzonde dan zo'n zondedood. De nachtelijke overpeinzing, de nachtelijke duisternis, ik huiver en ik speur in een moment de hemel af en zie Mars bij Regulus in de Leeuw staan en daarvóór, ze komt net op, Saturnus bij de Virgin, verder duizenden twinkelingen, een waar lichtfeest, eenzelfde feest dat ooit wijzen zagen en waaruit zij toen een ongedachte schat opdolven. Duizelingwekkende gedachten, een visioen, achtergedachten kraken en fluisteren de uitweg, het is bijna vier uur, kippevel.

Een eeuwige, de Eeuwige wellicht, Eeuwig wéllicht, wie zal het zeggen? Toch hoop voor een hopeloze toestand? Geboorte, een leven, lijden, sterven, neerdalen in de dodenakker, schijnbaar einde bij bazuinklanken, lichtfeest, op weg naar de nieuwe geboorte, een kind, verborgen in doeken, tijdens Chanoeka, bij het vijfde licht! Na Jehuda Maccabi, Jehuda BeitLechem!

Eureka, het lijkt gevonden. De weegschaal, de straf en de kandelaar, ze komen op het kruispunt samen. Het leven dan de dood, geen uittocht, maar doortocht.

Het bestaan door de Rechtvaardiger gerechtvaardigd!

Lichtflitsen in de barre winternacht.

Aldus schreef ome Willem.
---

De reizigers.

2011-12-18T15:46:00.000+01:00

Nog één keer kijk ik om. De reizigers, die verder gaan.

De treinreizigers.

2011-12-18T15:27:00.001+01:00

Vrijdag de laatste kilometers, over bekende wegen. Een stormwind woei over de Franse vlakten en trachtte de oplegger om te blazen, enorme regens, een trieste, donkere tijd tegemoet, maar hoe zou ik bij pakken neer gaan zitten?

Na de verkeersrust van Noord-Frankrijk volgde Brussel waar het verkeer natuurlijk muurvast stond, en niet alleen daar, maar tot voorbij Breda aan toe: twee uur afstand waar je dan meer dan vijf uur over doet, met overtredingen als gevolg, maar daar leer je wel mee leven.

De andere dag het voertuig naar Amsterdam weggebracht, omdat ik maandag niet vertrek, maar wij de dinsdag overledene de laatste eer bewijzen.

Op de terugweg met de trein kruisen twee, drie reizigers mijn leven, twee, gekleed in degelijke kledij, één zelfs met een jopperse jas, beide nog, zoals het eigenlijk hoort, met een hoofddeksel, ze pasten zich niet aan hetgeen de mode tracht op te dringen. Tegenover mij een aardige dame met grappige zwarte krulletjes, en gevieren raken we tijdens het reizen in gesprek, lachen om de zinloze mededeling van de omroepster die "u bent ingestapt op Station Amsterdam Centraal" roept, alsof wij dat zelf niet weten.

Tot Amersfoort, daar stap ik uit terwijl de anderen verder reizen.

Lopend door de stationshal mijmer ik verder, de ontmoeting, het leven.

De mens als reiziger, treinreiziger, en ooit is daar dat eindpunt waarbij de één de ander moet laten gaan.

Aldus schreef ome Willem.

Deze week.

2011-12-18T00:44:00.000+01:00

Net even voor Mende, vlak bij de col de la Roche.

En dit: Net even na Mende, vlak voor Florac, een prachtige omgeving.

En dan: De Pyreneeën, reeds met sneeuw overdekt.

Terwijl ik in Carcassonne deze oude auto op het laadadres tegenkwam.

Terug, door dorpjes, en soms een aardig binnenweggetje, nog lekker zonder zwart.

En dan. Weer eens langs Pont-Espriet, terug richting huis.

En wie wil, na deze foto, nog beweren dat kernenergie echt schoon is??

De volgende dag, langs Chaumont, de prachtige oude spoorbrug.

En dan, nog een paar kiekjes uit het noorden. Let ook op de prachtige winterkleuren.

Regen.

2011-12-16T11:44:00.000+01:00

In het sombere noorden van Frankrijk, hier op de weg naar Mazargan.

Tonny.

2011-12-15T23:11:00.001+01:00

Alsof het allemaal al niet tragisch genoeg is, deze week, want vandaag werd ik opgeschrikt door een afgrijselijk bericht dat mij welhaast achter het stuur deed verstijven en ik kan het nog steeds niet bevatten.

Vanaf Bèziers kwam ik aan in een klein dorpje, Saint Agnant du Vent geheten, te bereiken over smalle landweggetjes, één pallet en daarna, in Saint Andre, ook al op een achterafweggetje, wéér eentje en dan, nóg eentje tussen Génestèt en Saint-Gilles, in het midden van de wijnvelden van de Costiéres de Nimes, en toen was de morgen alweer om. Wat is dit toch een grappig beroep.

Het was een collega van mij uit een voorbije tijd, begin jaren negentig van de vorige eeuw, een sympathieke krullenbol met vrijwel altijd een lach op zijn gezicht, eigenlijk best een grappig kereltje met een fraai Twents accent, hij kwam uit Enschede en in die tijd reden we bijna elke week gatenkaas naar Italië.

Aan het begin van de middag restte mij nog één adresje, opzij van Remoulins, weer één palletje, maar toen was ik ook bomvol, bomvol met wijn, een slordige twintigduizend flessen en zo ik elke dag één fles zou drinken zou ik tot ver na mijn honderdste verjaardag nodig hebben om de kar leeg te slurpen.
Na 1994 heb ik hem, geloof ik, nooit meer gezien. Of toch, wel, nog één keertje, midden in Amiens, toen daar de rondweg nog niet klaar was en daar babbelden we een half uurtje, waarna wij weer ieder onze eigen weg gingen.

De zon scheen aangenaam en het was heerlijk vandaag, zeker voor eind december en ik genoot intens. Net voordat ik bij de laatste klant aan kwam, ging de telefoon en een op het eerste gehoor onbekende meldde zich; zelfs het noemen van zijn achternaam drong niet meteen tot mij door, maar het was de zoon van. De zoon van mijn ex-collega uit Enschede die mij in feilloos Twents vertelde dat zijn vader door een ernstig ongeluk om het leven was gekomen.

Even viel mijn brein stil, dacht terug aan die tijd en als een oude zwartwitfilm vol met brandvlekken zag ik grijze beelden terug, beelden van Tonny uit Enschede en terloops vertelde zijn zoon dat zijn vader nét die ochtend zijn papieren had getekend voor zijn pensioen dat over een paar maanden in zou gaan. Enkele uren later kwam er een tragisch einde aan het leven van Tonny. Zijn leven hier.

Na die laatste klant reed ik terug, door het dorpje Saint-Nazaire, Pont Espriet,- ik geloof dat ik ooit samen met Tonny hier ook wel heb gereden-, dronk koffie in Montelimar en snorde weer verder. Zo net voor Lyon reed ik de regen in, het kwam met bakken uit de lucht. Het bleef regenen, triestheid alom. Macon, Tournus, Chalon sûr Saone en daar ging ik er af, de weg op naar Auxerre en niet lang daarna was het uit met rijden.

Hoe zal ik het verwoorden? Een poging. Het mensenleven heeft zoveel gezichten, zoveel vormen, soms koud, dan weer warm, hard, en ook weer zacht, moeilijke tijden, een tijd voor rouw, een tijd voor feesten. Tijd voor slapen, tijd voor werken, maar één vorm van het leven weiger ik te aanvaarden, het leven als drama.

Het leven kan hooguit een tragedie zijn, maar nooit een drama!

De moeite van het overdenken waard.

Dacht ik zo.

Aldus schreef ome Willem.

---

Moulin au vent.

2011-12-15T08:29:00.000+01:00

De uit 1936 stammende cave coöperative "de windmolen".

Surrealiteit.

2011-12-14T22:41:00.001+01:00

Hij hield van het leven, van zang, van mensen om hem heen, van de warme zon, van flamingo en sangria en is daarom vaak geweest, dáár, waar ik vanmorgen in alle vroegte ook aankwam, Spanje, de costa's, tortilla's.

Nee, ver hoefde ik niet, Figueres, de stad waar begin 1900 de surrealistische schilder Salvador Dali het levenslicht zag, en dat was het, maar net genoeg om in een paar uur die bruisende sfeer te voelen, zeker omdat de zon scheen en de 16 graden werd aangetikt.

Vreemd, surrealistisch eigenlijk, die eerste volle dag in een wereld zonder hem en ik wilde het tegen de mensen die ik tegenkwam, in de winkels, op het tankstation, bij het laadadres, vertellen, maar niemand, helemaal niemand toonde enige interesse. De wereld tolt, vermetel als zij is, toch wel verder zonder hem, zonder hem die gisteren overleed.

Rond twaalven verliet ik Spanje weer en kwam twee uur later aan te Carcassonne, een stad die ik, toevallig of niet, juist veertig jaar geleden voor het eerst aandeed; ik kon hem nog maar net.

Na Carcassonne terug, via Homps naar Beziers, dwars door de Corbiëres, in de avondschemering, de open lucht weer tegemoet, want op weg naar Carcassonne vond ik regenwolken boven mijn weg.

Maar hier, in Bèziers, is de oosthemel goed zichtbaar, de voerman, de tweeling en, zie ik het goed, net naast de orion, de stier, of raak ik in de war door een heldere jupiter?

Wat toch, in deze winternacht, dreigend onheil, droeve tijding, maar het is schijn, duistere schijn. De maan komt op waardoor de tweeling wat verbleekt en ook opkomende nevel ontneemt de waarneming. Zie ik daar niet de zes flauwe sterren van de giraffe of horen die bij de Lynx? Zo goed weet ik het ook weer niet.

Daar hoor ik plots weer de klank, die klank, het overweldigende geluid van de eeuwigheid, luid, met stilte door de sterren gezongen, de drie klaroenstoten van de eeuwigheid, door Mozart zo voortreffelijk neergezet, precies in het midden van zijn ouverture in De Toverfluit.
Daar, achter de sterren, "müss ein Liebes Vater wohnen", laat Beethoven in zijn "negende" het lied van Schiller zingen.

De wind zet op en terwijl ik in het oosten de sterren langzaam zie verdwijnen valt de regen reeds tikkend op het stuurhuis, alsof kwade, boze en ongure lieden de elementen misbruiken omdat ze, jaloers als ze zijn, wraak willen nemen omdat hen weer iemand is ontglipt.

Ik lijk opeens in een bommelverhaal beland.

Surrealistisch is het in ieder geval.

Aldus schreef ome Willem.
---

Figueras.

2011-12-14T10:23:00.000+01:00

De stad van Dali.

Dinsdag, 13 decemder 2011 (N.C.).

2011-12-13T22:48:00.002+01:00

Vanuit het donker togen vanmorgen alle trucks vanuit de truckstop in windrichtingen uiteen, ik, één van hen, ook, verder naar het zuiden, een nieuwe dag, de zoveelste dag, tegemoet. Om kwart over zeven, het was nog donker genoeg, vertrok ook hij een richting op, een andere, totaal andere, waarbij het tijdelijke voor het eeuwige werd verwisseld, gaf de geest terug aan Wie hem gaf en ging zo een andere dag, de jongste dag, tegemoet.
Nevers, Moulins, Clermont-Ferrand en vandaar tussen de bergen van het Centraal Massief door. Rechts, richting Aurillac, waren de bergruggen reeds voorzien van een sneeuwlaag, links de lange, lange bergrug van de Lozère, er liggend als een reusachtig dier, een gezagsvolle walrus, een loerende leeuw of zo, een zwijgende getuige van vele, vele eeuwen.

Luister naar de bergen, en ze vertellen je de meest opwindende verhalen, want ze hebben in de loop der tijden veel gezien, gehoord en je kúnt de verhalen horen door goed op te letten, bergen die huilen, bergen die druipen van bloed, die getuigen van onrecht, die de elementen weerstonden en bergen die jubelen, bergen die als honden waken, bergen ook, die de vrede torsen.

Met leven is het net als met woorden. Ach wij, wee wij, simpele zielen, die alleen de voorkant er van zien, want niemand, niemand zag ooit de achterkant van een woord, van het woord, ja, van het Woord bij uitstek, en wat blijft is hooguit een vermoeden, een duiden, een stamelend geloven, zoals elke "dark site" aan ons oog onttrokken blijft, zelfs al is die van de maan!

Door naar Mende en vandaar over twee imposante cols naar Ales, een kronkelige bergweg van ruim honderd kilometer met paradijselijke natuur en in deze tijd van het jaar met een intense kleurenpracht die het midden houdt van sprookjes- en spookachtig, veroorzaakt door de vele bladloze loofbomen.

Woord en leven hangen ten nauwste samen want zonder woord geen leven en geen leven zonder woord. In Nimes aangekomen denk ik aan hem bij wie ik zondagavond nog naast het ziekbed, dat zijn sterfbed werd, stond, die ik troostend met woorden toesprak, wiens ouden, levende hand ik vast hield en die vandaag onze dageraad niet meer heeft gezien, maar zich daar, aan de gene van dit leven, bevindt, voorbij goed en kwaad, ja, zelfs voorbij licht en duisternis, en waar niemand zegt; "Ik ben ziek".

Aldus schreef ome Willem.
---

Frankrijk.

2011-12-13T17:59:00.000+01:00

Zuid-Franse bergen tussen Ales en Mende.

Het interieur.

2011-12-13T09:00:00.000+01:00

Binnen staan artikelen uit lang vervlogen tijden.

Omgebouwd.

2011-12-13T08:59:00.000+01:00

Een oud benzinestation omgebouwd tot café-restaurant, één van de betere, op de weg Nevers-Moulins.

Wachter!

2011-12-12T23:38:00.002+01:00

Omringd door duisternis, droeve duisternis zelfs, vanmorgen vroeg even langs de nachtwaker die dan koffie voor mij heeft. Duisternis niet alleen om mij heen, ook mijn geest was vol van donkerheid. Onder de koffie keek ik naar buiten en vroeg aan de nachtwaker: "Wachter, wat is er van de nacht? Hoe lang nog?" Hij keek over zijn bril naar buiten en sprak "De morgenstond breekt aan en het is nog nacht!" en terwijl ik schrok realiseerde ik mij dat deze woorden in een eeuwenoud boek zijn opgetekend.

Zondagavond was ik nog bij hem, bij hem die ik al veertig jaar ken, maar nu was hij aangesloten op allerlei slangen en draden en ik vond het er zorgelijk uitzien.

En het werd dag, de nachtwaker kreeg gelijk, het was de duisternis wederom niet gelukt het licht definitief in zijn greep te krijgen. Sinds er licht is, is er tijd, waarin het licht zich kan verplaatsen en daardoor wint zij het altijd van de buitenste duisternis in welk geen enkele tijd waarneembaar is, geen tijd is, zoals het goede altijd het kwade overwint en alzo snorde ik de dag weer tegemoet.

Hij had dorst en vroeg om drinken en ik hielp hem met de beker met daarin een restje appelsap wat na enkele slokjes verlichting gaf en vlak daarna vroeg hij met welk voertuig ik was gekomen. Zo kon ik hem weer, altijd belangstelling voor onbelangrijke zaken, ik gaf hem antwoord.

Vandaag reed ik nauwelijks bewust en deed alles op routine, mijn geest was onrustig en dacht na, dacht na over vervlogen tijden. Immers, veertig jaar is een lange tijd.

De hartslag was onrustig, de zuster kwam langs en hij vroeg om drinken, méér drinken, maar in de ogen van de verpleegster zag ik een aandoenlijke schittering toen ze zei: "nee, dat kan nu echt niet".

Toen, tóen zette hij zijn bril af en lei die op het tafeltje waar ook de beker met het restje appelsap stond en met beide handen wreef hij zichzelf één keer zorgelijk van voor naar achteren over het hoofd, als een schaker die opeens inzag hoe hopeloos hij er voorstond en met de moed der wanhoop liet hij zijn hoofd in het blauwe ziekenhuiskussen zakken.

Naar het zuiden dit keer, en ik stoor mij aan de overdadige kerstverlichting want ik ben er niet voor in de stemming, en ik kwam tot net voor Auxerre. Ach, het doet er allemaal niet toe.

"Hoe lang nog?" vroeg hij mij, alsof ik een wachter was, "Hoe lang nog?" vroeg hij nog een keer.
"Ga maar slapen, doe de ogen maar dicht" antwoordde ik "Het is nacht maar de dag komt!" en ik greep zijn hand, dezelfde hand die ik greep toen hij boven mij in het bovenste bed van de Volvo lag waar wij door rovers geblinddoekt in waren gelegd en ik hem toen moed in sprak.

Een tijd lang aaide ik de ruim tachtig jaar oude hand terwijl hij onrustig ademde, maar sliep en ik trachtte mijn eerste herinnering met hem voor de geest te halen, die eerste keer dat hij met mij als vader van mijn vriendinnetje met dat vriendinnetje en nog een paar anderen monopoly speelde, een spel dat hij bijna altijd won.

En weer even, terwijl ik de duisternis in keek, mompelde ik de woorden van de oude boekrol Iasaia, maar nu anders; "Het is nacht maar daarin komt de dag!".

Lang nadat het bezoek uur was afgelopen pakte ik mijn jas en vertrok, na nog even een paar keer zijn wang te hebben gestreeld.

Het licht breekt door in duisternis en ik weet dat hij daar heilig op vertrouwd en wie ben ik dan om dat in twijfel trekken.

Ik peins er niet over!

Aldus schreef ome Willem.

---

Oude burcht.

2011-12-10T17:25:00.000+01:00

Vlak voor Karlstadt.

Karlstadt.

2011-12-10T17:24:00.002+01:00

Vanuit het oosten gezien.

Duitsland.

2011-12-10T17:24:00.000+01:00

Wijnvelden bij de Neckar.

Cheb.

2011-12-10T17:23:00.000+01:00

Tot voor kort waren dit onverklaarbaar bewoonde woningen.

Cheb.

2011-12-10T17:22:00.001+01:00

Het noordelijke stadsdeel.